nefret edilen insan tipi

narsist insanlar, duygularını bir kenara bırakmışlar, cahil olup buna rağmen her şeyi bildiğini sananlar, her işe burnunu sokanlar, şiddete meyilli olanlar, sigara ve alkol türevi içenler, sürekli küfür edenler...

her kelimesine hakareti katabilen insanlara şaşırıyorum bunu nasıl beceriyorlar diye ama beceriyorlar ve ben o tür insanları hiç sevemiyorum.
bakın savaşta bile bu yalansa zaten her şey yalan olsun bu hayatta.
savaşta bile ara verilir ve yemek yenip ölüler kaldırılır, o arada kimse kimseye karışmaz hatta çanakkale savaşında ekmek paylaşımı bile olmuş. artık biraz insan olun yeter gerçekten.

eskilerin dediği gibi
suyun bulanık akanından insanın yere bakanından korkacaksın
net olmayan işten pazarlıklı her insan tehlikelidir.

kendinden nefret eden kişisel gelişim uzmanı

hemşehricilik yapanlar. dün oğlumu futbol antrenmanına götürdüm, orada gruba yeni katılan bir çocuğun annesi* ile tanıştık. ilk sorusu "nerelisiniz?" oldu. bu, yabancı olduğum bir durum değil zira, hayatımın belli evrelerinde hep bu tarz insanlarla karşılaşmışlığım var. "trakyalıyım." dedim. "senin oğlan şu sarışın olan değil mi, belli zaten." dedi. o yetmedi, "hocalar nereli?" diye sordu. ben de "bilmiyorum. hiç sormadım." dedim. demez olaydım. "nasıl yani nereli olduğunu bunca zaman merak etmediniz mi? ben bayburtluyum. biz karadenizliler şöyleyiz, böyleyizdir. ben anadolu kadınıyım. örf, adet, geleneklerimize bağlıyız biz." falan dedi. "ne güzel maşallah ama istanbul gibi bir yerde nereli olduğumuzun, örf ve adetlerin de pek önemi kalmıyor açıkçası." dedim. "ya olur mu öyle şey." bıdı bıdı birkaç şey daha dedi neyse konuşmamız orada bitti. aradan birkaç dakika geçti, çocuklarını anlatmaya başladı, burun bükerek "benim gelin sinoplu. damadım da kayserili." dedi. "çocuklar artık kendi eşini buluyor, elinden tutup getiriyor. anne babaya sadece evet demek düşüyor. örf adet falan bitmiş." dedi. "öyle valla" dedim.* biraz zaman sonra formasının arkasında 29 yazan bir çocuk gördü. bana döndü ve "bak bu çocuk kesin gümüşhaneli, 29 gümüşhanenin plakası ya kendine memleketinin plakasıyla forma yaptırmış." dedi. "olabilir." dedi. antrenman bitti, çocuğa gidip "gümüşhaneli misin?" diye sordu. çocuk şaşırdı, "yok abla vanlıyım." deyince şok oldu. yalnız ben o arada kendimi kahkaha atmamak için zor tuttum. ne acayip insanlar var yahu, şaka gibi.*

herbokologlar

insan görünümlü yılanlar

kendi değirmeni hariç kimseye su taşımayan benciller. neyseki şuan hayatımda nefret edip de tahammül ettiğim hiç kimse yok. düzenli temizlik güzel şey..

biriyle konuştuklarını utanmadan hemen gidip başkalarına anlatan insanlardır. yani bir sır mı paylaşmış, bir özelini mı paylaşmış umrunda olmayan sorumsuz insanlar.
ama sorsan en doğru o, en dürüst o.

pinti olmaları. nefretlik listemde en üst sıralara oynar bunlar.

aynalar.

her cümlesinin sonuna yapmacık sevgi sözcüklerini iliştirenler.

zinacı gavatlar, içkici ayyaşlar, hırhız dümbükler, iftiracı alçaklar.

bu işin sonunda ortaya şu çıkıyor: 8 milyar insan kendi turunden nefret ediyor. ucgen biciminde nefret ediyorlar. yakacan bir sigara kedinin başını sevecen, aq dunyasinin da insaninin da.

o artık kendini biliyor. * * *

edit: içim rahatlamadı bile.
her fırsatta karşımda durum beni karaladığın için temennim daha da çok acı çekmen.
umarım hak ettiğin gibi yaşamaya devam edersin, yani boktan insanların peşinde koşup acı çekerek.

bir gün karşılaşırsak lütfen selam vermek için bile gelme.

instagramda, tweeterda vb platformlarda gördüğü ideayı, fikri, yönelimi sırf aykırı insanlar yapıyor diye havalı sanıp daha ne olduğumu bile tam anlayamadan kabul etmek.

feministler.
hayır feminazi ile feminist ayrımını yapan bir insanım ve feministlerden nefret ediyorum.
ortada bir hak olsaydı biz sana verirdik zaten.

hepsi bende var aga. sorry.

beni yazar şimdi. *

şeriatçılar, bölücüler