yaşadığın hayattan mutlu musun sorunsalı

pazardan bir kilo bamya, balıkçıdan iki kilo sardalya alamayan ama yine de isyan etmeden harami ayağı yalayan geri zekalılara sorulacak bir soru.

(bkz: evli mutlu çocuklu)

değilim, mutlu olabilmek için de bir şey yapmıyorum.

çok mutluyum. o kadar çok ki, haddinden fazla. öyle olunca da haddini aşan her şey zıddına dönüşür ilkesini iliklerime kadar yaşatıyor hayat. birisi şu mutluluğun birazını alsın. bana fazla geldi. ha dert tasa da istemiyorum ama sonra dertsizlik derde dönüşüyor. öyle de tuhaf şeyler oluyor işte. varoluş çok saçma ya. oldu artık. yapacak bir şey yok.

birinin ansızın sorup ortamı buz kestiği o felsefi bomba. “iyiyim ya…” diye başlayıp içten içe “acaba?” diye devam ettiğin sorgulama hâli. sosyal medyada filtrelenmiş hayatlar görünce bu soru daha da ağır gelir; çünkü kıyas yapmaya başlarsın. aslında cevap siyah–beyaz değildir, gri tonlarında dolaşır. kısacası, insanın kendi kendine sessizce sorduğunda en dürüst, yüksek sesle sorulduğunda en kaçamak yanıt verdiği sorudur.