yazarların terapi yöntemleri

sözlükte yazmak.

mantıklı, mantıksız.
gündelik hayattaki gibi söylediğiniz her şeyi herkesin anlaması gerekmiyor.
bazen kendime bile anlatıyorum.

neyse, bu kadar bencillik de nedir.

abee arazide yürümek ve arabesk müzik. gerisi hikaye.

alinti defteri tutuyorum ben. sosyal medyadan, kitaplardan, sagdan soldan gorup denk geldigim sevdigim/ anlamli buldugum sozleri- kitap alintilarini bu deftere not ediyorum. isin hem not etme kismi, hem de arada acip acip okumak, sozlerin uzerine dusunmek kismi cok iyi geliyor, tavsiye ederim.

köpeğimi alır, kulaklığımı takar dışarı çıkarım.

sabahın kör saati insansız bir yere gitmek

süt içip uyumak

müzik ve spor.

başımdan ne geçerse geçsin, müziğimi açar ve deli gibi spor yaparım. yüksek dozda hissettiğim duygunun benden bir şekilde çıkması gerekiyor çünkü.

bunu fiziksel eforla atıyorum çünkü ne hissediyorsam, vücudumdan hızlı ve çok sert çıkıyor özeliikle öfkem ve hissettiğim hayal kırıklığı..

2 saat sonra pamuk gibi, herkesi çıldırtacak bir sakinlik ve umursamazlıkla hayatıma devam ediyorum. herkesin bende ömrü 2-3 saatlik kondisyon tutana kadardır.

akşamdan hazırlayıp soğuması için dolaba koyduğum filtre kahveyi soğuk bir şekilde tüketirken elime aldığım kitabı sessiz bir ortamda okuyor olabilmek. en güzel terapi yönetimim. bir de çocuklarla vakit geçirmek. özellikle o çocuk bir de yeğeninse ve sana yarım yamalak bir şekilde seslenmeye çalışıp peşinden ayrılmıyorsa onu sıkarak sevmek en en en özel terapi yöntemi kanımca.

uyumak...
uyuyunca geçer sözüne inanırım :)

kapüşonu ve kulaklığı takıp kalabalık caddelerden uzak olmak koşuluyla tempolu yürümek. bir yürüyüş yolu, sahil kenarı veya ara sokaklar olabilir güzergah. önemli olan tempo, yavaş yürüdükçe dert üzerine çöküyor sanki. hızlandıkça düşünceler daha hızlı akıp bitiyor gibi.

seks.
her hafta 2 defa kafayı resetliyorum. daha iyi bir yöntem görmedim.

uyumak yada çalışmak çünkü ikisinde de bir süre sonra normalleşiyor her şey

bu sıralar yazmak.

bazen farkında olmadan beni rahatsız eden şeyleri hasıraltı edebiliyorum, önemsemiyorum, tabii zamanla tüm olumsuz duygular içimde birikiyor. artık duygularımın taşmaya başladığını fark ettiğimde yazma eylemine geçiyorum. biraz geç müdahale olsa da işe yarıyor.

bol soğanlı lahmacun yemek

uyumak
doğada sessizce kamp sandalyesinde oturmak

ben biraz rakı, müzik ve deniz karıştırıyorum günbatımlarında.. iyi geliyor.. dostlarımda aynı fikirdeler, tavsiye ederim.

sagopa kajmer terapi dinlemek. evet.

(bkz: reformer pilates)

26. yaşımın ortalarında sıradan bir birey olarak özellikle bu senenin başlarında başıma gelen bazı hadiselerden dolayı kendime yeni uğraşlar edinip bunları da birer terapi saydım kendime. günlük orta mesafeli (20 -30km) bisiklet sürmek, ağırlık kaldırmak gibi. onun haricinde zaten halihazırda olan uğraşlarıma daha disiplinli bir bakış açısı getirmeye çalıştım mesela okuduğum kitapları yazar odaklı okumaya başlayıp paralelde yazarın dönemini kendisini ve dünyaya bakış açısını detaylı araştırmaya çalışıyorum. ya da gitar çalarken sevdiğim şarkıları çalmak ya da doğaçlama takılmak yerine klasik gitara yöneldim ve elimi örümcek gibi açmak zorunda bırakan ve ölçülere dikkat etmem gereken etüdlere çalışıyorum. bunların yanı sıra üç dört yıldır olduğu gibi en büyük terapi çalışmak benim için.

beynimi meşgul eden ve bunu yaparken bana bir şeyler katan her şey terapi benim gözümde. zira ucube bir overthinker olduğum için boş kalmak zehir ediyor hayatı.

zippo açıp kapatmak...