leylak

sevgiliye verilen sessiz bir sözdür. insanın kısıtlı sonsuzluğuna davetinin temsilidir. hem kokusu hem rengiyle aşktır.

aklımda hep istanbul rengi olarak kalmış renk, çiçek.

dolaşırken, hele de zaman bu zamana yakın bir mevsim ise her köşesinden çıkardı o şehrin, vapura binerdim, deniz ortası leylak, kuzguncuk; masa üstü leylak, karaköy; iskele üstü leylak, topkapı şerefe üstü leylak, gülhane? baştan aşağı leylak!
lalelerden az önce istila ederdi bu şehri bu renk, bu koku, bu çiçek!
e5 kenarından göz kırpar, galata kulesinden el sallar, beşiktaş'ta ermeni bir babaannenin bahçesinde var olur, misafir ederdi beni, öyle bir leylak, öyle güzel bir renk, öyle bir özlem!!

vakti geliyor, varmak üzere
vakti geliyor, kokmak üzere
vakti geliyor leylakların,
içinde sen yok ben yok şehre
üstelik bir de bahar akın etmek üzere!

puh!

bir renk tonuna ismini veren, hoş görüntüsü ve kokusu ile bahçeleri süsleyen çok yıllık bir bitki. nisanın sonuna doğru açan çiçekleriyle baharın gerçek gelişini haber verir. bir de aklıma ezginin günlüğünden hişt şarkısını getirir: "leylaklar açmış gördün mü?"

şu günlerde açmakta olandır.

odada bir demet leylak var, arada burnuma misss gibi kokusu geliyor. önce baharın gelişine seviniyorum, sonra da o kokuyu içime çekebildiğime.

bir dönem yaşadığımız lojmanların, mis gibi kokan, çok koklayınca bayabilen, çocukluğumu hatırlatan çiçeği.
şarkısı bile var.
leylakları, sümbülleri soldurdun gonca gülleri
aşkla yanan gönülleri
dın dın dınım...