otobüs yolculuğu

akşam yedide başlayan yolculuğum.
bir saat sonra otobüsün önünden duman çıktı, sonrada yarım saat yakıt almak için durdular, oysa (bkz: obilet)’te 4 saat 29 dakikaya varacak yazıyordu.
gene kandırıldım, yazmasam, aileme haber verin.

sadece kale seyahat ile yaptığım yolculuk türü.

önümde arkamda üç beş kişi deli gibi horluyor.

arkada bi teyze telefonun sesini açmış facebooktan videolara bakıyor. insanlık namına dedim iki dakika sonra yaptığının farkına varır kapatır ama yok. en son dedim artık abla kapatır mısın şunu harbi başımız şişti yani.

ne saygısız heriflersiniz ne biçim bi cehenneme düştüm a. koyayım.

uzun uzun dışarıyı izlemektir benim için.. süregelen lambaları izlerken hipnoza geçme oyununu gözlerini kapatarak bozmaktır her defasında..
herkes uykudayken ışığı sönmeyen evler için hikayeler uydurmak kısmında daha başarılı olduğumu söyleyebilirim.. müzik tabi.. her renk müzik.. ve sonra gün ışıyana kadar kaybolmak karanlıkta...

uzun zaman olmuştu..

amerika'nın türkiye'ye soktuğu kazıklardan biridir.

uzun zamandır bu kadar heyecanlanmamıştım; sanırım 25 yıl oldu otobüs yolculuğu yapmayalı. çok tereddütlü çıktım yola ama şartlar beni buraya getirdi.

kendi arabamla gideyim dedim, “kış lastiği şart” dediler… e peki mersin’de kış lastiğini bir daha nerede, ne zaman kullanacağım? lastiğin de bir ömrü var sonuçta; aldım diyelim, vedası da garanti.

“uçak olsun” dedim; mersin’den çukurova havalimanı yarım saat, uçuş öncesi iki saat önce orada ol, istanbul aktarma, oradan ankara esenboğa… ölme eşeğim ölme.

velhasıl kelam, bütün yollar beni otobüse çıkardı. yolum açık olsun diyeyim; çabuk, sakin ve sorunsuz bitsin bu macera …

otobüs yolculuğu benim için mide bulantısından başka bir şey ifade etmiyor. aslında dinlenme tesislerini seviyorum ama mide bulantısı her şeyi mahvediyor. başlığı okuyunca bile akaryakıt kokusu burnuma geldi *
tuzlu çubuk kraker, metpamid, beyaz leblebi de fayda etmiyor.

kış şartların da zor olandır.

cam kenarında oturmasına rağmen çıtanın camın ortasından geçerek görüntüyü bozması dram, cam kenarında hiç oturmamak ise trajedidir.

üniversite yıllarında bolca otobüs yolculuğu yaptıktan sonra nefret ettiklerim listesindeki yeri tartışılmaz. genelde yolculuğu sevmem ama otobüsün yeri ayrıdır. ondan ayrı nefret ederim.

gündüz yolculuğu yapmak isteriz ama bazı şartlar bizi gece yolculuğuna da zorlar. ama gece yolculuğunun da kendine özgü bir gizemi vardır. ben en çok kilometrelerce uzaktaki bir evin, araç farının ya da bir yerleşkesinin ışıklarını -daha da uzakta olup parlıyorsa hele tadından yenmez- izlemeyi severim. yanına yaklaşılınca hiç bir özelliği kalmayan o ışık uzaktan çok anlamlı bir kimliğe bürünür. hafif ürpertici bir havada mola verilen dinlenme tesisi ve sıcacık otobüste otururken hortumlu fırçanın camlara temas etmesi ve yol kenarında ağaçları aydınlatan sarı ışıklı sokak lambası çok kişide edebi bir hissiyat bırakmıştır. o yüzden senede en az bir kere gece yolculuğu insana terapi etkisi verir ve yapılmalıdır.

okur okumaz midemi alt üst eden yolculuk