otobüs yolculuğu

her gün kayalı'ya giderken çektiğim işkenceden eğlenceye dönüşen şey. müzik sayesinde he yoksa bi eğlencesi yok.

ihtiyacım olan şey.

en son ne zaman yaptığımı hatırlamıyorum bile...
dur dur hatırladım; 2015 tmgd sınavı için ankara'ya gitmiştim. 7'de indim aşti'ye sınav 9'da... stres stres stres..

en son 20 yil önce falan yaptim heralde.

birazdan ankara'ya yapacağımdır. bir heyecan var içimde. iyi yolculuklar dileyin bana.

kulaklık takıldı, son ses müzik açıldı,kitap açıldı, yolda 4 mevsim yaşandı... mis gibi bir yolculuktu

arkadaşımın babasının otobüsünde beraber sırf değişiklik olsun diye muavin olarak bin km yol gittik. hiç istirahat etmeden bin km geri döndükten sonra yolcu olarak da kullanmıyorum artık. otobüs görünce kusuyorum falan.

ben uzun otobüs yolculuğu yapmayı çok severim. izmir-mardin (ve mardin-izmir) yolculuklarım, yaptığım en uzunlarıydı. [20 saatten fazla sürüyordu tek gidiş. sanırım 4 yolculuk yaptım toplamda bu istikamet(ler)de.]

sonra ankara-kuşadası (veya söke) ve kuşadası-ankara. toplamda 11 senem ankara'da geçti ama her yaz da kuşadası'na döndüm. bazen kışları da gidip geldim. üniversite okurken sömestirlerde gidip gelirdim mesela. bazen bayram tatillerinde falan da keza...

bir süre sonra gündüz yolculuğunun daha benlik olduğunu keşfettim. gece yolculuğu yaptığımda, otobüste full uyusam dahi sabah yorgun varıyordum eve ve gidip akşama kadar yine uyuyordum. gündüz yolculuğunda ise, otobüste kitap okuyordum, film izliyordum ve müzik dinliyordum. akşam eve varınca da normal uyuyordum. bir zaman kaybım olmuyordu ve yolculuklar çok daha keyifli oluyordu.

son ankara-kuşadası otobüs yolculuğumu korona dönemi başlangıcında yaptım. sonra ankara'daki işimden ayrıldım zira yaptığım işte virüs kapma riski aşırı yüksekti. ayrıca ankara'daki evimiz de kolej semtinde ve orası da aşırı kalabalık ve gene virüs kapma riski yüksek o muhitte. artık oradaki evimizi kiraya verdik. hem ekstra gelir oldu. ayrıca ankara'nın soğuğunda kombi yakmak da ekstra masraf ve doğalgaza gelen zamlar malum... ankara'yı hep çok sevdim ama artık bir nevi oradan koptum. bir daha döner miyim bilmem zira buralarda da mutluyum.

konuya dönersek... valla ben uzun otobüs yolculuklarını çok seviyorum. garip belki ama öyle gerçekten.

tanım: bir yolculuk çeşidi.

o yolculuk hiç bitmesin istersin. varış, yolculuk kadar güzel değil.

genelde severim otobüs yolculuklarını. özellikle yeni bir yere gidiyorsam ama aniden gelişince çoğunlukla olumsuz sebeplerden ötürü oluyor. bu da yolculukta bol bol hayata dair düşünmeye sevk ediyor, rahatsız edici nokta tam burası işte. zaten gün içinde hayata, geleceğe, ülkeye dair fazlaca düşünce, kaygı yaşıyoruz, bir de böyle olunca nefes alamıyor insan. gerçi sonuncusunu verene kadar da almaya devam edeceğiz ya, kuru laftan öte gitmez söylediklerimiz.

genelde toplu taşıma olan kullanılan araçla seyahat etmek.

soğuk gece, dinlenme tesisi, tost, bayat çay, sigara, sıcakcık otobüs içi..

ben otobüs kelimesini duyunca kusacak olan insanlardanım. ancak, sosyalleşebildiğim her yeri de zorlarım. şöyle 2 saati aşmayacak olan yolculuklar yapılabilir. bana yeter de artar.
napayım yani sevmiyorum arkadaşım yalnız seyahat etmeyi.

edit: sırf eğlenceli oluyor diye hiç ihtiyacım olmamasına rağmen ara da sıra da şehir içi otobüs ile sağ sola giden bir tipim. salça oluyorum bazen birilerine evet. iyi oluyor. gülüyoruz, bakışıyoruz, tanışıyoruz falan.*

sakin ve tek başına çıkıp birçok şeyi deneyimlemek en iyilerinden biridir. bir de tren yolculuğu harikadır.

koltuk aralığına ve yol uzunluğuna göre eğlenceli dahi olabilecek aktivite. bir de otobüste çocuk yoksa tadından yenmez. arabayı altıma çektikten sonra hiç yapmadım ulan. kısa süre içinde biricik arkadaşım için yaklaşık 6 saat yol çekip istanbula gidicem. garip gureba olaylar olursa aktarırım tırırırım.

uçak biletiyle aynı seviyeye geldiğinden beri kullanmadığım yolculuk şekli.

bir tutkudur.

bir cocuk "bir koylu guzeli" nin ilk otobus yolculugunda o masumiyet, o heves, o merak, biraz da telasla nasıl hulyalara daldıgını anlatmıstı.
benim kalbim de orada kaldı.

yolculuğunuz iki üç saatlikse en fazla 8 saat ise ve gündüz ise tanımlarda anlatılan yol romantizmini yaşayabilirsiniz.
ama 13 saat üzeri ise işte o zaman diyorsunuz ki tamam ben canımı burada veriyorum. bir yolculuğum 21 saat sürmüştü 2 gün sadece sıvı tüketebilmiştim...
özetlersek. yolculuk kısa süreli ise nimet uzun süreli ise azaptır.
ama tabii bir uyku hapı içerseniz ya da yolda sizi uyutacak bir şey hiç bir şeyin farkında olmazsınız.

evet anlık sahadayız. telefon şarja takıldı, kulaklıklar ayarlandı arka fonda güllüden sabah olmadan çalıyor. e cam kenarı zaten müdavimiyiz.

başlasın o zaman, sabaha nasipse sendeyiz ne sevdiğim ne de vazgeçebildiğim istanbul.

ikram faslı başladı. hiç oralı değilmişim gibi yapmam lazım biraz heyacan yaptım. uzun zamandır otobüse binmemistim . ağlayan çocuklar falan var ideal bir otobüs gibi duruyor. yanımdaki çocukla çok yüz göz olmamaliyim daha sonra beni arkadaşı sanıp sabah kadar rehin alıp uyku uyutmamasi muhtemel .