mezarlık

en yakınımızı kaybetmeden gerçekliğini anlayamadığımız yer.

ebedi istirahatgâhımızdır.

sık sık ziyaret eder ve huzur bulurum. mezarlığın sessizliği kafamın içindeki sesleri susturmamı sağlar.ayrıca ölümü sık sık hatırlamak delilik değil, bilgeliktir.

her zaman kaba bir niteleme olarak gelmiştir bana.
"kabristan" daha iyi gibi.

ölülerin gömüldüğü özel alan.

ingilizcesi cemetery veya graveyard. graveyard daha çok kullanılır.
mezar ise grave.

they put my soul in to grave. gibi gibi.

istemsizce bir hüzün hissettiren yer.

ben öldükten sonra isterse yaksınlar çok mühim değil.

gezmesi hoşuma gidiyor.

o sessizlik beni bir süre yaşam ve ölümü düşünmeye itiyor ister istemez, içerisindeki o tuhaf gizemi hissediyorum, özellikle bahar ya da yaz zamanı geziyorsam ortalığın yeşillik olması ve bu kadar yeni uyanmış bir doğanın içerisinde ölümün bulunması beni biraz sarsıyor, kendime getirdiği kadar uyuşturuyor da... özellikle akşamüstü gidiyorum mezarlıklara, gün batımının o soluk sarısı resmen başka bi dünyaya varmış hissiyatı uyandırıyor...

ölümün yakın olduğunu hissediyorum. bir zamanlar mezar taşlarının üzerinde ismi yazan insanların benim gibi gezip tozduğunu düşünüyorum, bir gün onlar gibi toprak olacağımı hissediyorum, bu beni korkutmuyor.

''kim bilir, belki de yarın ölmüş olacağım...'' diyerek çıkıyorum mezarlıktan, adımımı dışarıya atar atmaz ölümü unutuyorum ve bir ölümsüz gibi davranıyorum.

pembe olani makbuldur. evet.

birce akalay'ın başrolde olduğu, bölümlük mini netflix dizisi aynı zamanda. birce akalay'ın canlandırdığı başkomiser önem, göreve başladığı karakolda "mezarlık" denilen arşiv benzeri bir yere getirilir, faili meçhul kadın cinayetleri dosyalarının olduğu yerdir mezarlık. ve izlediğimiz 4 bölüm boyunca birbirinden farklı kadın cinayetleri en ince detayına kadar işlenerek anlatılır. yönetmeni kanıt dizisinin de yönetmeni olan abdullah oğuz'dur. bana kalırsa netflix'in en iyi yerli dizisidir. tek ofsaytı 4 bölüm olmasıdır.

son durak.
biz yaşayanların, ölüleri ziyaret ettiğimiz yer.

mazar.

dün değil.
bir gün mezarlıkta, babam uzaklaşmış gitmiş, gider ya, babası yatıyor orada,
babasının mezarına gitmek için, hiç hızlı yürümeyen adam bir an gözden kayboldu,
baktım önden gidiyor,

fotoğrafını çektim.
pek sevmem böyle şeyleri.

dedim ki,
baba böyle ben sana değil, sen bana gelirsin yine...

dünyanın en güvenli yeri. bir sürü insan var ama hiçbirinin zararı yok.

insanın yaşı ilerledikçe dünyadakinden daha fazla tanıdığının bulunduğu mekan.

“kendilerini vazgeçilmez sananlarla doludur.”

aklıma şu geldi şimdi; hindistan'da ölüler yakılmasaydı, ülkenin yarısı mezarlık olurdu sanırım...
1.6 milyar nüfus...
dök ganj'a gitsin...

duvarlari keci ve kopeklerin asamayacagi yukseklikte olmalidir.

uzunca zamandır uğramadığım bir yerdi. geçenlerde avare avare yürürken bir mezarlığa denk geldim, şuraya bir uğrayayım dedim. anlamsızca içinde dolaşırken bir mezar dikkatimi çekti; öyle şaşalı ya da değişik yapılı ilginç olması değil de sadeliği ve temizliği dikkat çeken bir mezarlıktı. gittim baktım 1996 yılında 92 yaşında ölmüş bir teyzeye aitmiş. tanrı uçmağına almıştır umarım deyip biraz bakınırken birisi seslendi, dönüp baktığımda 2 ev ilerimde oturan tatlı bir abla ile eşi, au'ya ilk yerleştiğim zamanlarda çok yardımlarını görmüştüm ikisinin de. onların annesiymiş.

bazen hiç tanımadığınızı sandığınız ama devri daim ruhlarla karşılaşabileceğimiz bir yer mezarlıklar.