psikiyatrik hastalıkların ana sebebi

istisnai akut seviyede genetik bozukluklar hariç benim için hayatınızın ilk 15-20 senesinde cebri olarak maruz kaldığınız insanlardır.

sevgi, güven, iletişim ve ilişki geliştirilerek, rehberlik edilerek büyüdükten sonra genetik yatkınlığınız veya travma eşiğiniz yüksek olacaktır.

fiziksel siddet, psikolojik siddet ve baski, biraz da buyu cok guzel hastalik birakir.

toplumdur

genetik alt yapı, evrimsel pürüzler, çevre etkisi, maddi sıkıntılar, stres, biyolojik hastalıklar ...

önce genetiktir. sonra da yetiştiği ortamdır. hiç bir psikiyatrik hastalık tetiklenmeden aktive olmaz.

1-genetik,aniden gelişen(vücutsal) 2-beşer kaynaklı(vücutla alakalı olmayan toplumla etkilelim sonucu manevi olaylar) psikiyatri ve psikoloğu ilgilendiren kısım 1.maddedir 2.soruna yardım edebilme olasılığı %0.1 2.sorunun çözümü kişinin hamlelerine kişinin taktiklerine ve kafa yormasına bağlı

takıntı.

ileriki yaşlarda olup şizofren olan deliren kişiler de var. adam batıyor bilmem kaç trilyon borca girince kafayı yiyor hayat bitti onun için gördüğüm için söylüyorum.

içine doğduğun ailenin sağlıksız psikolojide olması bence bir numara..
baskıcı baba, alkolik baba, şiddet uygulayan baba, huzursuz ortam, ilgisizlik, değersizlik. vb..
küçük yaşlarda aileden veya akranlardan gelen bu tip zararlar insanın ruh sağlığını günden güne yaralar, bozar. belki o zamanlar dayanırsınız bir şekilde ama ileride acısı çıkar sizden. ben sağlıksız ortamda psikolojisi tunçtan, demirden olsa bile insanların zarar göreceklerine inananlardanım.

genetik faktörler de elbette atlanamaz..
ama dediğim gibi, psikolojik dayanıklılık bakımından en sağlam yaratılışlı çocuğu bile kötü şartlara, başa çıkması zor olan muamelelere maruz bırak o çocuk da büyük bir ruhsal bunalıma düşecektir er ya da geç...
o yüzden kimse kendini zayıf olmakla suçlamasın. bizler insanız. hastalanmak bizim hassaslığımızdan değil, insanların zalimliğinden, kötülüğünden dolayı ortaya çıkabiliyor.. biri bıçakla kolumuzu kesse ve kolumuz kanasa bunun için kendimizi suçlar mıyız? hayır tabii ki de.. böyle düşünmekte yarar var.

stres. ricki martin de bi şarkısında bundan bahsediyordu.
un do stres olmaz ki toparlan be maria.

dsm-5.

ya aşırı rahatlıktan
ya aşırı sıkıntıdan

enflasyon ve göç dalgası.

beyin kimyası bakımından yatkınlık.

hastalığı henüz tespit edilip tanımlanmamış gerçek hastalar..
bu soruya biraz daha farklı bir yerden bakıyorum ben. çünkü gerçek hastaların önemli bir kısmı henüz tespit edilmemiş, tanı almamış ya da hiçbir zaman alamayacak insanlar. sokakta yürürken elimizi sallasak, zihninde birkaç kırıkla hayatına devam eden sayısız insana çarpıyoruz zaten.

ama tuhaf bir çarpıklık var, sadece doktora gitme cesaretini ya da imkanını gösteren insanlar psikolojik olarak rahatsız kabul ediliyor. yardım istemeyen, bastıran, inkar eden ya da bunu güçlü olmak sananlar ise otomatik olarak normal sayılıyor. oysa bu bir iyilik hali değil, çoğu zaman sessiz bir çürüme.

bu yüzden mesele sadece bireysel patolojiler değil, toplumsal koşullar, yalnızlık, bastırma kültürü ve idare et öğretisi... tanı almamak sağlıklı olmak anlamına gelmiyor, çoğu zaman sadece henüz çatlamamış bir fay hattı demek oluyor.

işte bu tanı almayan hasta ruhlar psikolojik hastalıkların ana sebebidir bence.