meslek seçimi

birçoğumuzun verdiği en önemli kararlardan biridir. seçimi yaparken bazılarımız için yol ışıl ışılken kimimiz için de nereye yöneleceğini bilemediği için karmakarışıktır. ideallerini, sevdiği şeyleri, yaparken zevk aldığı olayları bulursa belki bu çıkmazdan yolunu bulabilme şansına erişir.

normalde bu kararı alırken kendi bilgimizi ,becerimizi yada yeteneklerimizi konuşturmamız lazım.ama bizim ülkemizde bu karar yetenek ,bilgi,beceri aranmadan sadece önü açık kolay hedefe ulaşılabilmesi için alınıyor .

türkiye'de istediğimizi yapamayacağımız şeylerden biri. aç kalmamak için sevmediği bir mesleği yapan insandan icraat beklemek de sonucudur.

ailenin, eşin dostun baskısı ile yapılmaması gereken şey. bir işi gerçekten sevdiği için yapmayan adam işsizdir derler. size verilen akılların bedelini siz ödersiniz, akıl verenler degilde derler. o yüzden eğer bu konuda ailenizin baskısına karşı gelme şansınız varsa gelin. yoksa hayat boyu ağlarsınız.

bir haber okumuştum bir ara. bir maden 1000 kadar işçi alacağını açıklıyor, içinde üniversite mezunları dahil olan 30000 kişi başvuru yapıyor. adamları mülakat olarak kalas taşıma gibi şeylere tabii tutuyorlar.

işsizliğin resmiyette bile %15 olduğu, ülkenin yarısının asgari ücrete çalıştığı, yüksek makamlara gelmek için yandaş olmanın gerektiği, bu iş için bu para az diyemeyeceğiniz çünkü sizin az bulduğunuz maaşı hiç yoktan iyidir diyerek birilerinin kabul edeceği, diploma sahibi olmanın bile doğru düzgün bir vasfının kalmadığı, öğretmenin atanamadığı için polis/mühendisin pazarcı/kimyacının markette reyoncu olduğu yerde mesleğinizi seçemezsiniz. meslek sizi seçer.

2 seçenek var olan durum.
-sevdigin meslek ama az para
-sevmedigin meslek ama çok para

kesinlikle hobi olmaması gereken ve üzerine iyi düşünülmesi gereken, bireyin kendini birazcık da olsa tanımasını gerektiren şeydir. kendinizi okulunu okumaya hazırlandığınız/okuduğunuz işi sabah 8 aksam 5 yaparken hayal edemiyorsanız, büyük ihtimalle çok büyük boşluklara düşecekseniz. ben yaşamadıysam da "napsam *** ?" sık duyduğum sözlerden biri oldu son senesine giren insanlardan. hele hele istenmeyen meslek üstüne bir de asgarinin bir tık ötesi maaş veriliyorsa aman aman. ıyi düşünmek lazım derdimde 18 yaşında bir insan ne kadar sağlıklı adımlar atabilir, kendini yeterince iyi tanıyor mudur veya eğitim sistemimiz bu konuda düzgün bir yol gösteriyor mudur acaba çok önemli sorular. tek motivasyon para olduktan sonra meslek tercihinde, iş ahlakı lüks oluyor maalesef.

puanımın yettiğine gideceğim denmiyorsa, zaten var olan durum neyse onda mutlu ve olumlu yanlar bulacak olgunluğa erişilmiştir.

hemen size yardımcı olayım.
öğretmen olmayın ben sövüyorum öğretmenlere hemde en yakası açılmamış kelimelerle ayrıca azıcık zeka sahibi ise ögretmenliğe niyetlenmez bu kadar atanamayan haberini duyduğu halde.

bunu haricinde kesinlikle memur olabileceğiniz, devlete sırtınızı dayayıp " 5 donum bostan yan gel yat osman" kıvamında bir meslek secin ki z kuşağının kendini aşması, özel sektörde bu zeka seviyesi ile barınması çok zor ( evet evet hepiniz kristal çocuklarsınız ama hükumet imkan vermedi)

kesin yine bahaneniz vardır ama okuyacağınız bölümü sevmiyor, istemeden sadece diplomalı eşek olmak için okuyorsanız başka bir ilgi alanınız olan konuda kendinizi geliştirin böylece okulu bitirir bitirmez iş bulamıyorum derdiniz vs olmaz.

tek kurak sevmedin mesleği seçme

her mesleğin belli başlı özellikleri bünyesinde barındırdığını düşünebiliriz. örneğin kan görmek istemeyen veya kan görünce bayılan insan sağlık sektöründe çalışmamalı.

kimseyle tartışmadan yaşayan hayatında kavga etmemiş birini sürekli kavga gürültü stres içinde olan adliye(hukuk ve katiplik hapishane (ceza infaz memuru), kolluk güçleri (asker, polis, bekçi..) gibi alanlarda istihdam edilmeleri isabetli olmaz.

konuşmayı sevmeyen, topluluk önünde konuşamayan kişiden sunucu, öğretmen, oyuncu vs olmaz.

