tanrı'nın kanıtlanamazlığı

inanç ibadetlerle kanıtlanabilirken inanılan olgunun kanıtlanamaması durumudur.

galiba kanıtlayamadığımız için inanmayı seçiyoruz.

.

(bkz: carl sagan)

varligi kanitlanan tanriya inanilmaz, varligi bilinir. bilinirlik durumu da tanriya zoraki imanı ve emirlerine riayeti getirir. ınancin bilinmeye evrilmesi de dunya hayatinin hatta imtihan kavramiyla olusturulmus sistemin manasini yok eder. dolayisiyla tanrinin varligi, su an isleyen duzen geregi kanitlanamaz.
akabinde bence mevzu biraz tanrinin prensipleriyle de alakali sanki. yaratici bilinirlikten ziyade hur iradeyle inanilmayi tercih ediyor olabilir.

metofor bir kavram olmasindan kaynaklanıyor.
ne varlığını nede yokluğunu ispatlamaz. o nedenle ya kabul eder deiist, ya red edersin ve ateist olursun.. yada her ikiside olabilir der agnostik olursun..

hatalı bir ifadedir. bilhassa bunu bilime dayandırmak iki misli bir yanılgı meydana getiriyor. zira tanrının varlığı ya da yokluğu, kanıtlanabilirlği ya da kanıtlanamazlığı bunu ölçecek eldeki imkanlar dahilinde mümkündür. yani koca evreni yaratan bir yaratıcı düşüncesini reddedebilmek için öncelikle senin o evreni ölçecek tamamına hakim olacak ve anlayacak ölçüde bir ölçme ve gözleme yeteneğine sahip olman gerekiyor. yani şu an insanlık bırak evreni içinde bulunduğu galaksiyi bile henüz tanıyamamışken koca evreni yaratan bir gücü ispatlamak biraz fazla narsistçe gelmiyor mu?

öte yandan yukarıda da değinildiği üzere inançla bilmek arasındaki ciddi fark, imtihan dünyası gibi hususlar çerçevesinde düşünüldüğünde tanrının varlığı bilinecek olsaydı zaten dünya hayatının bir anlamı kalmazdı. cennette mutlu mesut yaşayabilirdik. ama allah zaten meleklerini yarattı ve melekler zaten sürekli ona ibadet ediyorlar. ama insanoğluna irade verildi. tanrının varlığına kendi kendine ulaşabileceğini iddia ederek bu sınava girmeyi insanlık seçti. zira hiçbir sınav yoktur ki başvuru olmadan girilsin. yani biz bunu yapacağımıza inanmışız ki, bu sınava girmeyi de kabul etmişiz.

öte yandan başka bir yandan ele alırsak tanrının kanıtlanabilirliği çok kolay. öldükten sonra hayat varsa tanrının varlığını da kanıtlamış olursun. ama yoksa tanrı da yoktur. eh, sen de yok olduğun için o zaman bunun da bir anlamı kalmaz. biraz bıçak sırtı bir konu.

kendi varlığını bile " düşünüyorum öyleyse varım" şeklinde faşist ve bencil bir özneye bağlamış kendinin var olduğunu bile ispatlayamamış, varlık'ın ne olduğunu milyon senedir henüz tanımlayamamış insanoğlunun, tanrı için ispat derdine düşmesi de ne kadar ironik?

#2892760 buradaki en iyi tanım, ancak imzamı atarım.

tasvir ve tasdik akli cevherlerin iki boyutudur. tasvir, hüküm verilemeyen ve aklın aciz kaldığı konularda devreye giren cevher iken; tasdik, aklın hüküm verebildiği cevherdir.

tasvir, soyut kavramlarda aklımızın kantlayamayacağı varlıkları kendince yorumlama yöntemi iken; tasdik ise somut kavramlarda devreye giren ve aklımızın yorum yapabildiği ve hüküm verdiği cevherdir. tasvir cevherinde hüküm söz konusu değil iken; tasdik cevherinde hüküm söz konusudur.

allah'ı kanıtlama konusunda insan acizdir. çünkü insan aklı, allah’ın büyüklüğüne haiz bir akla sahip değildir. insanın, allah’ın varlığını kanıtlayamaması insanın aklının, allah’ın varlığını tasdik konusunda aciz kalmasından kaynaklıdır. çünkü tasdik; akli deliller ile hüküm vermeyi gerektirir. aklî delil ise; mutlak varlığın bedihi boyutlarına hiçbir zaman ulaşamayacaktır. insan geçmiş zaman, şimdiki zaman ve gelecek zamanlara aynı anda şahitlik edecek bir şahitlik kapasitesinden yoksundur.

inanç dediğimiz durum, şahitliğin kendisine imandır. eşhedüen la ilahe illallah dediğimiz zaman; akli tasdik konusunda aciz olduğumuza, ancak allah’ın varlığına akli tasdik ile ulaşmaktan kaynaklanan noksanlığın, insandan kaynaklanan noksanlık olduğuna şehadet etmektir.