yazarların iyi ki dedikleri şeyler

henüz iyi ki dediğim bir şey yok.

iyi ki kardeşlerim var. onlar olmasa bu hayat sahiden çok çekilmez olurdu.

ben seninle camide tanışmadım." sözüm en kült cümlelerimdendir.
iyi ki o cevabı vermişim dediğim yegane iyi ki şeylerimden.

beni kısıtlamaya çalışmak beyhudedir. ve ilk günlerde ayılıp bayılmalara ne aldanırım, ne de ters bir tavr görürsem susup katlanırım.

(bkz: keşke yerine iyi ki demek)

iyi ki ilaca başlamışım
iyi ki kitap kulübüne katılmışım.

iyi ki "bu dünyadan nazım geçti."

iyi ki bu saatte uyanığım. çok güzel şeyler karalıyorum. gerçekten gece ilham verici.

iyiki var, varolan her şey.

iyi ki seni tanımışım

a2 ehliyet

çok fazla var. ama hepsinin ortak noktası "iyi ki kimseyi dinlemeyip kendi istediğimi yapmışım." evet, ne zaman başkalarını dinleyeyim bu sefer desem pişman oldum, kendi kafamın dikine gittiğim her anımı iyi ki diyerek anıyorum. yanlışsa, bana ait yanlışlar olsun bu hayatta.

iyi ki yatırımlarımı kimsenin etkisi altında kalmadan yapmışım. ytd.

ıyi ki bağlamam geldi.

şu hayatta toplasan bir avuç denecek kadar kısa bir zaman dilimine, sorsan koca bir ömre sığmayacak kadar çok acı, travma ve gözyaşı sığdırdım. hayat bu konuda aslında garip bir şekilde adil davranıyor. hani derler ya dağına göre kar verir diye, aynen öyle.. kimseyi es geçmiyor, kimseyi kayırmıyor, herkesin heybesine tam da taşıyabileceği, gücünün yettiği kadar yükü sırtına vurup yoluna devam et diyor.

işte o ağır yüklerin altında ezilirken, soluklanmak için durduğum o sayılı anların en güzelleri, en sığınılacak limanları yavrularıma ait. bu koca dünyada, onca sıfatın, onca kimliğin arasında ben en çok anneliği sevdim. hani hayat her konuda biraz cimriydi ya bana karşı, sanki bir tek bu konuda, annelik makamında inanılmaz cömert davrandı yaratıcı.

bakıyorum onlara.. şu karanlık, ruhu çekilmiş, vıcık vıcık çıkar kokan çağda resmen ışıl ışıl parlıyorlar. pırlanta gibiler... hani insanın hayatta "iyi ki" dediği şeyler vardır ya, benim bütün iyi kilerimin toplamı işte o iki çift göz, o küçük eller.. hayatta en çok onlara emek verdim, en çok onlar için uykusuz kaldım, en çok onlar için kendimden geçtim ama karşılığını da öyle bir aldım ki... onların bir gülüşü, o karanlık günlerin bütün izlerini siliyor süpürüyor.

emek verdiğin şeyin çiçek açtığını görmek, şu hayatta bir insanın başına gelebilecek en büyük mucizeymiş. benim mucizem de onlar sözlük..

ailemdir, beni her zaman motive eder, zor anlarımda yanımda olmaya çalışırlar bu konuda "iyi ki" diyorum.

onun dışında üniversite hayatım diyebilirim, akademik eğitimin yanında manevi açıdan da pozitif etkisi olmuştur bana.