yazarların en sevdiği ilahi

gel gör beni
aşk neyledi...

(bkz: ya nebi salam alayka)

gazoz icerken dinledigim tum ilahiler guzeldir. evet.

you came to me
sami yusuf konserine gittiğim o gün, hayatımda başkası adına en çok utandığım günlerden biriydi.
kardeşimle sakince ilahi dinleriz sanıyorduk. fakat bizim kızlar azmış kudurmuş gibi davranınca, konserin yarısına bile gelmeden çıkmıştık. ilahi mi dinlemeye gelmiştik yoksa başka bir şey mi anlayamamıştık.
bir de kartal'da eşref ziya terzi konseri vardı. bakın tarkan'ın falan adı çıkmış. o izleyici kitlesi eşref ziya aynı till lindemann gibi dev fallik objeyi çıkarıp ucundan alev püskürtse "ne oluyor?" demezdi.
o zaman bazı şeyleri anlamıştım. herkes kendi dünyasında bir islam yaşıyor ama dışarıya karşı görünüşte ortak bir islam varmış gibi davranıyor.

bu aralar uyarlamam olan protest ilahim mesnevi'den derz aldım çalıştım amele gibi... adlı ilahiyi kendim söyleyerek kulağımla da dinliyorum. arada huh da çekiyorum. huhsuz olmaz.

tam olarak ilahi olmasa da

bildiğim tek ilahi olması hasebiyle birinciliği kimseye kaptırmıyor.

(bkz: bize dervişler geldi)

nazar eyle.

çok iyi söylemiş adam.

yusuf'u kaybettim kenan ilinde
yusuf bulunur, kenan bulunmaz
bu aklı fikriyle leyla bulunmaz
bu ne yaredir ki çare bulunmaz

aşkın pazarında canlar satılır
satarım canımı alan bulunmaz
yunus öldü deyu sela verirler
ölen beden imiş, aşıklar ölmez

uyan ey gözlerim