özetle siz en iyi olduğunuz özelliklerin bileşkesi olan bir mesleği bulmaya çalışın.

içsel motivasyon yoksa fark yaratma, fark yaratma yoksa başarı, başarı yoksa ekonomik tatmin yok.

kötü bir avukat veya ortalama bir doktor olacağınıza çok iyi psikolog olabilirsiniz mesela.



not: ingilizce öğrenin.

sen bir mesleği hayal ediyorsun da meslek seni seçmeyince durum vahim. yüzleri yerçekimine yenik insanlar ordusuna bir piyon daha.

feleğin çemberi nasıl denk gelirse.

.

seçtiğiniz mesleği yapabilme olasılığı düşük.
ekmek yediğiniz yerde çalışacaksınız.

*

seçim diye bir şey var mı ki kardes..

hem felsefe hem spor bilimleri okudum.bu size örnek almamaniz gereken bir örnek olsun die yazdim.dağılabilirsiniz iyi aksamlar.

türkiye gibi uygarlık açısından gelişmeye direnen ülkelerde o dönem hangi meslek para kazandırıyorsa ona göre yapılan seçim.

bunu devlet düzenlemiyor. insanlar kendilerince bir nesil önceki neslin para kazandıran mesleklerine göre seçim yapıp sadece belli mesleklere yönelerek o sektör doyduğunda bir nesil sonra işsiz yığını oluşturabiliyor. sonraki nesil toparlıyor ve farklı seçimlere yönelebiliyor, ama orada da yığılma olursa yine bir nesil daha heba oluyor şeklinde devam ediyor. halbuki (bkz: devlet planlama teşkilatı) olsa, ülkenin en azından önümüzdeki 15-20 yıllık ekonomik döngü içerisinde hangi mesleklere ihtiyacı olacağını devlet politikalarına ve zamanın şartlarına göre öngörse, okullarda buna göre kontenjan açtırsa, vatandaşa ona göre mesleki yönlendirme yapsa ne güzel olur.

ama böyle basit bir çözüm bile türkiye'de yapılmıyor, çünkü politikadaki insan faktörü çok zararlı hale geldi. her seçimde 5 yıl iktidar olabilen hükümetler doğal olarak kendi çıkarları için 15-20 yıllık düşünemiyor. devlet kurumları da güçlü olmadığı için ve hatta akp'nin otoriterleşmesi sebebiyle devletin tüm kurumları akp teşkilatı olduğu için devlet ve millet yararına olan en basit organizasyonel çalışmalar yapılmıyor. hatta birine devlet böyle yönetilmeli diye bunlardan bahsetseniz sizi küçümseyebiliyor. çünkü kendi kuyruğunu yiyen yılan gibi halkın bakış açısı devlet yönetimini, devlet yönetimi de halkın bakış açısını etkiliyor.

o yüzden insanlar toplum yararına ve kendi becerileri dahilinde bir mesleğe yönlendirilmek yerine, kendi kısıtlı bilgileri ve görüşleri ile bireysel olarak en çok fayda sağlayabileceği meslekleri seçiyorlar. bir zamanlar avukatlar revaçtaydı, şimdi ekmek aslanın ağzında. bilgisayar mühendisleri staj bile bulmakta zorlanıyorlar ama daha 10 yıl öncesine kadar çok popülerdi. 20 yıl önce herkes meslek liselerine burun kıvırıyordu, şimdi ustalar, tesisatçılar, inşaat ameleleri falan tonla para kazanıyorlar.

bu durum sadece akp'nin okumuş kesimi cezalandırmak isteyip cehaleti yaygınlaştırmak istemesinden dolayı ortaya çıkmadı. genel olarak tüm siyasetçilerin ve devlet kurumlarında çalışan tüm yetkililerin herhangi bir sorumluluk almayıp kendileri için günü kurtarmaya çalışmalarından dolayı oldu. devlet politikası denilen uzun vadeli, tutarlı ve kapsamlı planlar eskiden de çok sağlam değilmiş. ama akp ile adam kayırma, yolsuzluk, tiranlık, talan akıl almaz seviyelere ulaşınca haliyle en ufak akılcı yönetim ihtimali bile ortadan kalkmış.

henüz 17-18 yaşlarında verdiğin kararın aslında ömrünü etkileyecek olması durumu bir yandan kulağa ürkütücü geliyor. bu denli yetenek, ilgi ve akademik başarı kavramları çok mühim. ve okullarda bulunan rehber öğretmenler sayesinde, adayların karar alması hem kolaylaşır hem de kendileri için mantıklı bir yol oluşturur. o dönemde uzman desteği almak, iyi gözlem yapmak, kendini tanımak gibi boyutlar ayrı önem taşıyor diye düşünüyorum. iyi değerlendirmeler yapılmalı.

kendi bünyeme göre çok daha ciddi, eğlencesiz ve derdin tasanın, stresin bol olduğu bir meslek seçmişim zamanında. ne diye düşünmüştük, "bu puanı boşa harcamamam gerekiyor" ama öyle değil aslında hayat. puanı boşa harcamayayım diye bütün hayatın boyunca yapacağın meslek mi seçilirmiş, ne saçma. velhasıl, seni tercih listeme bile yazdırmadıkları için çok pişmanım galatasaray sosyoloji. seni yazdığıma da pişmanım marmara hukuk, bu kadar zor bir okulda okumaya ve dirsek çürütmeye, kendini paralarcasına çalışmaya ve sonunda bu kadar yıpranmaya gerçekten değmezmiş. neyseki mesleğimi gerçekten seviyorum sadece ederi kadar değil bu kadar.