otobüs yolculuğu

17 saat yol ne ya, ne akla hizmet kendime güvenip de uçak değil de 17 saatlik yolu seçtim. mis gibi 1 saatlik yol. azıcık para vermemek adına gittim 17 saati tercih ettim.

düzenleme: henüz daha yarısı bitti.

son on (belki onbeş) yıldır yaşayamadığım bir keyif.. özleniyor muş..

terapi niyetine ihtiyacım var şu an.

rastgele bir yere bilet alıp, cama vuran damlaları seyrede seyrede, efkarımı dandik filmlere gömerek, uzun bir yolculuk.

sonrasında tertemiz bir çarşaf, beyaz sabun kokulu, mis gibi bir uyku.

uzun ya da kısa farketmez. her türlüsü rezilliktir. kullanılan firmaya göre yer yer artabilen rezilliktir. rahatınıza düşkünseniz asla. araçta kendinden başkası yokmuşçasına gürültü yapan, yanındakine ve çevredeki insanlara rahatsızlık verenler mi dersin zırlayan veletler mi dersin. bu gözler neler gördü neler. en son hareket halinde kapalı araçta bebek bezi değiştirildiğine şahittim.

uzak bir lokasyona gidilecekse hayattan soğutan bir seyahattir aynı zamanda. topkek meyve suyu kombinasyonu bile güzelleştirmiyor uzun yolu. max 6 saat sonrası tatsız.

genelde uyuyarak geçirdiğim bir süreçtir.

hiç unutmam bir gün varacağım yerde uyandığımda sen de ne çok uyudun diye muavin azarı yemiştim.

playlistini açarsın ya da spotify sana ne önerirse uzaklara dalarsın.. hayaller kurarsın, uygun yollu terapi işte

insanı hayattan soğutmaya yeminli çok oturgaçlı götürgeçtir*. neyse, tdk müdür/iyeleri nickaltıma sıva-bakım çalışmasına girişmeden dedikoduma başlayayım.

firma işi önemli ama yine de aşırı şans işi bir olay bu. yani ne yaparsan yap, tanrılar sana deyneğin boklu ucunu layık görmüşse, ıkınmayı bırakıp gevsemen lâzım*, acı çekme, sallll.
hep deyneğin boklu ucunu tutan bu kardeşinizin kıssalarıdir buradan sonrası*.

işbirliği değildir!

fethiye'de iken osmaniye'ye gitmek için ani bir karar verdim ve aynı akşama olan üç otobüsten en makul saatlisini aldım. metro turizm. pek iyi bir firma değil biliyorum ama amaç yarın osmaniye'de olmak ve bir gün kazanmak fazladan. aldığım koltuk ikilide cam kenarı bir koltuk, en arkalarda. otobüse binince baktım numaralar değişmiş ve benim koltuk tekli olmuş. en arkanın önündeki ilk tekli koltuk. sorgulamadim, umurumda değil. ama sorgulayanlar oldu ve tartışma çıktı. hanımefendinin biri koltuğum da teklim diye otobüsü inletiyor
*.

neyse o beyin emcükleyen dipsiz kuyu gibi tartışma, yardımsever bir beyefendinin, kendi tekli koltuğunu hanımefendiye terk etmesi ile yatıştı. hanımefendi tekli koltuğa, beyefendi de yanındaki çiftli koltuğa geçti ve 2 sıra önümdeler.
bu defa da sohbete ve giybete başladılar, susmuyorlar. feysbuk film şeridi gibi geçti gözlerimin önünden. orta yaş gruplarda paylaşımın altına yapılan "iyi akşamlar emel hanım" ile başlayıp, "haklısın emel hanım" ile devam eden yorumlar minvalinde.

sonra allah'ını seven muavinlerden biri üzerinize çay-kahve-kek attı da ağzımız oyalandı*.

arkamdaki koltuğa sığmıyor ama dizi hep belimde. ağırlığının üçte biri benim bel çukurunda, arada sırtıma doğru çıkıyor. bir türlü yerlesemiyor. bir iki pis bakış attım arkamı dönüp, o da duruldu neyse.
hiçbir mola yerinde inmedim, amacım uyumak ve bir an önce vakti bitirmek. zaten insem ne yapacağım, yemek desen yenecek gibi değil, tuvalet tamamen şans anasını*...

sabah mersin civarı uyandım, patır kütür mod açıldı çünkü. poşet sesleri, homur homur replikler vs derken artık uyumak mümkün değil. açtım müziği, devam. arkamdaki çocuğun sesini duydum. kulağımda kulaklık var ama hala konuşmanın replikleri adana şivesi ile kazılı zihnime... acil bir görüşme de değil. araç kiraladığı yeri anlatıyor, memnuniyetini. ama bitmiyor. biterdi bitmezdi derken dayanamadım arkama döndüm ve dedim ki "biz sizi rahatsız etmiyoruz inşallah, konuşma özelse inelim?".

tam bir 01 ana kadro profili ama karşımdaki. baktı baktı baktı.... sonra da "teessüf ederim, senden hiç beklemezdim" anlamında başını aşağıya sallayarak "tamam abla, anladım" diye trip attı.

