zaman tüneli

bugün beşinci günüm. ağır bir ishale yakalandım. acilen kolonoskopi yapıldı.
uzaylıların bağırsağıma çip yerleştirdiği tespit edildi.

gecesini iyi geçirmek isteyenleri beklerim.

küçükken muhtemelen bir arkadaşımdan kötü olduğunu duyduğum için sevmediğime inanmıştım ıspanağı. sonrasında evde yemeği olunca dedim 'ben sevmiyorum yemem asla'. bir gün annem ıspanaklı pasta yapmış ve 'hadi' dedi, 'ye bakalım sevecek misin?'. şimdi yeşil yeşil bir kek. insan görünce şaşırıyor ki bir de çocuksun düşünsene sihirli kek gibi. neyse yedim ve dedim 'aaaa bu çok güzel, aynı diğer kekler gibi ama yeşil. nasıl yeşil?'. annem de dedi 'eeee ıspanaklı bu. bak seviyormuşsun sen ıspanağı.' işte temel reis etki etmedi annem sayesinde yemekteyim ben ıspanağı.

allah bu toprakları israiloğulllarına vermiş. tevratta yazar bu, daha sonra kur'an da tasdiklenir. ancak vaadin kadırıldığına dair bir ayet yoktur. yine kur'an'da "allahın yol ve yöntemleri değişmez ayeti" de vardır. kısacası kur'an'a göre de burası allah'ın israiloğullarına verdiği topraklardır. onlara bu topraklar için gerekirse savaşmaları da söylenmiştir. hatta savaşmadıklarında allah'ın öfkesini çekmişlerdir.

bu durumda samimi müslümanlar neden üç beş kilometre toprak için allah'a karş geliyorlar? koca arap çoğrafyası bir avuç filistinli arap'ı mı barındıramayacak da filistin filistin diye tutturuyorlar? allah orayı onlara vermiş işte, samimiyseler müslümanlar israil'in en büyük destekçisi olurlar.

eğer vaadin kaldırıldığına dair bir ayet varsa bu giri kendisini imha edecektir. ben kur'an oludum ama bu konuda dikkat kesilmedim.

100 yıl önce doğup hâlâ yaşayan bir cümle... bazı cümleler, mermer gibi zamana meydan okur.

kendisinin kitapları fahiş diyebileceğim fiyatlara satılıyor.

karşılığı olmayan bir kelimedir.

şu sıra zaten iç sesimle konuşup ağlayasım geliyor. kendi kendime ağlama seansları yapmak istiyorum. velhasıl ağlayasım var o yüzden her fırsatta ağlanacak yerde gözlerimi dolduruyorum ve kendi sebebime dönüp ağlıyorum.

erkan oğur iki keklik

öncelikle dayı allah kurtarsın.

asker arkadaşım cihat'ın ağzından anlatıyorum.

adana kürkçüler cezaevindeyim. bir gün koğuşa yaşlı bir dayıyı tekmeyle içeri attı gardiyanlar.
koğuşta adettir, gelenin kağıdı sorulur. neden içeri girdi diye.
neyse dayıya sorduk, " dayı kağıdın nerede ? "
adam kem küm etmeye başladı. sonra üzerini aradık. kağıdı bulduk. herif sübyancıymış.

aga her ranzadan inen bir tane vurdu buna. ağız burun dağıldı. sonra gardiyan içeri büyük çöp poşeti attı. biz de allah ne verdiyse herifi parçalara ayırdık. poşete koyduk gardiyana verdik.
o da götürüp atmış çöpe.

bu da böyle bir anıdır.

taş bile kıskanıyor da çatlayıveriyor ortasından. öyle değil miydi?

üniteryanizm, tanrının birliğini[tevhid, unity] vurgulayarak hz. isanın tanrı(allah, god) olduğu dogmasına ve teslis(üçleme, trinity) öğretisine karşı çıkan marjinal(alışılmışın dışında) bir hristiyan mezhebidir. üniteryenizm sözcüğü, etimolojik olarak ingilizce "teklik" anlamına gelen "unity" den türemiştir. dinde usun(aklın) özgürce kullanımını vurgulayan üniteryenler, ilahiyatta çeşitli yaklaşımlara bağlıdır. tanrı'nın birliği ve isanın yalnızca insan bir peygamber olduğu görüşlerinin ilahiyattaki kaynağı 3.-4. yüzyıllarda ortaya çıkan ariusçuluk dönemine kadar uzanır. bu yaklaşımın kavramsal kökleri ise yahudilerin ve müslümanların tektanrıcılığına dayanır. 16. yüzyıl'daki protestanlık reform hareketi'yse üniteryen(birlemeci) inancın yakın çağlardaki temelini oluşturur.
üniteryenizm, hristiyanlıktaki radikal reform hareketidir yani protestanlığın bir tık daha ilerisidir. tarihteki ünlü üniteryen(birlemeci)ler arius, miguel servet ve isaac newton gibi kişilerdir. üniteryenizmin sembolü "alevli kadeh"tir.
üniteryenizmin sembolü olan "alevli kadeh"

yoğun bakıma alındığım an. ulan galiba bu sefer oluyor dedim ama yine olmadı.

hemen uzaylinin önüne bi öbek sıçardım. ve koşarak uzaklaşırdım.

sözüm meclisten dışarı dostlar
bugünlerde kendimi hıyar gibi hissediyorum
hani dilim dilim doğrasalar beni
marmara ege karadeniz ve hatta akdeniz cacık olur diyorum

muhtemelen dar ağacındaki bir bedbahta sorulmuştur. "kalan ömrümü sevdiklerimle beraber sevdiğim şeyleri yaparak geçirmek istiyorum" dese nolur ki? kabulü mümkün değilse neden sorulur bu soru. dar ağacına layık olacak kabahati neyse belli ki buradaki sehpalarla kalmayacak çaresizliği. bunun içindir ki en çok dar ağacındaki adamın hakkıdır kalan ömrünü mutlu bir şekilde geçirmek. ötesi zaten mutsuzluk ve pişmanlık... bendeki de soru.. hiç dar ağacındaki adam bunları düşünür mü? hem dar ağacındaki adamın sevdikleri var mıdır acaba? kaç sehpa çeker bu yükü? belli ki sallandırılan yalnız kuru bir beden değil, bu bedenin işlediği kabahat.. uzun mahkemeler, savunmalar, itirazlar hepsini çeker mi bi sehpa? alın size iki bilinmeyenli bir bilmece; "haksız bir yargılama mı ağır gelir, dar ağacındaki bir adam mı?". düşünme düşünme.. sehpaya bağlı bütün mesele. eğer yargılamayı yapanların elinden geçmişse bir sehpa, dar ağacındaki adamın cüssesinin bir önemi de yok.
düşünüldü taşınıldı sehpanın bir kabahati olmadığına, kalan ömrünü dar ağacındaki adamlarla beraber tekme tokat, ezile ezile geçirmesine karar verildi.

(bkz: yerli üretim)

karakterinde hemeroid rahatsızlığı olabilir

günümüz için boomer kalacak mizah barındırsa da sarıyor bi şekilde yutupta bile mevcut. bernard karakteri 10 10.

tuvalet kağıdı bile bu cümlelerden daha kullanışlıdır. hatta burnumuzdaki sümük bile.