terapi

çoğu insanın bütün hayatı boyunca yediği bokları, yaptığı saçma sapan tercihleri vs kabul edip kabullenmek yerine "ya benim çocukluk travmalarım var, hep ondan bunlar" cümlesini kurabilmek için paralı olarak kullandığı ego mastürbasyonu görüşmesi.

oldu, biz size döneriz.

*

senin kadar kibar yazamıycam mezzo morto, kusura bakmasın kimse lütfen.

sokayım çocukluk travmavallarına... ulan insan biraz kendini eğitir, kendini sorgular, kendiyle, geçmişiyle hesaplaşır önce... geçmişiyle arasına bir çizgi çeker sonra. eğer kı öyleyse; kendini kendisinin seçmediği, sebep olmadığı, sorumlu olmadığı geçmişinin mağduru yapmaz, kolaya kaçmaz, hastalıklarının sebebini çocukluk travmalarına bağlamaz. birey olur, insan olur, terbiye olur... yapamadın mı, olmadı mı, işin içinden çıkamadın mı o zaman önce sus, sonra davranma, sonra git paşa paşa tedavini ol.

tekniği, metodu, türleri, sistemi ve eğitimi olan bir şey.
sosyal medyada bedavaya yağmur gibi bilgi var hakkında, neredeyse hepsi çöp. algoritmanın insanlığı en çok mağdur ettiği konulardan biri bu bence. cep telefonu aradığında sürekli onun reklamı çıkar, en kötü ne olur? ihtiyacın olmayan bir telefon alır, maddi olarak kendini külfete sokarsın ama psikoloji, terapi ve sair hassas alanda yanlış bilgilendirmenin maliyetini çıkarmak, hesaplamak mümkün değil. bilen, bilmeyen herkes travma konuşuyor, terapi konuşuyor, herkes tanı koyuyor. iki video izleyip bu aynı benim babam, "kral kaybederse" izledim abim narsist, acı çekiyorum çünkü bunlar suçlu. oh ne ala memleket. sen sağ ben selamet. annem kötüydü, babam narsistti. sonrası inanılmaz bir meşrulaştırma. bne böyleyim çünkü ebveynim... bu videoları çekip oraya koyanların, izlenme sayıları ve dolayısıyla kazançlar yerinde. o videoyu izleyip karşı tarafa o yanlış bilgiyi aktarıp, o hayatları nasıl etkilediği umurunda bile değil. halbuki klinik psikoloji asla bu değil. aşırı makyajlı birinin (biografisinde yaşam ve anlayış gurusu! yazıyor mesela) " susuyorsanız, yenildiğinizden değil, size yapılanları gören gözlerinizin bilgeliğindendir!" dediği aptal bir içerik üreticisinin ürettiği şey klinik psikoloji değil. travma onun anlattığı şey değil. hatta travma öyle yaşamın çok uzağında, bir tek sizin başınıza gelen şey de değil. terapi de öyle bir koltuktan mottolar saçılan bir şey değil. bunları en iyi ne zaman anlıyoruz biliyor musunuz? gerçek bir terapistten terapi alınca, klinik psikologların makalelerini, kitaplarını okuyunca... "yücelen ruh, şifalanan zihin, enerjisel alanı temizleme" gibi lafların literatür ve tekniğin hiçbir yerinde olmadığını görünce.
terapinin şöyle bir etkisi oluyor insanda; kendin de dahil kimseye tanı koymuyorsun. o mertebede olmadığını anlamış, idrak etmiş oluyorsun. hatta başkalarının durumu ile hiç ilgilenmiyorsun artık. onların tanısını koymak değil, davranışlarının kök nedenini bulmaya bile uğraşmyorsun. terapi kendinle kendin arasında bir ilişki tesis ediyor. kendi öz değerini başkalarının davranış ve tutumlarından koparıp, bağımsızlaşıyorsun. bir insan ne kadar gerçek klinik psikoloji ile temas ederse, psikoloji konusunda ahkam kesmesi o kadar azalıyor. canını sıkan, yoran, üzen bir başkasını tedavi etmek, onu şifalandırmak yerine, iletişimle çözemediğinde, o kişiyi hayatından çıkarıyor. bakın neden diye bile sorulmuyor artık. bırakın o başkasına tanı koyup, onu iyileştirmek için saçını süpürge etmeyi, konuştum, çözülmedi "bunun benimle ilgisi yok" deyip hayatını temizliyor. gerçek terapi hayatımızın merkezine kendimizi koymamızla ilgili. sosyal medyada merkezde başkalarının olduğu, başkalarına laf sokma sanatının dayatıldığı o slogan paylaşımlar en hafif tabirle dolandırıcılık.