öyle böyle bitirdik onu.

dönüş günüm belli olmadığı için yine gitmeden bir gün önce bilet aldım bu sefer şansıma bana uygun olan siirt petrol turizm *. umurumda değil, işim görülsün. orada da arkamdaki yolcu video izliyor. dizi yine bel çukurrumda, sırtımda dolanıyor anasını. öfledim anlamadı, pöfledim anlamadı, kalktım tekrar oturdum koltuğa tık yok*. tehlikeli zamanlardayiz, kimseyle yüz göz olma derdim yok. tam muavin* yanımdan geçerken, "afedersiniz, bu sesler nereden geliyor?" dedim, biraz kaş kaldırarak.
dilim kopsaydı. arkamdaki adama baktı dedi ki;

"abi acık gıs sesini, bak şabgalı abla bana kızıyür, döveceh gibi bakıyür."

taktı o dakikadan sonra, geliyor gidiyor diyor ki "şabgalı abla çok sinirli, gızmış bize vs" .
adamın video izlemesi daha iyiydi. tam uyuyacağım yanımdan gecerken gene başlıyor. sinirden gülüyorum, diyor ki "şabgalı abla çok hööykeli. çalacaam o sabgayı..." çattık.

hasbel kader uyudum ama bir kıyamet uyandığımda antalya'nın bol virajlı yollarında hayatta kalmaca oynuyoruz. kavga çıkmış bağır çağır. sesler, keskin virajlar... korku tüneli gibi. bir önceki durakta inmesi gereken adam uyumuş, muavin de takip etmemiş. adam mahkummus ve izne gelmiş. kıyameti koparıyor. kara gümrük yanıyor anasını. bir ara arbede çıktı, şoför kaza yaptı yapacak bekliyorum, adam en önde ve şoföre de hakaretler tehditler gırla. sonra öndeki diğer yolcular araya girdi. bir şekilde bitti ama ömrümden ömür gitti. yol gözümde canlandı şu an.
neyse adamı bir şekilde gitmesi gereken yere gönderdiler. bı rahatladım o ara.
bu defa da öndeki yolcular, muavin, şoför bir oldu adamın dedikodusunu yapmaya başladılar. muavin diyo ki "baağne ben mi bakacaam sağa, bırahmadınız beni, yoksa yapaca biliyürdüm". ya pardon da adam tepkisinde haklı, tavrında haksız... aloo? kadın diyo ki, "ama ben konuşunca bı geri adım attı" bu cümleyi 3-4 kere vurguladı ama*. matine gibi bir ortam oldu, konuşuyorlar, gülüyorlar... saat gecenin dördü... susmuyorlar asla.
dayanamadım dedim ki, "artık biraz sessiz olabilir misiniz?" bu cümle ile o lümpen ortamda o kadar sırıttım ki kabak gibi, ben bile kendime ikna olamadım. kafese kapatılmış şirk hayvanı gibi hissettim ve böylece süreç boyunca beni unutmuş olan muavine kendimi tekrar hatırlattım. başarmıştım, herkes susmustu ama bu ele avuca sığmaz, zirzop muavini eylemek de yine bana kalmıştı.
fethiye'de inene kadar şabgalı ablalar, paso uyuyon sizdeler, aha gızdı geneler... mehh.

neyse, sezon bitti. istanbul'a döneceğim. rahat rahat seçme şansım var. girdim internete varan turizmden, yanımdaki koltuğun da yol boyunca boş olabileceğini de tahmin ederek ikili koltuktan birini aldım. öyle de oldu. o kadar temiz, o kadar sakin, yolcu kitlesi bile iskandinavya gibi cool bir şirket. oh be dedim. oh be.
erken konuştum tabii. denizli'de bir hanım bindi, yanında 4 küçük çocuk var. en küçüğü kucağında, en büyüğü 5 yaşlarında. geldi onumdeki koltuğa oturdu bebek ve bir çocukla. iki büyüğü de yan tarafımızdaki ard arda iki tekliye yerleştirdi*. cips paketi hışırtıları, ortamı saran mısır cipsi kokusu, baş edilemeyen minnaklar, dar alanda kısa paslaşmalar derken yüceler yücesi muavin geldi dedi ki, "hanımefendi, cips yemek yasak, lütfen kaldırın". allah'ım muasır medeniyetler seyiyesi repliği bu...
tabii gizli gizli bu kacamaklara devam etti anne. bir taraftan bakıyorum, benden en az 14 yaş küçük, bu hâlde yola cikmasindaki amacı, bu hale gelmesindeki etkenleri, ülkeyi filan derken öndeki yolcuya "düğüne gidiyoruz istanbul'a, eşimin işi vardı, gelmedi o" diyor....
çocuklar yerlerde uyumaya başladı sonra. bir ara dizlerim uyuştu, öne doğru uzattım ayaklarımı koltuğun altından, bir şeye çarptım. bir baktım bebek olanın bir büyüğü ayak ucuma kadar gelmiş... "insan kendine bunu neden yapar?"diye sordum, "başka çaresi yoktu ya da olanın farkında değildi" diye cevapladım kendi kendime. o çocukların ağızlarından ve burunlarindan giren tozlardaki mikeları düşündüm, sonra otogar tuvaletlerini...
bir gram uyumadım yine, yurdumun insanının derdi beni gerdi... hem üzüldüm hem kızdım hem acıdım hem çocukların hiçbir şeyden haberi olmayan bakışları içimi burktu. karışık düşünce ve duygularla esenler'e kadar sırt sırta olmasa da uç uca geldik.yine deyneğin boklu ucunu tutmuş ama bu defa rahat koltuklarda ve beyefendi bir ekiple beraberdim.


