zorla çiçek satmaya çalışan deniz kenarı çingeneleri

yıllar önce "bak tükürürüm" diye tehdit etmişliği vardır.

"sen tükürürsen ben de balgam atarım, üzerine de kalkar tokadı yapıştırırım" diyerek burundaki tüm sümüğü harrrrrk diye çekince, yerinde 3 saniye buz kestikten sonra uzadığı görülmüştür.

o zamanki manita ile 2 saat gülmüştük tabi. yaş 20 falan.

kendileriyle kibar konuşmayınız.

ilkinde hayır, ikincisinde uza deyiniz. zayıf gördüklerine salça olurlar.

artık lif satmaya çalışıyorlar. çiçek almıyor kimse. lifin tüketici yelpazesi daha geniş hem. bir şey sorabilir miyim diye de kibar kibar yaklaşıyorlar. durmayınca arkandan yemeyeceğiz ya seni diye bağırıyor. belki yiyeceksin abla nerden bileyim.

kaleiçi'ni özleten insanlardır. çok özledim orada amaçsızca dolanmayı off be.
yalnız, bu kadınlar bile kalitesizleşti. böyle devri sitim. nerede o kız arkadaşın yanında onore eden, muhabbet, laf cambazı, tatlı tatlı zorla satın aldıran piç ablalar, nerede abuluk-gubuluk ehlem sehlem diye çiçeği ağzına sokan suri bacılar (açıklamak yersiz de, ırkçı bakış açısı değil bu. politik şeylerle işim yok. derdim, kalitesizlik, yaptığı işi özensiz yapması). hayata dair her anı daha boktan oluyor mutlaka. çok ilginç bir devir oldu bu. şükür bitecek yakında.

şimdi başlığı görünce aklıma geldi. dünyanın en büyük manipülasyonu bu ablalarda.

geçen sene kuzenimle* sahilde yürüyoruz ve hararetli bir sohbet de akıyor. kendisinin neden hiçbir kızla dikiş tutturamadığını, neden karşısına sürekli saçma sapan insanların çıktığını falan sorguluyoruz.
arada bana "senin mis gibi ilişkin var tabi ondan böyle rahatsın" diye sitem ediyor.
ben de tövbe haşa ama "kızlar için yanlış olan oğlan sen olabilir misin" diye bir aydınlatma yaşatıyorum.
o diyor "ben iyi biriyim güzel yaklaşıyorum sevgimi veriyorum",
ben diyorum "her ilişkinin başında galiba bu doğru kişi diyosun senin kafana sçym".
baya baya hararetli bir konuşma yani.

çiçek satan roman vatandaşı* hanım da bizi sevgiliyiz ve kavga ediyoruz sanmış. koşa koşa geldi nerdeyse. döndü kuzenime,
"bu güzel gözlü ablama bağırmaya utanmıyon mu sen şu gözlere bak maşallahı var güzelliğinden şükredeceğine bir de kavga mı ediyon sen" dedi.
iltifatları hoşuma gitmedi desem yalan olur şimdi ama olay çok yanlış anlaşıldı derken kuzenim başladı hemen açıklamaya,
"ablacım biz kardeşiz kardeş, kuzeniz biz. bağırmadım ayrıca niye bağırayım canım o benim. tartışıyoruz sadece bak ben aldatıldım onu anlatıyordum."
"bir tane gül alacan diye güzelim kızı kardeşim diye yalanlıyon be abim sana yazıklar olsun" derken elinde gülü yapraklarından ayırdı biriktirdi avcunda ve başımdan aşağı döktü. neye uğradığımı şaşırdım. dünyanın en hızlı lav bombingini bir çiçekçi abladan yedim resmen.
neyse baktım olacak gibi değil, "valla doğru söylüyor ablacım dayımın oğlu bu benim, kuzeniz biz." dedim. bana inandı ama bu sefer de,
"elin kızlarına alacağına alasın kardeşine bi gül o zaman ne kadar cimri çıktın sen" dedi. ya sabıırrrr.
baktım kuzenim baya baya manipüle olmak üzere elini attı cebine ben de başladım hapşırmaya. ben de az değilim yani bakmayın..
nasıl hapşırıyorum ama var ya art arda ıpçı ıpçı diye.
"abla benim *ıpçı* alerjim var çiçeklere *ıpçı* nolur uzak tut bak teşekkür *ıpçı* ederiz ama gidelim biz" diyip kuzenimi de çekiştirdim arkamızdan bir şeyler diyordu hâlâ ama koşar adım gittik ve ben hapşırmaya devam ettim bir süre.

sahil boyu devam ettik tabi yine onun ilişkilerinin berbatlığından falan.. sonuna gelince de geri yürüdük aynı yolu.
bir de ne göreyim
aynı abla, bir başka kızın başından aşağı gül döküyor ve "ne kadar güzel gözlerin var senin şu güzel gözlerinin hürmetine bi çiçek alsın sana bu abim" diyor.

abla? senin tek güzel gözlün ben değil miydim? sana yazıklar olsun. inanmıştım ben sana..

suriye'den göç mülteci cinganların da eklenmesiyle sayıları kat kat artmıştır.

bunlar bir de eskiden almazsanız üstünüze falan tükürmeye çalışır, izmarit falan atarlardı.

gül satamayınca fal bakmak isteyen teyzelerdir.

eğer kurtulmak için sevgilim değil abla normal arkadaşım vs derseniz o zaman gel sana bi fal bakayım, kısmetin kapalı senin falan diyorlar.

para taşımıyorum yanımda deyin giderler.

hediye edersen alırım. ama para veremem çünkü yanımda kuruş yok deyin...
kesin giderler.

şehir efsanesi midir bilmiyorum ama çingenelerin bedduası tutar derler. o nedenle ben denk geliyorsam çiçeklerini alıyorum mecburen. neme lazım, bir çingene lanetimiz eksik kalsın.

az biraz fazla paraya fal da bakarlar. cıkmaz ama olsun.