yazarların anlam veremediği insan tipleri

herşeyi felaketleştiren,övdüğünde hakaret algılayan,sen başka şeye gülsen sana sataşanlar (neden bana güldün diyenler),sürekli bizi denetimlemeye çalışan davranışlarımız hakkında hesap isteyen

kibirli , egolarına düşkün ve narsist insanları anlayamıyorum. bu anlamsızlık çok insani bir yerimden türüyor bu arada.

insanlar sürekli kendileri hakkında konuşmaktan, kendi çıkarlarını baz alarak yaşamaktan nasıl sıkılmıyorlar anlamıyorum. hadi başkalarını önemsemiyorlar bu aşikar fakat insan sürekli kendi kendisini konuşmaktan/ kendisini önceleyip durmaktan nasıl sıkılmaz?

ne kadar bencil olursanız olun, bir noktada insan kendisinden, kendisine biçtiği yaşam düzeninden sıkılır . hep aynı döngüde nasıl yaşıyorlar anlamıyorum.

sorunlu oldukları fark edilip, çevrelerindeki herkesi kaybetmelerinden bahsetmiyorum dahi.

dümdüz bir insan tipi var. böyle dümmmdüz. sayıca da çok fazla. hatta konuşup ederken anlamıyorsan ama biraz uzaktan bakıyorsun ve diyorsun ki anaaa ne kadar da dümdüz bir insan böyle dümmmmmmdüz.

derin insan = kestane
dümdüz insan = rafta düz duran ekmek
ikisi de lazım hayata.

her şeye* duygusal yaklaşanlar. mal mısınız olm? biraz rasyonel davranın lan artık

karşıdaki insanın bilgi birikimine dair hiçbir fikri olmadan karşısındakine akıl vermeye çalışan insan modeli. ben bunları hem anlamıyorum hem de ifrit oluyorum.

önyargılarıyla yaşayanlara anlam veremiyorum. ya bi sor, bir yüzüme bak, bir dinle? yok, vur kellesini gitsin.

bazen kimine ulan ne yavşak bir tip diyeceğim.... sonra düşünüp, lan muhtemelen başkası da benim için aynı şeyi düşünüyordur diyip hoş görüp geçerim.

netice de herkesin istediği gibi olamayacağı mız gibi, herkesin de istediğimiz gibi olmasını bekleyemeyiz.