yaşlanmak

geçen benim 14 yıl önceki bir fotoğrafimi gördü bir arkadaşım iş yerinde..bu sen misin dedi. olamaz dedi. ben de şaşırdım. bana hep aynı gibi geliyor . yani en azından eskiye yakın gibi.
biz hep kendimizi göre göre aynıyiz zannediyoruz.

bayağı oldu evden çıktım. kadınlar apartmanın önünde oturmuş . bir çocuk geldi yanıma dede dede dedi bana.
ben de ne dedesi abi abi dedim.
bana sakallar beyazlamış ya dedesinin ki beyaz ondan sandılar dediler.
beyaz dedikleri de üç beş tane puuu.

bazen bir yere gidiyorsun koca adam sana abi diyor. koca kadın amca diyor. yav he he.
bazen bir yere gidiyorum asker misin diyolar.
karar verin yav. genç miyiz yaşlı mı.
en son birisi yanimdaki ev arkadasimi ki kendisi çok genç duruyor. oğluna da verelim diye oğlum yaptı. baba da olduk.

eskiden dağ tepe gezerken çabuk yorulmuyordum evet şimdi yaşlandık belli.
azrail peşimize takıldı .

ergen tayfasına ''biz bu yaşlarda böyle miydik yea??'' demeye başladığımda anladım galiba yaşlandığımı.
hiç yaşayamadan böyle hissediyorum ya o ayrı bir konu tabii.

suda kaynayan kurbağa olmak gibi... korkmayın.
sadece arada gözünüz termometreye takılınca "nooluyo lan" diyor insan... pardon kurbağa.

41 yaşından bildiriyorum: "her yaşın bir güzelliği vardır." sözü şimdilik doğru benim nezdimde. sanırım sağlık gitmediği takdirde bu sözü hep geçerli göreceğim.

kaçınılmaz kaderdir hele benim gibi yalnızsanız daha zor bir süreç.

olumlu yönleri de az değildir bana göre. yıllarca bilgi topluyorsun, ayaklı bir kütüphane oluyorsun bir nevi, olgunlaşıyorsun da. level 99 olmak gibidir yaşlılık, hayatı her yönüyle çoğu kişiden daha iyi biliyorsun, daha ne?

durdurulması mümkün olmayan, zaman geçtikçe insanı triplere sokan durum. geçen zamanların geri gelmeyeceğini fark ettikçe, zamanın mı insana acımasız davrandığını yoksa insanın mi zamana acımasız davrandığını çözemiyor insan.. henüz vakit varken hiçbir şeyi ertlememek lazım.

kırık dökük damlalarla örülü bulanık bir gecenin ortası, mavinin en koyusu, köpeklerin uğultusu, dinmez baş ağrısı, mide sancılarının en inatçısı, koyu bir ürperti, uykusuzluk halkası, sabahın gönülsüz çağrısı, zamansızlık sanki, ne yaş tanıyor ne yaşlar, dün ve yarın hep bugün gibi, üst üste koymana rağmen tekrar devriliyor taşlar, altında kalıyorsun, bu kez başka bir şairi kıskanıyorsun, dilin sızlıyor, yine, yeniden, öksürüğünle göğsünü değil de göğü delecek gibi olmaktan korkuyorsun, ateşini söndürüp serinlik olmak, üşüyerek dünyaya yeniden düşmek, kendini yollara vurmak, yok olup başlamak istiyorsun... sadece istiyorsun. bir kez daha, bir yaş daha, bir çentik daha, yıpranıp eskimeden, zamana küsmeden, karşımda gördüğüm ben kim demeden, hepsi bu.

vakti zamanında insanlar 100 yaşına kadar yaşardı, öyle bir hale geldik ki insan oğlu olarak, artık yarım asırı bile zor deviriyoruz. yaşlılığın bile bir şekilde geliştiğinin kanıtı...

he, bizim ülkede 45'i göreyim kalpten gitmeden, şükür edicem a**

gürültüyü artık kaldıramamaktır. disko tarzı yerleri hiç sevmem mesela, gerçi eskiden de böyleydim ama artık iyice sıkıcı oldum.

çok pis bir duyguymuş diyorlar ama ben henüz yaşlanmadığım için bilemeyeceğim.
reflekslerimin yavaşlaması, yanaklarımın yer çekimine karşı koyamaması yaşlandığım manasina gelmiyor.

islam dinine göre kendisiyle mücadele edilmesi gereken durumdur:

emre1974tr.blogspot.com/201...

her basamak sonrası büyümekte zorlanırken bir çentik daha ve yaşlanıyorsun. yaş almak bir bir yüke dönüşüyor içinde. omuzlarda ağır bir çöküklük. günler karbon kağıdı ile çiziliyor. çizikler derin çizgilere dönüşüyor. soluk kopyaların ardından renkler eski parlaklığından çok uzak. insan aynaya bakmaktan çekiniyor; yok olmak değil mesele, iki dün arasında yokluğa yaklaştığına şaşırıp ürküyor.

hiç istemediğim şeydir. 25 yaşındayım ve zaten oldukça kötü bir evredeyim. bu yaşıma nasıl geldim ve ne yapıyorum hala çözemedim. bir işe gir diyorlar ama ben çalışmak istemiyorum. birisi yazılım öğrenmeye devam et diyor bense her gün saatlerce sözlüklere yazıyorum. bir işte çalışmak bana göre değil. sadece hobi olarak yardım ederim iş yerlerine daha fazlası değil.

nasıl geçti habersiz
o güzelim yıllarım.

her geçen saniye yaşadığım olaydır.

sıklıkla ölümü hatırlatır. bir zaman çok önemliymiş gibi gelen şeylerin ne kadar gereksiz olduğunu gösterir. herşeyin bir zamanı olduğunu şu mükemmel beyinlerimize işler.

kişinin bedeninde ve ruhunda bir şeyleri yitirirken bir şeyleri kazanması durumudur.

yaşadığın her gün hayata dair yeni bir şeyler fark etmek, ders çıkarmak, anlamak ve anladıklarını kılavuz bellemektir.
geride bıraktığın bütün yaşları artık biliyor olmaktır.

biliyor olmanın verdiği güvene sırtını dayamaktır yaşlanmak.

sevdiklerimizin yaşlandığını görmek bizi, yaşlandığımızı farketmekten daha fazla etkiler

çok özeniyorum güzel yaşlanabilmiş insanlara. düşünsene, ölmemiş o zamana kadar. *
benim hayalim bu. torun torbaya karışmış, herkesin gelip duasını aldığı, hürmet ettiği, sevdiği, pamucacık, şefkat ve merhametin insan şubesi, bilge, sakinlemiş, dinginleşmiş ve sağlıklı. sağlıklı kısmı çok önemli.

t: yılların içinde gelişen eylem.