toplu taşıma araçlarında gıcık olunan tipler

bugün otobüste ağzını şıpırdatan amca gibi tiplerdir. neredeyse tüm yol boyunca sürdü,neden yaptığı hakkında hiçbir fikrim yok.

neredeyse otobüse binen herkes.
toplu taşımaya jammer konulması taraftarıyım.

ben toplu taşımadan gıcık oluyorum.

telefonla bağıra bağıra konuşan insanlar...

şoför lan evet şoför. otobüsü kendi malı zanbedip arkaya ilerleyelim diye diye tıka basa dolduruyor çünkü otobüsü. hadi dolmuşu anlıyorum yarış halindeler de size ne oluyor arkadaş ya. elimi kalırsam sapık damgası yiyeceğim durumlarda kaldım o derece.

elinde son ses muzik calan aporloyle trene binen zenciler.
diyemiyorsun ki, kardesim seni de, s*kko muzigini de silkerim simdi kapa sunu zaten tum gun iste kafamizi miktiler, diye.
cunku dersen dayak yersin. yetmez irkci da ilan edilirsin.
beyazlara ozgurluk ya!
#whitelivesmatter!!!!

benim gıcık olmalarım daha toplu taşımanın dışındayken başlıyor.
1- sıraya girmeyi bilmeyen insanlar. anlamıyorum ilkokul çocukları sıraya girmeyi biliyor 50-60 yaşında ki insanlar bilmiyor.üstüne ittire ittire en öne geçmeye çalışıyorlar.
2-kokan. her türlü koku, ter , ayak, ağız. her türlü kokan insana gıcık oluyorum.
3-geçerken sürtüne sürtüne geçen, çantasıyla vs çarpıp pardon dahi diyemeyen kaba insanlar.
4- telefonda gürültülü bağıran konuşan insanlar.
5-işten yada okuldan yorgun gelmiş oluyorum. kafamın dibinde akbaba gibi dikilen yer vermem için baskı yapan yaşlılar.
6- inatla sohbet etmeye çalışan insanlar seninle, yahu kulaklık takmışım git işine.

hadi yazın neyse de soğuk kış mevsiminde dahi sığır gibi kokmayı başarabilen bir kitle var. heh işte bu kitle ilgili tiplerin başında geliyor.

nasıl bir hayat yaşıyorsunuz ben anlamıyorum ki! parfüm, deodorantı geçtim abi hiç mi yıkanmıyorsunuz siz yani nedir?

metronun içinde hareket halinde iken yürüyen tipler , daha mı hızlı gidiyor gideceği yere anlam veremiyorum her defasında. oturulacak yer arayanlar konu dışındadır.

kapı ağzında durup milim hareket etmeyen tipler. kardeşim az kaysan da insanlar geçebilse..

oturduğu koltuktan memnun kalmayıp koltuklar boşaldıkça yerini revize eden tipler. oturuyorsun lan işte, en fazla 1 saat duracaksın, ömür boyu o araçta kalmayacaksın.

bağırarak konuşan tipler.

geçenlerde kulaklık son sesle aynı şarkıyı en az beş kere dinleyen biri olarak muhtemelen ben de gıcık olunan tiplerdenimdir. yanlışlıkla arkadaşların yanında şarkı açınca kulaklıktan ne kadar ses çıktığını fark ettim, dışarıdakiler duyuyor mu denemesi yaptık, duyuyorlarmış. buradan marmaray'da yanımda oturan insanlardan özür dilerim.
gıcık olduğunuz o kız bendim.

çocuğu ağlarken onu susturmak yerine camdan dışarıyı izleyen anneler.

65 yaş üstü "kalk da ben oturayım" diye imalı imalı bakan amcalar.

son ses oyun oynayan,video izleyen ergen tipler.

bağıra bağıra telefonla konuşan insan evlatları.

yüksek sesle birbirleri ve telefonla konuşan kişilerdir.

yaşlıları görünce uyuyor numarası yapan pokemonları sevmiyorum.

kendim ve güzel kadınlar hariç hepsine gıcık oluyorum hatta sabah fck the system modunda olduğum için durakta sigara içenlere küfür ederim * bu arada bende içiciyim ama sabahın köründe içilir mi be sabah 200 metre ilerideki sigara kokusunu bile alırım ve küfür ederim ve içmeyenleri de iyi anlıyorum sabahları.

yaşlı insanlara yer vermemek için kulaklıkla müzik dinliyormuş gibi yapanlar.

şahsi temizliğine dikkat etmeyenler.
akşam, işten çıkmış yorgun argın, kan ter içinde evine gelmeye çalışana eyvallah.
ama sabah leş koku çekilmiyor arkadaş ya.

benimdir.

öncelikle ona taşıma aracı demeye dilim varmıyor çünkü burası kendi kuralları, kültürü ve dili olan bir mikro yaşam alanı.

neyse efendim girdisi çıktısı oturdusu kalktısı günde en iyi ihtimalle iki saatimi metrobüs ve duraklarında geçiriyorum. geçenlerde zaten şehircenek bir kriz yaşamışız, metrobüs kazası yüzünden avcılar mahşer yerine dönmüş, sinirler gergin. bu yüzden en çok oturma ihtimalim olan bölgeye konuşlanmışım başında dikildiğim amca her telefonu cebine attığında aha şimdi kesin kalkıyor diye bi heyecanlanıyorum bi çöküyorum; duygu durumumu uçlarda seyrettiriyor amca. kalktıydı kalkmadıydı, orta kısımda mı bekleseydim, cevizlibağ'da inip aktarma mı yapsam gibi deli sorular arasında amca sonunda kalktı.
mutlu minik bir tavşan gibi koltuğa zıpladım, bi güzel kuruldum, önümdeki yarım saati nasıl değerlendirsem diye düşünüyorum. sabah acele ile çıktığım için kulaklıklarımı ve kindle'mı unutmuşum. o zaman neden metrobüste oturuyor olmanın muhteşem nimetlerinden faydalanıp biraz şeker patlatmıyorum ki diyip cep telefonumda oyun oynamaya başladım. ancak bu saadetim başımda vicdan azabı gibi dikilen arkadaşla son buldu. kendisi çıkarttı çantasından açtı kitabını ayakta okumaya başladı. bir taraftan da beni sığ hissettiren bakışlar atıyor telefonumun ekranına. mahalle baskısına dayanamayıp oyunu kapattım.. yeaa aslında ben de kitap okuyorum ancak bugün yanıma almamışım havasıyla sözlüğü açtım. hani sözlükte uzun uzun girdiler okuyayım da sığır gibi görünmeyeyim bari diye. tabii sözlükte oradan oraya dolanırken hep goygoylu girdiler. başlamışım kikirdemeye. yemin ederim çölde susamış insanın önünde suyu yere döken adam gibi hissettim kendimi.

neyse efenim az ciddi girdiler, bilimsel araştırmalar falan paylaşalım yaa lütfen. bak rica ediyorum. sonra metrobüste sığır gibi gözüken biz oluyoruz ama. ayıp oluyor yani.

ayrıca ayakta kitap okumak ney ya. insan gibi oturarak okuyun. millete vicdan yaptırmayın.