sen haklı değilsin ama ben açıklayamayacak kadar bıkkınım

bir iç ses.

savuşturma amaçlıdır.

isyankar ergen klişesi.

sessizliğiniz de bir çığlıktı sanırım?

duymadık.

tam bu konuya dair tavrıyla müsemma bir şairimiz var: fuzuli

ne dediğini de bilirsiniz:

söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil.
çektiğim alamı bir ben birde allah'ım bilir

yüzde bir milyar beşyüz milyon kere benim bu tanım , yeminle ortalıkta o kadar çok cahil , narsist , hibrit ruh hastası var ki ; sırf enerjim düşmesin diye bu modda tartışmaya bile girmiyorum.

meali; sana değer veriyorum ama kırgınım. gözümde eski değerini yitirdin, ancak kaybetmek de istemiyorum. beni hayattan soğuttun, sana tahammülüm kalmadı. zaten açıklasam da yine aynı tartışmaları yaşayacağız.
tanım: genellikle döngüye giren problemlerde ve tartışmalarda kullanılan tabir.

haklı olmanıza rağmen kendinize yakışmayacak durumlara maruz kalmanıza sebep olarak sessizliğiniz gösterileceğinden hiçbir numarası olmayan bıkkınlık hali.

aynı fikirdeyim.

o kadar iyi bildiğim bir konu ki bu… bir yerden sonra seni anlamayan insana “tamam” diyorsun sadece. ya da çok kızgınsan sessizliğine çağ atlatıyorsun.

meali: sen cahilsin ve ben cahillerle konuşmaya tenezzül etmem.

bir bıkkınlık ifadesi.

bazen ulaşamıyorsunuz.
bazen o kapıyı yada pencereyi bulamıyor, içeri giremiyorsunuz.
çünkü hazret kapatmış herşeyi.
konuşmak, anlaşmak, tartışmak, derdini anlatmak... ulan haksızım belki özür dileyeceğim değil mi? sana ulaşmam gerek. ama izin vermiyorsun...!

ömrümüzden çalan insanları derhal çıkarmak gerekir hayatımızdan. zira lüzumsuz insan yükünden daha ağır bir yoktur insana. enerjin düşer, yorgunluğun artar... hem mental hemde fiziksel anlamda bir hamal gibi hissedersin kendini.

olmuyorsa olmuyordur sözünün devreye girdiği nokta işte tam olarakta burasıdır.
bazen istemeye istemeye olsa da vazgeçmek gerek.

yav he he..

beni özetleyen cümledir.

eğer bir narsistle tartışıyorsanız sonunda ağzınızdan çıkacak cümle.

şu aralar yaşadığım durum. biraz insanlardan uzaklaşma vaktim geldi anlaşılan.

son bir kaç yıldır içimden bazı kişilere söylediğim.
öylemi anladın ok.

sadece içinizden söyleyebileceğiniz bir vazgeçiş cümlesidir. *

yılmaz'ın ilkkan'a söyleyeceği ve söylediği cümlelere benzeyen bir cümle. birisi bana söylese üzüleceğim cinsten bir cümledir de ayrıca.

iki gündür sürekli karşıma çıkan başlık.

1 yılı geçgin süredir başta eşim olmakla beraber çevremdeki hemen herkese hissettiğim bu diyebilirim.annem ve çocuklar haricinde açıkçası herkesten ve her şeyden bıkmış bir insanım. sakinlik ve hoşgörü olarak görülen, övgu ve takdir alan pek çok davranışımın altında yatan sebep aslında tam olarak bu.
cahille sohbeti kestim değil, insandan umudu kestim durumu yani.

bunu görmeyen bir eşim kaldı ne yazık ki. ona göre ben ne yaparsam yapayım hep fevri hep gergin hep sıkıntılıyım. hadi ben bu konuda bile ona açıklama yapmayacak kadar bosvermis durumdayım ama konu çocuklar olunca iş değişiyor tabi. bugün büyük oğlum babasını eleştirdi ve dusuncelerini söyledi diye trip yedi. "boş ver üzülme." dedim. "evet sen haklısın ama o bunu kabul etmeyecek. açıklama yapmak için kendini yorma. sonra çok yıpranırsın.hakli olmaya çalışma mutlu olmaya çalış."

yaşadığımız yüzyılın insanına ait bir özellik mi acaba bu? akıllı telefonlar ve sosyal medya ile mi başladı? dostoyevski'ye ait olduğu söylenen "hassas kalpler için hayat bir cehennemdir." sözünun ünlü olmasi ile ile başlayan bir furya mı yoksa?

yemin ediyorum sın 2 senemin özeti. abi benimle sürekli hayır dediğim için dalga geçiyorlardı, hayır diyip savaşacak enerjim kalmadığı için her şeye he deyip geçiyorum. hoşuma gitmeyen bir şey mi var hoop kaçıyorum çünkü açıklayamayacak kadar bıkkınım.