yazarların şu an yapmak istedikleri şey

ne pandemi ne yangın ne bu şey ettiğimin ülkesinin ne de kendi dertlerimi düşünmeden bir barda oturup bira içmek.

viski+papatya ile harikayım şu an. birazdan kaybolup günü vapurda karşılayacağım.

uyumak.

çığlık atmak.

yangınların sorumlularını diri diri mezara gömmek.

sonsuzluk uykusuna dalmak.

bi arkadaşla bugün öğleden sonra için sözleşmiştik. onunla bugün konuşsaydım şayet, iyiydi.

en güzel yaşlarımın ve son mutlu olduğum günlerin geçtiği yerdeyim.

dağın birinde bir kulübede insanlarla hiç iletişim içerisinde olmadan birkaç ay geçirmek. terapi gibi olurdu benim için.

kafayı jöleyerek deniz kenarında bacaklarımı ayırıp nargile içecek kadar rahat olabilmek. ha ama benim ülkemde değil.

pandemi nedeniyle poligon kapandı. izmitte başka poligon yok zaten. istanbul’a gidip atış yapmak mümkün elbette ama attığın mermi ürküttüğün kurbağaya değmeli. kurbağayı vurmaktan bahsetmiyorum. uğraştığına değmeli.

(bkz: dondurma kurşun geçirir mi)

nereye olduğu fark etmez yolculuğa çıkmak isterdim. belki görmek istediğim birkaç insanın yanına uğrarım

hafif esintili ve serin bir havada , kulağımda sevdiğim bir parça ile nereye gittiğimi veya kimlerle karşılaşacağımı bilmeden yürümek.

buz gibi biramı içerken, doğa manzarasına karşı sevdiğim şarkıları dinlemek.

karşı komşuma domates fırlatmak. denizden gelmiş bahçede hortumla duş alıyor hıyar. sonra ben görmemek için başımı çevirmek zorunda kalıyorum. üstelik domates atma hakkım da yok.

gitmek.
plansız, hesapsız yola çıkmak.
yolda olmanın kendisini istiyorum, bir yere varmak değil.

onunla balkonda gülleri sulamak.

şuan yapmak istediğin şey,yangın olan yerlere,yangın uçağı gönderip,bir an önce bu cehennemin bitmesi.

istenen; çok zor geçen bu günlerin bitmesini dilemek.
olan; depresyona girmeden önce ki direnme aşamasında sözlükte dolaşmak.

" ... o an çok yorgun olduğumu hissettim. kurduğu cümleler beni eskilere götürmüş ve verdiğim mücadeleleri aklıma getirmişti. sadece bunları yeniden düşünmek bile kendimi ölüm döşeğinde yatan bir yaşlı gibi hissetmeme yetmişti. ben yazmak istemiyordum. hiçbir şey istemiyordum. dünya üzerinde yapılacak işlerim bitmişti. düşündüğüm her şeyi denemiştim. şimdiyse sakin bir şekilde ölümü beklemek istiyordum. zihin yolculuğumun son aşamasındaydım. dünyanın en güzel sanat eserini yaratıp on dakika seyrettikten sonra yakan bir ressam gibi ben de keşfettiğim düşünce cennetimi tasfiye ediyordum. iki aydır bunu yapmaya çalışıyordum ve bitmesine çok az kalmıştı. en azından ben öyle düşünüyordum. sona erdiğinde ise beş yaşındaki bir çocuğa dönüşecektim. ve bu zaten çok büyük bir çaba gerektiriyordu. cehalete geri dönüşün cehaletten çıkmaktan çok daha zor olduğunu, hafızamın rahatsız eden darbeleriyle anlamıştım... hatta belki yaratacağım yeni ve bomboş aklım sayesinde mutlu bile olabilirdim..."

kinyas ve kayra