1.
" bütün günler bizim.
vakit geçti diyerek sen de bırakacaksın beni"
p/ 119
1901/ 1968 yılları arasında yaşayan italyan şair ve sanat eleştirmeni salvatore quasimodo imzalı eser; türkçe'ye egemen berköz tarafından çevrilmiştir.
1995 yılında yayınlanmıştır.
kitabımız yaklaşık 160 sayfadan oluşuyor.
şairin kurmuş olduğu şiir dünyasında birkaç saat de olsa gezinebilmek güzeldi.
şiirleri iyi ve etkileyici buldum, okuyan herkesin kendinden bir şey bulacağı türden dizeler sıklıkla karşımıza çıkıyor, şairin sanki bizi gözlemlediğini düşünecek kadar evrensel yazmış olması belki şiirleri güçlü kılmıştır.
okurken hümeyra dinliyordum, şarkıda bütün özlediklerim benden ayrı yaşıyor sözüne benzer bir dizenin de şiirlerde karşıma çıkması güzel bir tesadüf oldu, ayrıca kitaba dair en can alıcı bulduğum dizelerden biriydi;
" ölüler uzakta kaldı,
daha da uzak yaşayanlar... "
zamanın her şeyi değiştirerek acımasızca ilerliyor olması, sebebini bilmediğin şeylerin acısını duymak, artık kimsenin ağlatamayacağı bir ruha evrilmek, anılarla yaşamak, yalnızlık, bir gün terk edileceğini düşünüyor olmak, ölülerin uzakta olduğu yetmezmiş gibi bir de yaşayanların da artık ölmüş kadar uzak olması, kendisinde artık var olmayan duyguların aslında ölmeyecek de oluşu, şiirleri özetleyebileceğim konulardandı.
okuduğum için memnun ve mutlu olduğum, şairin duygularını ve ayrılığı, ölümü, yıkımı anlatma biçimini iyi ve keskin bulduğum bir kitap oldu.
etkileyici bulduğum birkaç dize ile burada bitiriyorum.
sana yabancıdır o toprak, her gün kazdığım.
doğuyor içime acısı bilmediğim şeylerin:
artık kimseler yok ağlatabilecek onu.
ölüyorum yeniden benim ol diye.
anılarımızda ölüm yok.
ta içime baktın
hiçbir şey ölmüyor, yaşamayan bende.
kolay olsun sevmek seni.
ölüler uzakta kaldı, daha da uzak yaşayanlar.
aydan da uzaksın şimdi.
ve hâlâ bekliyorsun, umutsuzum benim,
bilmem neyi;
belki başlangıcı ya da sonu getirecek?
anılar bitti artık, anımsamak istemiyorum.
belleğimi ölüm almış, yaşamın sonu yok. bütün günler bizim.
vakit geçti diyerek sen de bırakacaksın beni..
vakit geçti diyerek sen de bırakacaksın beni"
p/ 119
1901/ 1968 yılları arasında yaşayan italyan şair ve sanat eleştirmeni salvatore quasimodo imzalı eser; türkçe'ye egemen berköz tarafından çevrilmiştir.
1995 yılında yayınlanmıştır.
kitabımız yaklaşık 160 sayfadan oluşuyor.
şairin kurmuş olduğu şiir dünyasında birkaç saat de olsa gezinebilmek güzeldi.
şiirleri iyi ve etkileyici buldum, okuyan herkesin kendinden bir şey bulacağı türden dizeler sıklıkla karşımıza çıkıyor, şairin sanki bizi gözlemlediğini düşünecek kadar evrensel yazmış olması belki şiirleri güçlü kılmıştır.
okurken hümeyra dinliyordum, şarkıda bütün özlediklerim benden ayrı yaşıyor sözüne benzer bir dizenin de şiirlerde karşıma çıkması güzel bir tesadüf oldu, ayrıca kitaba dair en can alıcı bulduğum dizelerden biriydi;
" ölüler uzakta kaldı,
daha da uzak yaşayanlar... "
zamanın her şeyi değiştirerek acımasızca ilerliyor olması, sebebini bilmediğin şeylerin acısını duymak, artık kimsenin ağlatamayacağı bir ruha evrilmek, anılarla yaşamak, yalnızlık, bir gün terk edileceğini düşünüyor olmak, ölülerin uzakta olduğu yetmezmiş gibi bir de yaşayanların da artık ölmüş kadar uzak olması, kendisinde artık var olmayan duyguların aslında ölmeyecek de oluşu, şiirleri özetleyebileceğim konulardandı.
okuduğum için memnun ve mutlu olduğum, şairin duygularını ve ayrılığı, ölümü, yıkımı anlatma biçimini iyi ve keskin bulduğum bir kitap oldu.
etkileyici bulduğum birkaç dize ile burada bitiriyorum.
sana yabancıdır o toprak, her gün kazdığım.
doğuyor içime acısı bilmediğim şeylerin:
artık kimseler yok ağlatabilecek onu.
ölüyorum yeniden benim ol diye.
anılarımızda ölüm yok.
ta içime baktın
hiçbir şey ölmüyor, yaşamayan bende.
kolay olsun sevmek seni.
ölüler uzakta kaldı, daha da uzak yaşayanlar.
aydan da uzaksın şimdi.
ve hâlâ bekliyorsun, umutsuzum benim,
bilmem neyi;
belki başlangıcı ya da sonu getirecek?
anılar bitti artık, anımsamak istemiyorum.
belleğimi ölüm almış, yaşamın sonu yok. bütün günler bizim.
vakit geçti diyerek sen de bırakacaksın beni..
devamını gör...
2.
herkes yalnız başına durur,
yeryüzünün yüreğinde.
bir parça günışığıyla afallamış...
ve birdenbire akşam olur.
devamını gör...