yalnızlık bunalımı

şuan içinde bulunduğum durumdur. insan bazen bunalıma girebiliyor elbette fakat yalnızlık bunalımı bence diğer türlü bunalıma göre farklı bir durum. çünkü toplum içerisinde bunalıma girdiğini fark ettirmeden yaşayabileceğin bir bunalım türüdür. sosyal bir çevreye sahip olmama rağmen kendimi yalnız hissediyorsun ve bu yalnızlıktan nasıl kurtulacağını bilmiyorsundur. konudan bihaber olan arkdaşların sevgili yap geçer modundadır. her şey ilişki mi şu dünyada? kadınları bilmiyorum ama erkeklerde her konu nasıl oluyorda ilişkiye bağlanıyor anlam veremiyorum. ilişki istiyorum evet ama bunalımdan çıkacağım diye ilişki de aranmaz bence. velhasılkelam benim durumumda olan var mı, varsa çözüm önerisi olan var mı çok merak ediyorum.

şu sıralar değerlendirilmesi gereken durum.
yalnız insanın algıları açık olur. bol bol kitap okur ve bazı şeylerin anatomisine kafa yorulursa, yalnızlık, kıymetli bir hâle bile gelebilir:
(bkz: krizi fırsata çevirme)

bazen ozgur hissedip bazen ise öyle bir dank ettiği zamanlar oluyordur. cok yalniz olmak iyi değildir. hele hele kalabalıklar arasinda yalniz olmak cok daha fazla koymasına sebep olur.

tehlikelidir. aynı zamanda sınavdır. durup beklemek pişmek en iyisidir ama işte saçmaladikça saçmalar yanlış adımlar atarsınız.

tam da içinde olduğum vahim sıkıntılı durum

konuşacak bir allahın kulu yok.

okuduğum kitaptan bir alıntı paylaşmak istiyorum:
kendine değer veren insana, değer verilir. demeyin bu cümlenin yalnızlık bunalımıyla ne alakası var. alakası şudur; istediğin an istediğin girdaba istediğin bunalıma kolaylıkla girersin. kendi değerini, benliğini kolayca unutmak kişinin kendi ayağına sıkması gibidir. hikayeler hep değişsede çağlar boyunca verilen tepkiler, hisler ortaktır. düşünsene şu an yalnız olan dünya üzerinde ne kadar insan var. onlarla aynı duyguyu paylaşmak birazcıkta olsa umut bırakmaz mı eline. biriyle görüşüyor, konuşuyor iken bile kendi kendine hiç vakit ayırmayacak mısın? denemek istemeyip, kendini kapatanların bunalıma daha yatkın olduğu söyleniliyor. her işte olduğu gibi bu da sabır işi. işin ucunda karamsarlık varsa her şey'in tadı kaçıyor yediğiniz yemeyin bile. tadını çıkarın yalnızlığın bile. elbet bir gün...

yanında biri varken yalnız olmak...bende bunalımdayım.

bu benim. yalnızlıktan sıkıldım. daha da yalnız olmak için tek başıma kamp yapacaktım. o da yalan oldu.

yalnız olmakta yalnız değilsiniz. yalnızlık artık sıradan bir durum. çünkü sosyal medya yüzünden gerçek sosyallik yok. kimse sosyalleşme zahmetinde bulunmuyor. alıyor ucuz dopamini. 22 yaşından sonra ise arkadaş edinmek zor, hatta neredeyse imkânsız.

tek seçenek bir sevgili bulmak gibi duruyor, o da varsa ne âlâ. yoksa, haftanın 6 günü aynı iş yerine tıkılıyorsun, geriye bir tek pazar kalıyor. kim kime o pazarını versin de sosyalleşsin. şans çok düşük. ya güleç, people pleaser onursuz gurursuz, tamamen zararsız, kendini kullandıran, uyumlu, rekabet etmeyen, kendini geliştirmeyen biri olmalı ya da yalnızlığı kabullenmeli. başka yol pek yok.

bazı yalnızlıklar insanlarla doludur . her yalnızlık çekeni veya yalnızlığı tercih edeni yalnız sanmayın . onlar bu yalnızlık için çok bedel ödemişlerdir .

yalnızlık bile görünür kılınmak zorunda hissedilir oldu.

bu çağda iş değişti..her şey gibi kötünün kokusu kesifleşti iyinin güzelliğinin köreldi..

yalnızlıktan kötüsü, salt-sadece yalnız olmak değil..yalnızlığı bile paylaşma dürtüsü..görünürlük tuzağı bu tarz hataları acımasızca cezalandırıyor…derdine dert ekliyor insanoğlunun…

her şey gibi yalnızlığı dahi görünür hale getirme imkanlarının hadsiz olduğu bugün; yalnızlığınla haykırırken bile görünmez olmak

yalnızlık bir bunalım değil, bir lükstür arkadaşlar. onu bir eksiklik ya da bir özür olarak görmezseniz, sizi mutlu ve hatta çoğu zaman insani ilişkilerden daha fazla tatmin etmeye başlar.

bir insanın hayatında ilk sahip olmasj gereken sey "yalnızlığıdır."
aslında kişisel gelişimde ön plana cıkartılan şu meşhur "me time."
kendisine yetebilen her birey için, bu harika bir zaman öldürme biçimidir. bazen kendiniz için yaptığınız bir alışveriş bile sizi başkalarından daha mutlu edebilir. kafayı takmayın- hayatınızı yaşayın.

yalnızlık bir özür değil, bir lükstür. çoğu zaman depresyon, kendinize vakit ayıramamanızdan, kendiniz için bir şey yapamamanızdan gelir. evliliklerinde çatırdamasının sebebi budur. kimse her şeyi "beraber yapmak" zorunda değildir. bu yüzden evlilik çok boğucu bir konsepttir.

şahsen çocukluğum boyunca hep bana maksimum alan verildi. hep kendi alanımı, kendim istediğim şekilde doldurdum. beni hedeflerimden ya da kendimle ilgili taleplerimden geride tutacak hiçbir şeyi hayatımda uzun vadeli tolere edemiyorum. anında mesafeyi koyuyorum hatta çoğu zaman kestirip atıyorum. evliliği bu yaşıma kadar seçmemiş olmamın da sebebi bu. insan kendisini beslemeyi bıraktığında, mental ve duygusal açıdan ölür. ölü bir kişi kimseye faydalı olamaz.

yani herkes evlenecek,
herkes cocuk sahibi olacak,
herkes ilişki insanı olacak diye bir kural yok.

ruhunuz nasıl şekil almışsa, onu devam ettiriyorsunuz.
özgür büyüdüğüm için, özgürlüğüme en ufak müdahalesi olacak şeyleri kendi hayatımda tutmuyorum. buna iş( mesleki pozisyonlarda) dahil.
seçimler, karakterin aynasıdır.