öz eleştiri

seviyorum. bana nerede durmam gerektiğini hatırlatıyor. bazen aşırıya kaçtığım oluyor ama napalım ortam yok.

nietzsche haklıydı "canavarlarla savaşan kişi, kendi de canavar olmamaya bakmalıdır. ve uzun süre uçuruma bakarsan uçurum da sana bakar." derken. o kadar uzun süredir karanlığa bakıyorum ki artık karanlık bir parçam oldu ve canavarlar o kadar çok ki beni de bir canavara dönüştürdüler.

özür dilemiyorum neden dilemem gerektiğini de anlamıyorum. siz beni canavara dönüştürürken özür dilediniz mi ?

eğer özgürlüğümü zincirleri kırarak elde edebiliyorsam o zaman marx'ın dediği gibi "zincirlerimizden başka kaybedecek neyimiz var"

hayatta kalmak için gerekenleri yapıyorum, hayatta kalıyorum ama bunun daha kolay bir yolu olmasını dilerdim

kendimi eleştirme konusunda son derece profesyonelim. başkalarına yer bırakmıyorum o derece.