zaman tüneli

biraz önce izlediğimiz film.film bitene kadar merve dizdar'ın ödül kazanmasını sağlayan oyunculuğunu bekledik desem yeridir.ama tabi boşuna beklemişiz zaten yokmuş film bittiğinde anladık. konusunu, amacını, değinmek istediği noktayı vermek istediği mesajı artık ne derseniz hiçbir şekilde anlamadığımız ve son sahnede eee dercesine kardeşimle birbirimize baktığımız bir film oldu.

sabah kalkıp tezek kokulu oksijeni ciğerlerine çekeceksin. mis.

bence öldükten sonra da sorumlusun.

insanların göz ardı ettiği bir husus var. gönül bağı dediğiniz şey aslında bir "duygu alışverişidir." karşınızda muhattap aldığınız kişi kim ise, onunla kurmayı talep ettiğiniz bağ karşılık bulduğunda; "gönül bağı" ideolojisi oluşur. aksi, platonik ilgi boyutunda kalır.

"bağ" karşılıklı kurulan duygusal iletişimin adı'dır. tek taraflı bir şey bağ değil, "platonik yaklaşım veya bireysel- tek taraflı ilgi" olur.

biriyle bağ kurduysam , onun tüm hayatı( tabi benim iletişimde kalmayı ve görüşmeyi kabul ettiği sürece) kısmen benim de sorumluluğumdur çünkü beraber yürütmeyi tercih ettiğimiz bir hayatın dengesini kurmaya çalışıyoruzdur. böyle bir hususta sıfır sorumluluk ile nasıl "yetişkin" olmaktan bahsedilebilinir?

artık kimse "sorumluluk" almak istemiyor hatta herkes bu kelimeye nedense fazlasıyla düşman. hiçbirimiz ailelerimizin koltukları üzerinde bağdaş kurup çizgi film izleyen o çocuklar değiliz. büyüdük ve bu hayatta oyun kurmanın ve
skor kazanmanın tek bir yolu var: sahaya çıkıp, oyunu devir almak.

beni insan zannediyorlar halbuki ben bir ruhum .

yazdıklarını okurken çok eğlendiğim yazar. tarzı benzersiz. bilgi içerikli tanımları muhteşem olan yazarları saymazsak, ilk defa bir yazarı beğendim diyebilirim.

i am a pencil.

yaşlı dayıların ve teyzelerin canı çekebilir. gençler biraz anlayışlı olmalı. ille edep, ille edep.

- arnavut!!!
- buyur abi.
- votkamla errriği çalıştır ulean!!!

anama diyeyim de bir sonraki hafta sonu için altınları bozdursun. bir yağlama yiyelim.

bu arada yağlama elle yenir. kes.

uykuya dalamayacak seviyede bir kişisel hassasiyetiniz olduğu anlamına gelir. ben bu duruma "hassasiyet" diyorum çünkü "problem" demek çok haksızlıkmış gibi geliyor hele ki türkiye'nin güncel durumunda, bence bu kelime çok yakışıksız kalıyor. bu ülkede, şu an, insanın hasta olmamak için extra çaba sarf etmesi gerekiyor.

hasta olan insanlarda haksızlıklara, kötü düşüncelere, gelecek kaygılarına yenildikleri için bu noktadalar. insanların uykuları yok, borçlar gırtlakta, bankalar sürekli sıkıştırıyor ve tehdit ediyorlar, ödeme bütçesi yok.. insanlar ne yapsın? delirmenin eşiğindeler. kim böyle bir atmosferde fosur fosur uyuyabilir ki? uyuyan burjuvazidir.

o yüzden kimsenin nahif kalbini kırmamak önemli diye düşünüyorum. herkesin bir derdi var, o dert atmosferden büyük.

gidenlerden bir tek seni bana ekledim seni deli gibi bekledim.....
diye şarkı mı söyleyeceğiz acaba?
yok be gidene bay bay gelene hay hay diyelim devam edelim.

yok daha neler.

bir de gidemeyen yazarlar listesi yapalım. başlığı bile yok. bırakıyorum ukdeyi.

yoldaş 3 gün kapımda yatmıştı. evet, anlatmaz o ama bunlar da gerçekler şimdi.

elimde, çantamda, ceketimin cebinde taşımamdan ötürü bir şekilde çöp biriktirmek zorunda kalıyorum.

sigarayı bile karşıma çıkan çöp konteynerlerinin uzaklığına göre hızlı ya da yavaş içiyorum ki yere atmak zorunda kalmayayım diye.
adeta bir tür challenge.
sigarayı içerek her türlü zararı çevreme veriyorum zaten, bari çöpünü yere atmayayım.

alışkanlık haline getirilmesi gerektiğini düşünüyorum.

gözler kalbin aynasıdır sözünden korkar. biraz da utangaç olabilir.

tükenmez.

borç isteyecek. inanma.

dünyanın en basit şeyi. gerekirse elimde taşırım, gerekirse çantama sıkıştırırım, gerekirse götüme sokarım*, yine de o çöp yere atılmaz.

benim için her tanımım yararlıdır. zarar verse zaten yazmazdık. sizin için ne olduğu çok da umrumda değil.