zorla çiçek satmaya çalışan deniz kenarı çingeneleri

kaleiçi'ni özleten insanlardır. çok özledim orada amaçsızca dolanmayı off be.
yalnız, bu kadınlar bile kalitesizleşti. böyle devri sitim. nerede o kız arkadaşın yanında onore eden, muhabbet, laf cambazı, tatlı tatlı zorla satın aldıran piç ablalar, nerede abuluk-gubuluk ehlem sehlem diye çiçeği ağzına sokan suri bacılar (açıklamak yersiz de, ırkçı bakış açısı değil bu. politik şeylerle işim yok. derdim, kalitesizlik, yaptığı işi özensiz yapması). hayata dair her anı daha boktan oluyor mutlaka. çok ilginç bir devir oldu bu. şükür bitecek yakında.

.

suriye'den göç mülteci cinganların da eklenmesiyle sayıları kat kat artmıştır.

bunlar bir de eskiden almazsanız üstünüze falan tükürmeye çalışır, izmarit falan atarlardı.

gül satamayınca fal bakmak isteyen teyzelerdir.

eğer kurtulmak için sevgilim değil abla normal arkadaşım vs derseniz o zaman gel sana bi fal bakayım, kısmetin kapalı senin falan diyorlar.

para taşımıyorum yanımda deyin giderler.

hediye edersen alırım. ama para veremem çünkü yanımda kuruş yok deyin...
kesin giderler.

şehir efsanesi midir bilmiyorum ama çingenelerin bedduası tutar derler. o nedenle ben denk geliyorsam çiçeklerini alıyorum mecburen. neme lazım, bir çingene lanetimiz eksik kalsın.

az biraz fazla paraya fal da bakarlar. cıkmaz ama olsun.