neyse işte, aslında o günlerde buradaki ırk tartışmalarında vs falan da hep bu aileyi düşündüm.

burada çoğu kişi kendini karar mercii sanıp sağa sola saldırıyor, ırk diyor, siyaset diyor, ot diyor, bok diyor, ekşi diyor, tatlı diyor... herkes her şeyi biliyor ya hani....

sizi yonetenleri bu aile seçiyor. kendisi bile hangi seçeneklere sahip olduğunu bilmeyen bu aile. işte anadolu da bu, ırk da bu...
bu ülke kocaman bir köy. okutulmamis kız çocukları ve onların yetiştirdiği erkeklerden oluşan bir köy.

"intihal" edilmiş hayatlar anasını...

edit: yazım ve klavye hataları.

#3319040 şapgalı ablanın höökelendiği kadar var. *
yht yolculuğu candır.

metro ile giderseniz ekstra aromalı olma ihtimali olan yolculuk.

hani the pursuit of happyness'da will smith hayatını dönemlere ayırırdı ya, ömrümün bir dönemine "otobüs yolculuğu" diyebileceğim kadar çok anısı olan, uzaktan romantik, içine girince berbat hadise.

ufak bir hesapla hayatımın yüzdelik diliminde önemli bir paya sahip olan kiiiii şehir içi saymıyor olmamız lazım.

seviyorum ben, bir de yan koltuk boşsa değmeyin keyfime.

kabir azabının fragmanı.

sivas'tan bindim -38 derece uyumuşum . bir uyandım gazı antep de yesillikler içindeyim .
öyle bir moda girdim ki öyle bı rollendim . yurt dışına çıktım zannettim .

bir önceki sözlükte çok fazla işe giderken kullanılırdım. uzun bir aradan sonra yaptığım yolculuk sırasında entry girerken otobüste sözlükte dolaşıp, entry girmeyi özlediğimi fark ettim. bir de tek seferlik yolvculuk süresinde aşık olunan güzel bir kız çıkarsa yolculuk tadından yenmezdi.

gece yolculuklarının ayrı bir büyüsü vardır. tesislerdeki serinlik, içilen çorbanın iç ısıtan lezzetiyle buluşur. insan, kısa bir an için hayatı düşünmeye dalar. yolun sonunda varılan yer, tüm yorgunluğu unutturur; sanki her şey olması gerektiği gibi tamamlanır.

hiç sevmiyorum nedense. 5-6 saat bile ızdırap geliyor bünyeme. millet 15-20 saat gidiyor otobüsle.

tuvalet olsa,internet sınırsız olsa,yataklı vs. olsa inanın 24 saat bile çekerim o yolculuğu.

üniversite yıllarımda çok uzun saatler deneyimlediğim şu an mümkün oldukça tercih etmediğim yolculuk türü. en can sıkıcı yanı mide bulantısına sebep olmasıdır ki ilaçla yolculuk yaptım yıllarca. en akılda kalan ve hoşuma giden tarafı ise yol kenarlarında evlerin küçük küçük ışıklarına dalmak ve hayal kurmaktı galiba. bir ikilemdi benim için otobüs yolculuğu eve dönerken onu istemezdim, yurda giderken evden ayrılmayı. bavul toplamanın saçmalığını düşünür ne zaman bitecek bu çile diye düşünürken şimdi özlediğim o anları yazıyorum...

nefret edilesi yolculuk türü. daha 9 saat var. şapalağı da vuracağım önümdekinin keline, koltuğu kucağıma yatırdı ibiş.

halka karışanların sevdiği yolculuk türü. ben insan sevmiyorum o yüzden de yıllar var ki çaprazımda horlama sesi, meraklı teyze sorusu, yılışık bir tipe maruz kalmadım ama insan nostalji de istiyor.*