yemek yapmanın en iyi terapi yöntemi olması

daha önce yemek yapmış yazarların bileceği durum.
o soğanı kavururkenki çıkan ses ve koku, sonra üzerine atılan salçanın çıkardığı cozurdama, eti doğrarken alınan zevk, arka planda radyo sesi... resmen insanı rahatlatır, yaşadığını hissettirir.

katıldığım önermedir ve ailemin yanından ayrılıp yalnız yaşama isteğimin temel nedenidir.
sevdiğin playlistini açıp tek başlarına bir mana ifade etmeyen o malzemelere emeğini vererek ortaya bir eser çıkarmak ve çıkardığın eseri tattığın zaman beğenmek insana kendini sanatçı gibi hissettirir. rahatlamış ve stresten uzaklaşmış olursun. bulaşıklar biraz can sıkıyor evet.

(bkz: karnı tok, sırtı pek olmak) deyiminin kanıtıdır. yemek yapıp karnını doyurunca dünya dertlerinin yarısını atarsınız başınızdan.
(bir de restoran mutfağında öğlen yoğunluğunda yapıver o yemeği bakalım terapi gibi mi geliyor, sinir krizleri, mutfak içi kaoslar mı geliyor.)

yemek yaparken aynı anda araç gereçleri, tezgahı toplamayı beceremezsek eğer yemek yapma eylemi bitince mutfağın görüntüsü de tekrar sinir krizi geçirmeye sebep olabileceğinden kısmen doğru bulduğum önerme.

her gün "bugün ne pişirsem" diye düşünen kadınlar için yemek yapmak, bir terapi değil, can sıkıcı bir durum zira, şunu yapsam, ufaklık yemez, bunu yapsam bizim ergen arıza çıkartır derken pişirecek yemek seçeneği azaldıkça çöken o can sıkıntısı ile kararsız kalma halini öncelikle bir yaşayıp gelin, sonra yemek yapmak terapi mi değil mi, ondan sonra gelin konuşalım.

evde görev olarak yemek yapan insanlar için her zaman doğru olmayan önerme.
bazen hiç canım istemediği halde zoraki, söylene söylene yemek yaparım, bazen bir bira, bir kadeh şarap açıp, müzik dinleyerek, dans ederek yaparım, bazen üstüne tatlı bile yaparım, keyifle masayı kurup her şeyi hazır hale getiririm.
evde yemek seçen biri olmadığından ve yemek yapmayı sevdiğimden ikinci daha çok olur.
ama geçenlerde bir misafirim vardı, onu yemez, bunu yemez, buna dokunamaz bile, bu kokuyormuş, bu akıyormuş dediler, bir hafta saçımı başımı yoldum ne yapacağım diye. keyif terapi falan hak getire.

terapi olarak oyalanmayı tercih edenlerin yaptığı bir çıkarımdır. tercih meselesidir. sıkıntıdan uzaklaşmak sıkıntıyı gideriyorsa işe yarıyor demektir. başka bir şeye odaklanarak aslında olanı görmezden gelmek gibi de düşünülebilir. özetle ben terapi olarak hiç bir şey yapmamayı tercih ederim. bana göre değil.

vallahi, erkek halimle yemek yapmayı çok severim, sofra kurmak bizim işimiz, aheste aheste çalışırım, özene bezene, hiç acele etmem.

lakin tüm bunlar canım istediğinde, haftada 1-2 kere.

bir kadın olsaydım, ve yemek yapmak bir görev gibi üstüme atılsaydı, sıçarım böyle terapiye, insanı tımarhanelik eder be, ne terapisi?

bunalıma girmemmin tek nedeni olabilir.

bana göre yemek yapmak büyük stres kaynağı. ama tatlı yapmak öyle mi ♡ tatlıyı üzgünken, sinirliyken, mutluyken kısacası her durumda yaparım. onun verdiği terapiyi yemek veremiyor. misal iki gün önce bütün apartmana yetecek kadar profiterol yaptım hâlâ dolapta var. bunun uğruna kaç saatimi mutfakta geçirdim ama değdi mi? tabii ki değdi (｡♡‿♡｡)

bu tedavi yöntemini diğerleri üzerinde kullanan obur zihniyetli insanların oyununa gelmemeniz gerektiğini tüm kalbimle temenni ettiğim tespit.

daha yeni elimi yaktım.
böyle iyileşme süreci olmaz olsun.
aç kalırım daha iyi.

yemeği yaptıktan sonra mutfaktaki dağınıklığı düşününce nasıl bir terapi yöntemi olduğunu algılayamadığım bir durum. devamlı yemek yapanlar için kesinlikle terapi olduğunu düşünmüyorum. arada bir hobi amaçlı yaparsan elbette terapi olur. karnın aç ve güzel bir yemek yapıyorsan mutlu olursun tabii..

yalan. henüz bir değişiklik görmedik. dün şöyle şeyler yaşandı.

3 gün yemek yapmam herhalde.

katılmadığım önerme, üstün başın kokar, mutfak dağılır, kirlenir, bulaşıklar birikir, böyle terapi mi olur?

terapiye ihtiyacı olan varsa bana un helvası yapabilir mi?

terapilik değilmişim, anlamış olduk.

ortalık yemek yapan manyak doldu, doktora gidin!..

metin milli bunu çok güzel yansıtırdı halka. kendisini de bu vesileyle anmak isterim.

(bkz: hamur yoğurmak)

iş stresine giren aşçıların ve bir sürü işin arasında bir de rutin olarak ''ne yemek yapsam?'' diye düşünüp gerilen insanların haberdar olmadığı detaydır.
mecburiyet halini aldığında yemek düşünmek ve buna zaman ayırmak bile başlıca stres kaynağıdır çoğu zaman.
bunu da şununla ilişkilendiriyorum; stres vuku bulduğunda veya zihin karmaşası yaşandığında bir şeyler ile uğraşıyor olmak, bir şeyler üretmek elbette faydalıdır odak noktası değiştirme açısından ama yemek yapmak, eğer kırk yılda bir mutfaga giren biri olmanız ve götünüzü toplayacak başka insanların olması söz konusu değilse cidden aşırı zaman alan ve ortaya çıkan üretimin de kalıcı olmadığı bir eylemdir. sürekli tekrar eden her mecburi davranış da bir süre sonra baslıca stress kaynağıdır bana kalırsa.