zaman tüneli

hayatım boyunca hiç kolay sevebilen biri olmadım.
hatta o kadar zor bir kişiliğe sahibim ki üniversiteye başka bir şehre gideceğim için annem çok üzülüyor, çok korkuyor ve endişeleniyordu. benim arkadaşsız kalacağımı felan düşünüyordu çünkü.
birini sevmek benim için çok zor bir uğraş.
seviyorum çünkü:
*bana beni sevdiğini, her daim yanımda olduğunu hissettiriyor.
*bana ve herkese saygı gösteriyor.
(gittiğimiz hiçbir yerde masamızı toplamadan kalkmayız
aman bu onun işi diyip öylece bırakmayız)
*mesaja cevap veremeyecek kadar müsait değilse, müsait değilim yazacam açıklamasını yapar.
oysa ben bu açıklamayı hiç beklemem bile
*birini asla kınamaması hoşgörü ile yaklaşması
*hata da yapsam yanımda olması.
*benim için fedakâr davranması
*gecenin bir vakti de olsa konuşabileceğim.
*bana sonsuz güvenmesi
*hayvanları sevmesi
liste böyle uzar gider...

toplumun temeli olmakla birlikte revize edilmesi gereken bir kurum. gençler bu konuda haklı.

tahammül de fedakarlıktır.

insanları yargılamayı ve bu yargılama ile karar vermeyi tercih ediyoruz. ben gözlem yapmayı severim. gözlem yapayım diye gözlem de yapmam sadece insanları izlerim ve yaptıklarının / söylediklerinin nedenlerini anlamaya çalışırım.

bir noktadan sonra bu, insanları etiketleme alışkanlığı yaratıyor. birinin bir cümlesi onun hakkında hüküm vermemi getiriyor oysa bir cümle ile birinin nasıl bir insan olduğuna karar vermek doğru bir yaklaşım değil.

önce adam akıllı sevilip sevelim de evliliği düşünürüz. upss gerçi ben artık genç statüsünden çıkmış olabilirim.

gerçek müzik dinlemek isteyenler için

isim yazarsam emin olun yüz tane yazarı bulur, geçen bir ara mesajlaşmaya denk gelmiştim bir hayli yazar ile konuşmuşum. tek tek isim yazmak çok zor ve kimi yazsam birini eksik yazacağıma da eminim. favorim varsa sizde favorimsiniz. kendinizi bozmayın iyi ve ya kötü farketmez.

evlilik kurum olarak çok yara aldığı için de olabilir ekonomik şartlar nedeniyle de.

evli ve mutlu insana pek rastlamadım. ailelerin de çocuklarına örnek olduğunu düşünüyorum.

anne babası sürekli kavga eden çocuklar evlilik olgusuna neden olumlu baksın ki.

varla yok arası denilebilecek basitçe belirsiz, ikircikli bir iletişim hakimse sohbette, taraflardan birinin opsiyon olarak görme / görülme durumu başlıca nedeni olabilir.

genel olarak çoğu seye karşı duruşum bu. yargılamayı sevmedigimden sanırım. illa bi empati kurmam lazım.

gamsız biri olmak istiyorum. her şeyi önceden düşünmek çok yorucu ve yıpratıcı.

çok canım sıkılıyor sözlük
kuş vuralım istersen

uzun bir zamandır.

insanın bir ortama girdiğinde birilerinin göz ucuyla sizi diğerine göstermesi sizi tedirgin ediyorsa bu stres sizi olumsuz etkiliyor başınızı ağrıtıyorsa buna nazar da diyen olur.

emir can iğrek saman sarısı. hiç duymuyorum ama hep sessizde telefon

kapasite yetersizliği
sonuçta ne anlatırsan anlat karşındaki kendi kapasitesi kadar anlayacak

benimki de aynısından. ama adanalı olanından

benim için sevmekten önce güvenmek geliyor. bu bahsettiğim güven sizin sırrınızı saklaması gibi değil. o da buna dahil ama benim altını çizdiğim güven daha çok karşımdaki insanın ne yapacağına nasıl düşüneceğine duyduğum güven yani tutarlı olması.

mesela kurtlar vadisinde şevko öldürülünce savcı çakır ve polat'ı ifadeye çağırır. ifadeleri sırayla alır. önce çakır sonra polat girer. polat girdiğinde savcı der ki arkadaşın tüm suçu senin işlediğini yani senin öldürdüğünü itiraf etti der.

polat da çakır ne demişse doğrudur der.

mesele polat çakır meselesi değil. birine sizin olmadığınız bir ortamda eşiniz dostunuz aileniz yanında huzurla bırakıp gittiğinizde geri döndüğünüzde ne demişse doğrudur diyorsanız ne ala. bunu dille değil kalple söylemek önemli.

uyumlu olmayı becerememek, dik başlı olmakta ısrar etmek.
halbuki iletişim demek 2 tarafın da birbirine adım atmasıdır, sadece birinin değil.

dert çok. ona sıra gelene kadar yaşlanıyor herkes.