ohh her yer tertemiz olur mis mis...
yalnız ben ucuzcuyum bim'in aks markalı (hani pembiş olanı var ya hah işte o.) yüzey temizleyicisini de boca edersek içine, az biraz güzel koksun ortalık.

nasıl ya bu değil miydi?
haa pardon bro ben yanlış şey etmişim.
tamam tamam siz devam edin madem hahah.

kanım dondu bu nedir ya?
istanbul bahçeşehir’deki bir sitede, eşine saldırdıkları gerekçesiyle 3 yavru kediyi kürekle vurarak öldüren şahıs ifade verdikten sonra serbest bırakılmış. yavru kediden bahsediyoruz ya, eşine nasıl saldırmış olabilir? kürekle vurarak nasıl öldürebilirsin? ve bunları yapıp nasıl serbest kalabilirsin? benim aklım almıyor. bu ülkede hayvan olmak bile zor. pisliğinizde boğulursunuz umarım.



buradan

yalnızca kızın kendisini ilgilendirmesi gerekendir ancak anne babasını geçtim, etrafta bu kadar çok ahlak bekçisi varken zorbalığa maruz kalacağı kesindir maalesef. yine de kendi kararlarını herşeye rağmen verebilmek kişiye güç verir. bu başını açmak ya da kapamak olsun fark etmez.

gerçek birine aşık olmaktan kat kat daha güzel hissettiren duygudur.

barış manço, adam olacak çocuk programından hemen sonra yazışma adresini verirdi. o adres “moda” ile biterdi, aklımda kalan sadece o.

(bkz: bu nasıl sorunsal lan)
(bkz: kardeş sen sorunsal demişsin ama bu bildiğin forumsal)

(bkz: kuzguncuktaki vişne)

en büyük ahlaksızlıkların; evlilik dışı cinsel ilişki,alkol ve domuz eti olduğunu düşünen toplumlarda normal olan sorundur.

tamam soğuk espri severim ama başlığı okurken canım çıktı arkadaş.

iç tarafta bulunan cama nefesimizdeki su molekülleri çarpınca birden soğuyarak sıvılaşması ve camı bulanıklaştırması olayı.

küfürsüz başlık ve tanımları, muhafazakarlık olarak yorumlayan başlık.

finlandiya milli destanıdır. elias lönnrot tarafından fin kabileleri arasından derlenmiştir. eserde doğaya karşı uğraş veren kuzey insanları, onların aile erdemleri, bilgeliği ve sözün yaratıcı gücü övülür. destan kahramanları, olağanüstü özelliklere sahiptir.

olaylar dört kişi etrafında döner. lemninkainen, pohjola’nın kuzey yöreleri, en güzel kızının gönlünü kazanmaya çalışan kişidir. ilmainen, insanlara mutluluk getirdiğine inanılan fakat onları savaşa sürükleyen sampo adlı büyülü değirmeni yapan demircidir. vainamoinen, sözün büyülü gücünden yararlanan, tek gücü bilgelik olan yaşlı bir ozandır. lempa ise kötülük ruhudur.
aslı ölçülü ve uyaklı olan bu manzum destan dünyanın pek çok diline çevrilmiştir. destan finlilerin ulusal bilinçlerinin uyanmasında, unuttukları ana dillerini öğrenmelerinde oldukça önemli bir görevi yerine getirmiştir. kaynak

çeçenistan'ın bağımsızlığını ilan eden ve ilk cumhurbaşkanı seçilen, şehid olana (inşaallah) kadar ruslara karşı savaşı yöneten, eski s.s.c.b generalidir.
ne yazıkki ölümüne sebep olan saldırı, o zamanki mit'in erbakan'a verip, dudayev'e hediye ettirdiği telefon sayesinde olduğu söyleniyor.

öyle bir yalnızlıktır ki daha kalabalık olursunuz ama şikayet edeceğiniz türden değildir bu. sahte duyguların başrolde oynadığı insan ilişkilerinin alternatifi değildir bu.. insanlardan kaçış değildir benim için. her şeyle iç içe oluştur benim için. barıştır, mutluluktur, tadından yenmez bi serüvendir..

tabi ki gazi mustafa kemal atatürk sorgulamayın bile ...

“dert etmeyeceği halde nasılsın, diye sormak, münafıklıkta bir mertebedir.” der imam gazali

finalde soracağım demişti,dediğini de yaptı.nasıl ezberlediysem hala hafızamda.

babamın iflası ile istanbul' a geldik.
ıstanbul bana mersin'den sonra vahşi hayvanlarla dolu bir orman gibiydi...

mersin'deki kolejden, başka bir şehirin fakir semtindeki ilköğretim okuluna gelmek ayrı travmayken; o varlıklı hayattan bu görülmemiş yokluğa düşmenin ağırlığı daha da zordu. beslenmeme koyacak ekmeği zor bulduğumuz zamanlardı.

8 yaşındaydım, ilk gün okula üstümde kolej üniformasıyla gittim. öğretmen 'yarın önlükle gel' dedi.

annemler o akşam bir komşumuzun çocuğunun eskimiş önlüğünü yakası olmadan, başka başka düğmeler dikerek bana uydurdular. tabi yeni olduğum yetmiyormuş gibi bir de fakir olunca dikkatler üstüme yöneldi. zaten yaşca hepsinden iki yaş küçüktüm. doktor raporu ile ıq'su yüksek denilerek 5,5 yaşında birinci sınıfa başlamıştım.

sınıfta her beslenme saati, beslenmemi alıp çöpe ya da yere atan bir çocuk vardı. teneffüste "önümüze gelene bin tekme" ayağına bahçede duvara sıkıştırıp döverlerdi. hatta okulun merdivenlerinden ikinci kattan attıkları bile oldu. olaydan sonra aylarca kaburgalarım ağrıdı. gece yatağımda sessizce ağlardım. annem dayak yediğimi duyarsa buna kızıp döver korkusuyla, bu ağrılı süreci kendi başıma yaşadım. çünkü annem, dayak yedim diye dayak atardı.

okulda dövenlere ek bir de komşumzun 11 yaşındaki kızı döverdi beni. onlar 4 kardeşti en küçüğü benimle yaşıttı. ona gelinceye kadar, yolüstü 14-15 yaşlarında bir oğlan çocuğu önüme geçer bana sarılmaya çalışırdı. o sapık olan çocuğu babam fark edip ağız burun dağıttı ama diğerlerini bertaraf edemedim.
ıki sene boyunca okuldakiler, komsunun kızı, üstüne bir de annem döverdi cift dikiş olurdu dayaklarım.
bu sebeple okul yıllarında yaşananlar kaç yıl olursa olsun insanın benliğinde iz bırakıyor. *

öğretmenler: "tamam".

hayat çevrende akıp giderken çay içip seyretmek..