yeni biriyle tanışmak

kendimi tanıtmaktan ziyade karşımdakini tanımaya odaklandığım için çok değerli bulduğum ve düzenli olarak güvenli alanımın dışına çıkmak için yaptığım aktivite. yeni fikirler, hayatlar ve tecrübelerin bizi körelmekten koruduğuna inanıyorum.

şu dönemde pek yapmadığım bir eylem gerek virüs yüzünden gerek tahammülsüzlüğümden ve asabiliğimden dolayı. insan bi zaman sonra hiçbir şeye tahammül edemiyor yalnız kalmak sessiz sakin bir ortamda olmak istiyor sadece, aynı o şekil şu an benim için.

bazen heyecan verici bazen üşenmek
kendini anlatmaya yorulmak, birini anlamaya çalışmak merakla konuşup
sonun da ya mutluluk yada hüsran....

yazarların enerjisinin ne kadar düşük olduğunu gösteren başlık.belki o tanıştığımız insandan kazanabileceğiniz çok büyük tecrübeler vardır.(bkz: sosyalfobi)

hevesimin olmadığı durum.

zamaninda çok insan tanıdım, hayatıma aldım ve her birine şans verdim. kimi bir şekilde kalıcı oldu hayatımda. kimi de geldiği gibi çıktı gitti hayatımdan. her birinden ayrı ayrı bir sey öğrendim. çoğunu da tanıdığım için pişman oldum.

günümüzde ise biriyle tanışıyorsun, konuşuyorsun ve zamanını ayırıyorsun. yeri geliyor kendinden ödün veriyorsun. konuşurken de bile isteye konuşuyorsun. sonra gelin görün ki bir olay oluyor ve bana müsaade deyip çıkıyor hayatınızdan.

sonra bir diğeri geliyor bir öncekinin fragmanı gibi... hep ayni konular,ayni muhabbetler. o da" bana da müsaade diyor " ve onu da ineceği durakta bırakıyorsunuz. bir diğeri bir diğeri derken heves bırakmıyorlar insanda.

belki de dünyanın en güzel şeyi olan "yeni insan, yeni hayat, yeni dostluklar veya yeni aşk " oluyor mu size dünyanın en kötü hissi, en yorucu şeyi.

ne heves kalıyor sonra insanda,ne de yeni insan tanıma isteği.

hiç bulasılmaması gereken bir konudur. her seferinden taniştigim kisinin adini unutuyorum.

yorucu ve gereksiz bir eylem.

iş ortamında iş gereği arkadaş olman gerek tanışırsın ama sevgili olmak için tanışma deniyorsa o farklı. insan bıkıyor kısır döngüden. karşıyı tanı, kendini tanıt. ilk başlarda her şey güzel , 6 ay sonra beğendiği özellik göze batar ayrıl, barış vs göz korkutuyor. yeni biriyle tanışma hevesi kalmıyor hele de pandemi varken.

keşke yeni biri bim ’de satılsa da alsam denilecek kadar zor bir eylem.

hem çok sevdiğim hem de tiksindiğim fiildir kendisi. yeni biriyle tanışmak yeni bir kitaba başlamak gibi, yepyeni bir macera gibi, sonunu bilmeden girdiğin bir olay. ama aynı zamanda zor, yorucu, bazen bıktırıcı. tanışacaksın, kendini anlatacak ve onu dinleyeceksin, gözlemleyeceksin... belki gördüklerin hoşuna gitmeyecek ve usulca kaçacaksın. zor işte ya, yıllar geçtikçe daha da zorlaşıyor gibi sanki. ya da ben içten içe aksi bir ihtiyarım.

belli bir yastan sonra asiri zor gelen bi eylem ama kafa dengi biriyle tanisildi mi da tadindan yenmeyecek eylemdir.

asosyaller için zor, içe kapanıklar için uğraşmaya pek de değmeyen, sosyaller için çok zor olmayan eylemlerden biri. ama insanlardan biraz bile anlayan biri için de bir tık can sıkıcı. çünkü tanışmak için adım attığın birçok kişinin çok da farklı olmadığını anlıyorsun işi ileriye götürdüğünde. o zaman sen de çevreni değiştir diyebilirsin, doğrudur. sıkıcılıktan uzaklaşmak için gereklidir ama bazen de olduğun yerde yeni birileri kendini gösterir. daha önce de tanıyorsundur ama bir şekilde ilgini çekmemiştir, zamanın getirdikleriyle birlikte, aslında kafa biriymiş, diyeceğin biri haline dönüşebilir bu kişi. o zaman ne mutlu sana. elbette ki, karşıdaki kişi de tanışmak için adım atmaya uygunsa bu geçerlidir. bazı insanlarsa yeni birileriyle tanışmak için pek hevesli olmaktan uzak ya da kafalarının içinde dönen başka şeyler var. yine de, yeni biri tanımak saçma, uğraşmaya değmez bir uğraş değildir.

eğer yeni fikirlerle yeni bilgilerle yeni deneyim ve kültürle geliyorsa tadından yenmez, aksi taktirde hızla tüketilecek bir abur cubur anlamına gelir.

pandemi kosullarinda bir cesit ekstrem spor olarak gorulebilir.

risk almaktır , o insan size zarar verebilir de sizi geliştirebilir de.

eskisi kadar güzel gelmiyor. acayip yoruluyorum kendimi anlatırken. sen anlat ben dinliyorum diyorum..

ne çok tanım var tamam tanışmayın dertlenmeyin yav.

artık yapmak istemediğim, yorgun hissettiğim eylemdir. insanlar hep hayal kırıklığına uğratıyorlar beni, yenisini denemek niye demek geliyor içimden.

yakın geçmiş zamanda ve yakın çevresinden bir anlamda zarar görmüş kimselerin, zorlandığı ve dahi istemediği bir durumdur. (ahanda tanım yaptım. bana özelden yazan, iyi ama az tanım yapıyorsun, sol frame uğramıyorsun, gündeme yazmıyorsun, çok zeki ve çok karizmatik ve çok yakışıklısın ama az tanım yapıyorsun diyenlere)

bu durumu yaşayanlar için kısa bir açıklama yapalım. beynimizin bizi koruma moduna geçmesi durumudur. yeni tanıştığınız insanlara mesafeli duruş aslında bir koruma mekanızmasıdır. beyniniz “ uzak dur, yapma, yine mi? ne çabuk unuttun, elleşme, sakin ol”gibi sinyaller yollar. bu aslında iyidir.

diğer taraftan insan sosyal bir varlıktır. hayatın doğal akışında zaten yeni birileriyle tanışacaksınız. sosyal derken, medyasını kastetmedim. kaldı ki sosyal medya üzerinden tanışılan kişiler ne kadar gerçektir ki? siz ne kadar gerçek kalabiliyorsunuz bu mecrada? herkesin mutlu, herkesin güzel, herkesin filtreli olduğu bir ortamdan sağlam bir ilişki çıkar mı? zor! çıksa da bir süre sonra patlar.

ancak dediğim gibi, yeni insanlarla tanışmak, hayatın normal akışında var olandır. iş, eğitim, yakın çevrenizden veya bir sebeple gittiğiniz “başka bir şehirden” birileriyle tanışırsınız.

piyango işidir. gerginlikten başka bir şey değil.