yol

zeynep bastık şarkısı.

yesil olani;
alisilageldik korku unsurlarini icermeyen, drama agirlikli bir stephen king romani.
ayrica 1999 yilinda cekilmis, 4 dalda oscar adayligi bulunan efsane film. (bkz: the green mile)

--- alıntı ---
"karanliktan korkuyorum patron lutfen isigi kapatma."
--- alıntı ---

(bkz: bu yol nereye gider)

yılmaz güney'in senaryosunu yazıp yönettiği sonrasında şerif gören'e devredilen dev yapım.

tarık akan'ın başarılı oyunculuk sergilediği film 1982 cannes film festivali'nde en iyi film ödülünü almıştır.

bir yerden başka bir yere varmak için katedilen uzaklık. tarik. yolculuk, hız, çare, yöntem, usul, tarz. en az on iki tanımı olan kelime. hepsini yazamam.
(bkz: uzun ince bir yoldayım)

bir a.kadir şiiridir.

tekmil haklar alınır.
tekmil hürriyetler kısılır.
tekmil köşe başları, tekmil kapılar tutulur.
gökyüzü tıkılır dört duvar içine.

bütün bunlara karşı,
dümdüz, apaydınlık kalır
seni bana getiren yol.

bir şeylere uğraşıp didindiğimiz, yeri gelip hiçbir şey olmadığını sandığımız, çıkmaz sokaklarına aşina olduğumuz ama yine de vazgeçemediğimiz hayat

dönemin gerçeklerini tüm çıplaklığıyla sinemaya aktaran bir şaheser. yılmaz güney faktörü de var tabi.

"kendine bir yer bulamamış kişinin özlemidir."

yürüme / oruç aruoba

akp'nin yapmış olduğu şeydir, akpden önce dünyada yol dahi yoktu. yol yabdık.

aynı zamanda mükemmel bir ilkay akkaya şarkısı.

getir götür işlerine bakan hede.

yol ister ayakların o varılmaz menzile.
bilmezmisin a gönül yol yürümez seninle..

güzel bir fikri karayel şarkısıdır.

bakalım kimlerin gidecek hoşuna

güzel bir gazapizm şarkısıdır.

çıkıldı mı dönülmesi, dönüldüğünde ise tekrar çıkılması zor olan insan hayatının nirengi noktalarından birisi.

girsek böyle arada kalmazdik

tükenişin zalim kollarıdır şimdi bütün yollar.

yolun çizgileri uzandığında ve kaybolduğunda aklıma hep o gelirdi. neden ve sonuç kapısının ağzına kadar açık olduğu bütün imkanların dizime ellerime kadar geldiği zaman'larda bile o karanlık yollar benden onu alırdı. geri de verirdi her şey çekildiğinde bütün kapılar kapandığında. karanlık yollar bizi kıskanıyordu. hayır o yolları ben yaratmıştım. kendi zihnimdelerdi. onların ipini artık tutamıyordum. sağdık dostlarım bizi ayırıyordu. hep kendimi o çizgilerin bittiği yerde buluyordum. yarım kalan oluyordum onsuz oluyordum. bu karanlıkta izim kaybolacaktı belki de. durmadan gidiyordum. gitme dur dedim kendi kendime yer ayağımdan kayıyordu. sonsuz boşluk beni çekiyordu. karşıdan küçük kız çoçuğu haykırışları duyuyordum. insafsız bir baba kızını dövüyordu. baba seni çok seviyorum diyordu. ada'm şuuru yokmuş gibi tokat atıyordu. koşmaya başladım çizgilere basmadan. tam yetiştim. o ağlayan kız çoçuğu ben olmuştum. babam beni hiç tanımıyormuş gibi dövüyordu. biran irkildim. hala yoldaydım. neyi arıyordum kimden kaçıyordum. onu bulacağım diye yine bu kahpe sokaklarda kaybolmuştum. evet yine başladığım yerdeydim o karanlık çizgilerin uzandığı ve kaybolduğu yer.