tanrı kaldıramayacağından fazla yük verir mi sorusu

verir.
ve sistemin iflas eder.
fiziken olabilir.
ruhen olabilir.

bench press'te mi?

adil bir tanrı olsa vermez ama bu verir. el kadar bebenin vücudunda bir ur çıkartır, bebe bağıra bağıra, annesi de ağlaya ağlaya ölür. tanrım ne iş deriz. imtahan der geçer.
imtahanmış.
verir çok kat fazlasını verir.

yaradan, insanın kaldıramayacağı yükü vermez, bakınız dikkat edin etrafınızda sizin kaldırdığınız yükü sırtlayamyacak onlarca iradesiz insan görebilirsiniz.
şüphesiz biz insanın kaldıramayacağı yükten fazlasını vermedik; bunlar yaradanın sözleridir.

bunu bombalarda ailesini kaybeden anne babalara, adaletsizlige uğrayan bir sürü insana, pornolarda acı çeken çocuklara sor.

bilinmez ama şöyle bir şey var:
insan denen eşref-i mahluk garip bir şekilde her şeye uyum sağlıyor; savaşa, aşka, açlığa, obeziteye, hüzne, sevince, acıya...
hatta burası çok önemli ve acıdır ki bu uyum sağladığı konularda, şartlar düzeldiğinde bile hâlâ eski modunda kalıyor.

yani, hayır... tanrı insana kaldıramayacağı yükü yüklemez.

2013'te 3.5 tl olan uskumru balığı 350 tl olmuş. bu ihanete, bu hıyanete tanrı ne yapsın?

kulu vefasızsa, kulu hainse, kulu kahpe ise tanrı ne yapsın?

" başınıza gelen belalar kendi ellerinizle yaptıklarınız yüzündendir; ama allah çoğununu bağışlar"

şura 30.

verir...

6 ay önce annemi.kaybettim. 4 gün önce babacığımı. biri bana açıklasın. bu az mı çok mu, inancımı sogulamali miyim sorgulamamali mi, sevdiğim kişi kendi aleminde bana saygısı var mi yok mu, kafayı yemeli miyim yememeli mi?!!!

lanet olası hayat.

tanrı neden bir şey versin? rastgele ortaya atılan npcleriz. kimsenin bir şey verdiği yok

insan fikirden ibarettir. doğru bilgiyle insan her yükü kaldırabilir.

mentaliniz ne kadar sağlamsa o kadar yük kaldırırsınız. bunun allah,tengri,budha ile alakası yok.

insana bazı yükleri tanrı vermez ki biz bile isteye onları sırtlanırız. taşıyamayınca da niye bana bunu verdin? o vermedi ki sen aldın.

örneklendirelim, mesela geçmişe takılıp kalmak ve hâlâ orada yaşamak tanrının verdiği bir yük müdür yoksa bizim şahsi tercihimiz mi? o sana her gün yeni ömür veriyor geçmişten kurtul önüne bak diye ama biz ısrarla eskiye tutunuyor şu bana ihanet etmişti, bu zamanında kalbimi kırmıştı gibi konulara tutunuyoruz.

bir de böyle bakalım olaya, o sana çık oradan diye belirli bir güne kadar sana hep fırsat veriyor ama biz bunu göremeyip yanlış yere bakıyor ve sonra da suçluyoruz.

tanrıyı bu kısıtlı zekamızla tam anlamıyla anlamamız imkansız bana göre, geriye kalanda insanın kendi yorumundan ibaret.

şahsi düşüncemdir, sadece beni bağlar.

cevap : hayır vermez.

o angarya azrail'e aittir..

insanın sınanma anında, sessizliğin de bir yanıt olduğunu hatırladığı sorudur.

bazen dualar cevap bulmaz gibi olur, ama biz biliriz ki haşem’in sessizliği yokluk değil, zamandır. rab bir anda değil, süreç içinde konuşur. tefilada (duada) öğrendiğimiz budur: yük bazen azalmaz, ama o yükü taşıyacak omuz genişler.

eyov’un hikâyesinde olduğu gibi, haşem’in niyeti cezalandırmak değil; kalbi arındırmaktır. kimi zaman sabırla, kimi zaman kayıpla… ama hep bir amaçla.
biz inanırız ki rab insanı kırmak için değil, onun içindeki gücü uyandırmak için sarsar.

bu yüzden “kaldıramayacağımızdan fazlasını vermez” sözü sadece teselli değildir, bir hatırlatmadır:
her ağırlığın içinde bir öğretidir saklı.
ve bazen haşem, o öğretinin farkına varmamız için geri çekilir.

yük ağır gelir, evet. ama o an bile, rab oradadır.
görünmez, ama dayanıklılığın şekline bürünür.