zaman tüneli

çözümsüz değildir.

kötü söz döner dolaşır sahibini bulur ayrıca..

bir dönemin ekmek teknesi. başlığı nasıl olmaz, hayret yani.

tuhaf bir eylemdir. hayir yani erkeğe şeyin büzüşsün diyeni duyduk da, memeyi ilk defa duydum.

sonuçta memesiz hatunu kim netsinnnnnn a dostlar?!

(bkz: moderasyonu göreve davet ediyorum)

kalp rahatsızlığı kaynaklı ölümlerin halk arasında dillendirilme biçimi. az önce tam kalpten gidiyordum ama döndüm bi şekil… o değil kızılcık şerbeti pinko gibi yığılıp kalacaktım az daha lan. neyse siz siz olun kalbinize iyi bakın, hiçbir şey için yormayın kendinizi…

döneminin en güzel sinema oyunculadından biri. macit koper işe boşandıktan sonra soyismini değiştirmedi. oğlu gün koper de sinema oyuncusu oldu. akıllarda en çok iz bırakan rolü şekerpare filmindeki afet karakteri oldu. en azından benim için. muazzam bir dili vardır o rolde. argonun dibini sıyırır. musluğu sıkı tut, orostopol, çarliston marka, düz nefes, saloz, averta, mandepsiye basma, mariz, mektepli şıkırdım, pilaki, yandan fırlama, torik, vesika vermek gibi laflar kullanır. galatalı'nın has manitasıdır.

kabloları kemirir. elektrik tesisatının anasını ağlatır. her yere mıçar durur.
evde denemeyiniz.

neo-blues ve indie rock tarzlarını harmanlayan grup. en önemli parçaları trigger. amazon prime dizisi olan the terminal list’in jeneriğinde çalmasıyla ünlü oldu, ben kendilerini o yolla keşfetmesem de. şarkı oldukça atmosferik, karanlık. alakasız olabilir belki ama bende dark jazz hissiyatı uyandırdı. bunlar yalnızca trigger için geçerli.
here&gone ve diğerleri daha country, indie rock tarzlarında. yani trigger haricinde dinlenmeye değer mi? bilemedim. ama sanatçı hakkında araştırmışken yazmış bulunayım.

paranoyak deli tarafından zorbalanmayı göze alarak korka korka yazıyorum ama yok böyle bir şarkı. *

çünkümm şarkının adı ruhuma asla.

dövme ne olur. ahhahs

bir zamanlar, anadolu’nun kenar mahallelerinden birinde yaşayan, göbeğiyle küçük bir masa örtüsünü zor kapatan, kel kafasıyla güneşi bile yansıtan, ama kalbinde dünya kadar özgüven taşıyan bir adam vardı: şerruh. adını bile duyunca insanlar iki kez düşünür, çünkü bu adam bir garipti.

şerruh’un en büyük hayali, tayfun gibi sahnede şarkı söylemek ve o meşhur "hadi yine iyisin" kafa sallamasını yaparak halkı coşturmaktı. gerçi sesi biraz boğuk, biraz da kaz sesi gibiydi ama o kendini bir yıldız sanıyordu.

bir gün, mahalledeki düğün salonunda yapılan "açık mikrofon gecesi"ne katılmaya karar verdi. giydi en parlak gömleğini (dördüncü düğmeden sonrası çaresizliğe teslim olmuştu), taktığı kemer göbeğe razı, ama umutları yıldızlara çıkmıştı.

sıra ona geldiğinde, dj anons etti:

“sırada… mahallemizin tayfun’u… şeeerrruuuhh!”

herkes sessizdi. şerruh mikrofona yaklaştı, nefes aldı, ve…

“hadi yine iyisin, bugün de yırttın aslanım…”

dediği anda, birden kafa sallamaya başladı. ama öyle böyle değil! öyle şiddetli sallıyordu ki, ışıklar titreşti, göbeği ritimle sağa sola sekmeye başladı. salondaki çocuklardan biri korkup ağlamaya başladı, yaşlı bir teyze "büyü var bunda" diyerek dua etmeye başladı.

ama şerruh durmuyordu. kafa salladıkça, ter damlaları sahnede gölet oldu. arka sıralarda oturan biri "gölcük mü açıldı burada?" diye sordu.

