zaman tüneli

(bkz: birileri kudurmuş durumda)

tanımadığı insanlar için devrim isteyen, eşitlik isteyen onca insan oldu. bir kısmı da öldüler. iyi dilekte bulunmak ve insanca bir yaşamı herkes için arzulamak sıradışı bir olgu değil. sıradışı olan bu denli kindarlik ve bencillik. sorgulama yanlış yerden başlıyor ve kötü bir kişiliği ele veriyor.

(bkz: g.tüyle şakalaşan, donuna s.çar)

"sözlükte haydar dümwnden sonra bir de güzin abla köşesi olmalı" diye düşündüren başlık.

(bkz: bu isimleri bilmeyen de araştırsın bi zahmet.)

(bkz: yakalandım; o mal benim.)

yok. yaş 26 oldu ama saçımdaki ufak tefek beyazları saymazsak hala yaşımı göstermiyorum

hep bir şeyler yaşandıktan sonra kamuoyunda kınanması ve sonrasında aksiyon alınması noktasına dikkat çekmek istiyorum.

ille birilerinin hayatı kararacak veya sonlanacak ki kamuoyu oluşacak. sonra da bir şeylerin değişmesi umulacak.

asıl değişmesi gereken şey kültürümüzdeki temel anlayış.

sorumluluk sahibi olmanın mahiyeti önleyicilik gözetilerek edinilmelidir.

bunun da esası ahlaki sorumluluk sahibi olmaktan gelir.

ille kınanmanız gerekmiyor bir şeyleri düzgün yapmayı öğrenebilmek için.

bilmiyorum ama bendeki ekip bu aralar tekrara düşüyor. hikaye de çok gelişi güzel yazılmış. bence baş rol için sürekli eski sevgilimi getirmek mantıklı değil. diğer yandan masraflı da.

buna ek olarak kendisi beni 2021 yılında terk etmişti. bunun üzerine kaç ilişki eskittim, kaç beden, kaç insan, kaç şehir (gittikçe dramatikleşiyor farkındayım) geçti. çoluk çocuğa karışacak kıvam ve olgunluğa eriştim neredeyse. üstelik rüyada kadını ben terk ediyorum ve bittikten sonra ohh be özgürüm***nyüm şimdi eğlenebilirim, dur bi tinder indireyim, dur bi paris'e kaçayım diyorum. bu rüya son iki üç ayda sık sık tekrar ediyor.

bilinç altım bana ne mesaj veriyor lan? git bul o kızı, tekrar elde et ve terk et böylece gururunu kurtar mı diyor? olm ben bu kadar işsiz miyim? insanın kendi bilinçaltı ona bunu yaparsa başkaları ne yapmaz?

velhasıl dargınım rüyalarıma. görmek istemiyorum onları. pardon'daki muzaffer gibi rüyamda jennifer lopez'i görmek istiyorum ben. o da yaşlandı ama olsun. minare yıkılsa da mihrap yerinde.

çikolata aldım

çankaya esat'tayım ve köpeğinizi gezdirebilirim. daha önce köpek baktım. ihtiyacı olan varsa mesaj atabilirsiniz

tarikat yurtlarına yönlendirmek için mi yapılıyor diye şüphelenmeme neden oldu.

memeleri de sarkıyor.

göze geldikleri için olabilir fikri doğuran başlık.

(bkz: sarışınsın, sarısın güzel - ibrahim tatlıses)

hep çalışmama yollarını başarıyla bulmuş biri olarak sadece okulda yaşardım bunu. şimdi de pazartesinin pazar'dan farksız ele alındığı bir yerde yaşıyorum. bana bu sebepten hiçbir anlam ifade etmiyor bu sendrom. salı sendromu olabilir ama.

sadece üniversitelerin değil tüm ülkenin ctrl+alt+del ihtiyacı olduğunu düşündüren başlık.

(bkz: aslında ülkeye "low-level format" atmak gerek, ama neyse. belki "restart" ile kurtarabiliriz.)

topluca başlayan asansör problemlerine bakacak olursak belli ki yapımından bakımına ihaleyi alan tek bir firma var.

ne varsa şu ülkede tekelcilik, biriciklik, hepsi benimcilikten geliyor. biri bir yere kondu mu asla inmek bilmiyor, çıkmak bilmiyor. öyle ki daha iyi imkanlar varken normalin bu olduğuna inandırılıyor.

mesaiye bu saatte şu kombinasyonla başlayınca olmayandır.
hadi bakalım, başlayalım.

o fareleri alacan anüsüne sokacaksın, bağırsaklarını yol yapsın fareler diycemde farelere yazık olur. senin protesto aklını seveyim ya...

fenerbahçe'nin tek başarısını elde ettiği tarih.

herkesin tutunduğu yerden görebileceği gerçekleri vardır. ancak göreceli gerçeklerden ziyade içgüdüseldir yaşamak. düşünmek, kelimelere anlamlar yüklemek, bağlar kurabilmek istediğimiz kadardır bu anlam. ait olduğumuz çevrenin, canlılığın, sahip olduğunu düşündüklerimizin edebiyatını yapabildiğimiz ölçüde anlam kazanıyor herşey. kelimelerin gücüne sığınmak ile düşüncelerin gücüne sığınmak aynı noktada birleşebiliyor. ama hissetmenin ortak bir noktası yok bunlarla. hayatın anlamı, hissetmek ya da hissetmemektir diyebiliriz. yaşadığını hissedenler ya da hissedemeyenler. gerisi bu hislerin etkisiyle seni eyleme geçiren davranışların oluyor. detaylarda boğulmak yaşamak isteyenlerin bahanesi kısacası.