yalnız ölmekten korkmak

zaten yalnız öleceğiz ne saçma korkudur derdim evvelden. *

şimdi anlıyorum sanki bu korkunun ne ifade ettiğini.
anlaşılmış hissetmeden, belki ömrünün son zamanlarında yanında senin varlığına şahitlik etmiş hiç kimse olmadan ölmek üzücü. o şahitlik eden kişi kilometrelerce uzakta olsa da yine de yalnız hissetmeyecek kişi kendini. yani, hiç var olamadan ölmekten korkuyor o kişi sanırım.

bu korku, onu kendini keşfe zorlayacaktır belki de. böylece varlığına kendisi şahitlik edecek ve bu korku yerini gerçek bir paylaşmak arzusuna bırakacak olabilir. bu da şimdiki düşüncemle iyi bir şey gibi geldi bana.

yalnız ölmek için yaratıldıysak neden bunca insanla yaşıyoruz ki. hem yalnız geldik zaten derdim eskiden (evet uc bes ay once be hhzhahs) ama annemiz zırhımızdı gelirken bile dünyaya.
annendi zırhın, düşünebiliyor musun nasıl bir sevginin icinde korunduğunu?? giderken de bu sevgiyi biz zırh edinip etrafımızdakileri sararak gitmeliyiz belki de annemizden kalan mirası, giderken böyle teslim edebiliriz.

yalnız hiç bırakılmadık bence. giderken de bırakılmayacaktır mirasına sahip çıkanlar. diğerlerini bilemem. mirasa sahip çıkmayanı dedesi bile reddeder zaten. ne bileyim aman.

arkadaşlar, bilirsiniz ki üzücü haberler vermeyi sevmem*
sözlük özelinde konuşuyorum.
çoğunuz yalnız ölecek.
%80 sizin mallığınız, %20 değişen dünyanın insanı yalnızlaştırması.
başka şeyde suç bulmayın diye söylüyorum.
kral acı söyler.

korkum kedilerim..