şarkının ortasında, şerruh öyle bir kafa hareketi yaptı ki, gözlüğü fırladı, ses sistemi bir an kesildi, dj "baba napıyon, kafa değil beton kırdın!" diye bağırdı.

finalde, büyük bir kafa savurmayla yere diz çöktü ve mikrofonu tuttu:

“beni anlamadınız ama ben hala iyiyim!”

salonda sessizlik oldu... ardından bir alkış patladı. ama bu alkış müziğe değil, şerruh’un pes etmemesineydi. insanlar güldü, ama biraz da sevdi onu. çünkü her göbek bir sahneye, her kel kafa bir ışığa layıktı.

ve o gün bugündür, mahallede biri moral bozukluğu yaşasa, hemen derler:
"boşver be… şerruh gibi kafa salla, geçer!"

yeltenmeyin sakın, benimkini yavruyken aldım, kafesini kırdı, heryeri kemiriyordu nomıssız. kafesten kaçıyordu ve her yere boncuk boncuk sıçıyordu.

sagalassos.. görülmeye değer etkileyicilikte..

ne istersem beslerim artık evimde. en duygulu köpeği besleyecem at gibi köpek dostum olacak keşke dinozorlar katledilmeseydi tabii ama tavıkla çözeriz onu. her şeyin bir çözümü var he bir de panter beslemek çok isterdim onun da yerine kedi bakacaz artık.

bir ara bunlara akil dediler; galiba sanatçı ya da ilgili konuda erbap diyemediklerine böyle diyorlar; bilemedim.

timsah olup olmadığını kontrol etmek isteyen piç antilop hareketi. efendi antiloplar, evrim kuralları gereğince burada da kaybeder. kırt kırt yenilir hepsi.

bir zamanlar, şehir gürültüsünden, insan kalabalığından ve fastfood’tan bıkmış, göbeği önden giden, saçları çoktan veda etmiş, aynaya her baktığında ben bu kadar çirkin olamam! diye hayret eden bir adam yaşarmış: şerruh.

günün birinde, doktoru ona şerruh, ya bir köye yerleşip doğal yaşarsın ya da kalbin sana güle güle der deyince, valizini toplamış ve en yakın dağ köyüne doğru yola koyulmuş. ne bilsin o köyün kaderini değiştireceğini.

köyde ilk sabah, horoz sesiyle değil, kuş cıvıltısıyla değil... komşu teyzelerin dedikodularıyla uyanmış. pencereden bakmış: yandaki evde yaşayan ayşe var ya... kimseyi beğenmiyor yahu oysa köyün en güzel kızı... cümlesini duyar

şerruh pencereyi yavaşça kapatmış ama aklı pencereyi kapatmamış: ela gözlü mü dediler? hmmm…

ve o gün ayşe’yi ilk kez görmüş. gözleri bir parlamış, sonra aynaya bakmış: bende de göz var… ama ben göbeğimi göremiyorum ki.

ama şerruh, vazgeçmek nedir bilmezmiş çirkin özgüveni sonuçta. aşk gözünü karartmış, özgüvenini de yanı sıra getirmiş.

etkileyici bir giriş planları kafasında dolaşıp dururken acıktığı için bir tencere bulgur pilavını gömmüş o göbeğin inmemesi lazım elbette

köy meydanında, ayşe geçerken, şerruh yere bir zarf atmış. ayşe eğilmiş zarfı almış, açmış .
içinde bir not:
ben şerruh. saçım yok ama kalbim var.
ayşe gülmüş. şerruh umutlanmış. bu bir başlangıçmış.

romantik jest köy yerinde olur mu denemeye değer deyip başlamış oyunlarına.

ayşe’ye her gün mevsim çiçeklerinden bir demet bırakmış. ama köyde çiçek kalmamış. teyzeler artık çamaşır ipine fesleğen ve kekik asmaya başlamış. muhtarın anonsu ise : ' çiçekleri çalan şerefsiz totona sok'

köyde bir düğün heyecanı başlamış tanımadığı fakat davet aldığı düğüne doğru yol almış.

köy düğününde sahneye çıkıp zeybek oynamaya çalışmış. ama göbeği sağa, ayakları sola gitmiş. düğün durmuş, herkes bakakalmış. küçük çocuklar “gollum" geliyor diye kaçışmış. ama ayşe… o yine gülmüş!

o gün olan hikaye'de ayşe yine gülmüş daha sonra ise şerruh gollum olmanın verdiği utanç ile köyden kaçmış.

at yarışını değil ama atları çok sevdiğimden dolayı veliefendi'ye ara sıra gidip kupon yapardım. yani az da olsa eşşeklerden anlarım diko başkan. 9-10 senedir de çok nadir oynarım zaten. gazi' de falan anca.

bülteni açtım senin kupona şöyle bir baktım ve kendi kendime bu kupon ilk ayaktan direkt yatar dedim. baba hayatında hiç koşmamış arap tayı yarışına tek atmışsın o at gelsin aha şuraya yazıyorum sözlüğün ortasına geçip eşşek gibi anırmassam ne oliyim?

son ayakta da handikap 15 ve yine arap yarışına en ağır kiloyu tek atmışsın aşağısı bir sürü boş kilo at dolu. o da gelirse bu sefer dana gibi böğürecem sözlüğün ortasında.

neyse kupon çok para verir aynen yatırıyorum kuponu tutarsa hemen o gece ederiz tüm parayı. bursa'ya ve bursa pistine özel bir sempatim var zira.. *

beni hiç kandıramıyor, asla gece yemek yeme huyum yoktur.

çay içerim o sıkıntı işte.

standart roman repliklerinden, şirin cümle.

düşün düşün aşamıyorum engelleri.