sözlük yazarlarının en büyük korkusu

buraya yazmaktan bile korkuyorum.

yarasa.
yaylada her zaman denk geliyoruz. sanki yüzüme yapışacaklar gibi hissediyorum ve o an onlarla birlikte benim çığlıklar da havada yarışıyor.

eğer eve girdilerse tam bir gerilim anı başlıyor.
duvara çarpıp yere düşmeleri ve ardından herkesin seferber olup onları dışarı göndermeye çalışması kaçınılmaz sonumuz. ben de kafamı sokacak kalın bir korunak arıyorum; ancak o zaman çığlıklarım diniyor.

sırtımı duvara yaslamadan oturamam ben. kalabalık bir yerde, arkamdan gelip geçenlerin gölgesi bile ensemdeki tüyleri diken diken etmeye yeter. insanlar bunu basit bir takıntı, hafif bir paranoya sanıyor. "gevşe biraz" diyorlar, "herkes düşmanın değil."

benim en büyük korkum sırtımdan bıçaklanmak. ihanet, insanın ruhunda açılan en sinsi yaradır. çünkü düşmanından gelmez. düşmanının sana zarar verme ihtimali zaten hayatın kuralıdır, ona göre gardını alırsın. lakin ihanet gardını tamamen indirdiğin, sarılmak için kollarını açtığın birinden gelir. ihanet insanı tedirgin eder. korkutucu bir şeydir. güvenmekten korkarsın, derdini anlatmaktan korkarsın, zaaf göstermekten korkarsın, hata yapmaktan korkarsın.

bazen kendime kızıyorum. bu kadar şüpheci olmak beni yalnızlaştırıyor.

şu sıralar ara sıra gece uyanıyorum ve öksürüyorum. kendi tükürüğümü yutuyorum muhtemelen. boğulur gibi uyanıyorum. şu sıralar korkum bu şekilde ölmek. ne şehit ne gazi bok yoluna gitti niyazi.