zaman tüneli

"evladım kendini de evde unutsaydın?"

dizin üstünde çok kullanılması kısırlığa yol açabilmektedir
en azından erkeklerde

bir üstteki oyuncağıyla oynayan kız çocuğunun o fotoğrafını görmek günümü güzelleştirdi. kafam dağılsın da zihnimdeki düşünceler sussun diye dakikalarca uzun uzun o fotoğrafa baktım. başlıkla alakasız bir girdi olabilir ama kafamın içindeki düşünceleri şimdi yazıya dökmezsem asla susturamayacağım ve ne yalan söyleyeyim dinlenmek istiyorum.
evrenin bir yerinde hayalini kurduğun tüm şeyler gerçekleşiyormuş hakikaten.
başlığa bir cevap lazım ve o da şu: 6 yaşındaki oğlum rahatsız, hastanedeyiz. aksi bir durum olmazsa yarın taburcu olacak ve hayallerimizi gerçeklestirme imkanına sahip olabileceğiz. ancak bi süreden beri derdim hayalini gerçekleştiremeyecek çocukların kendisinde. bazı çocukların çığlığını duyduğumda oğluma sarılıp nefes almaya çalışıyorum. boğulan yanım o çocukların ağladıklarında görmezden gelinen veya boylarından büyük şeyler yaşadıkları için kendi yaralarına saklanan duygularını içselleştirdiğim için oluyor.
pek çoğumuzda eser miktarda empati bulunur ancak özellikle annelikte empati başka bir annenin hislerini anlamak ve kabul etmekten çok ötesi.
elbette herkesin kendince zor çok bir zor hikayesi var ve ben de tüm yaşanmışlıklarıma isyan etmeme rağmen inatla yola devam ediyorum diğer herkes gibi, bundan önce olduğu bundan sonrasında da olacak olduğu gibi.
tek bir dilek hakkım varmış gibi son cümlelerimi bırakıp kaçayım.
tüm çocuklar için sağlıklı ve neşeli bir ömür, şu distopik alemde kendi ütopyalarını gerçekleştirebilecekleri upuzun yıllar diliyorum.

tepe editi:


entry: biraz abartılı olmakla birlikte son zamanlarda ülke gençlerinin hissettiklerini anlamak açısından önemlidir. abartı kısmına genel merkez gerekeni yapacaktır.
her türlü hinliği ve hainliği yapıp sonra demokrasi havarisi kesilirseniz bu işin sonuçları olur. bugün olmazsa yarın olur. yarın olmazsa diğer gün olur.
türkün sabrı bittiği yerde yeniden başlar.
ülkemle alakalı en çok korktuğum o noktaya, ülkem yavaş yavaş çekilirken kimsenin bir şey yapmayacağını mı düşünüyordunuz?
kaldı ki alt tarafı bir çöp yığınıdır paylaşılan. zorunuza giden ne?
önce kkk nedir, nazi nedir, herkesin pek sevdiği alm*nyada neden almanyalılar ad*lf ismini 80 yıldır kullanmıyor olmalarına rağmen biraz dürtükleyince hala o dönem yapılanları çok da yanlış bulmuyorlar bir düşünün derim.
bak efendi gibi anlatılıyor, adam gibi izah ediliyor karşımıza geçip ıykçılaaay diye ağlıyorsunuz.
la oğlum o ırkçılık o ırkçılık değil...
vatanımızdan vatan istemenin adını siz ne koymaya çalışırsanız çalışın.
bizim için hainlikten başka bok değildir.
ayrıca ırkçı babanızdır!

edit: bağzı ekleme ve çıkarmalar.

görmeli mi görmemeli mi
yoksa hiç bakınmamalı mı
ama ben bakınmazsam,
hiç göremem ki

boşuna almışım. masaüstüm daha iyiydi. hem konforluydu hem de oyun oynayabiliyordum. dizüstünden oyun oynamak zor zanaat.

nereden bakılırsa bakılsın iğrenç bir paylaşım.
koca parti 5 yaş beyniyle hareket ediyormuş, yazık.

müstakil bir ev olsa, geniş bir bahçe olsa eyvallah, beslenir de, bir apartmanda olmaz mesela. hayvanların da oyun alanına ihtiyacı var. evde ne kadar serbestler tartışılır.

yine de geldim dünyaya...

3 ihtimale de açık karşılaşma. bu sebepten uzak durdum ama seyir zevkimi arttırmak için de ufak bir bahis aldım. anderson talisca muhakkak eski takımı beşiktaş'a karşı gol atar diyorum.

kinliyim ben bu arkadaşlardan birisine. sene 1999 olmalı - lisedeyiz, ben yememişim içmemişim harçlığımdan para biriktire biriktire şunu aldım. özene bezene yazıyorum tamam mı. kalemtraşını da kalemimin ardına takmışım - şekil ve ötesi gibi geziyorum.

sınıfta da irem var. ben irem'e bayağı bayağı ölüyorum bitiyorum falan ama kızın evreninde yokum. yani hani okula gelirken falan bilet aldığı iett biletçisi falan benden daha var yani o kızın dünyasında. ben kendi çapımda hoşlandığımı falan belli etmeye çalışıyorum da yok yani. ya ben beceremiyorum, ya kız anlamıyor, ya da anlıyor da istemiyor. gerçek bence üçünün arasında bir yerde.

neyse, gün oldu. kimya sınavı. bu kızın sıfıryedi ucu bitmiş. sordu, kalemkutuma el atmıştım ilk aldığım kalem bu faber castell. hayır salak, bari kalemin ucundaki kalemtraşı verme di mi. ama yoo, ben öyle bir havada veriyorum ki sanki ramboyum da dünyayı kurtarıyorum. neyse verdim, "tişikkirlir" dedi sınava oturduk. bitti o sınav. şimdi benim beklentim o kalemin bana dönmesi, yani muhabbet açılacak belki hani bi derece, bi yerden falan.

yok abi. sınavdan sonra öğle tatili. öğle tatili sonrası beden eğitimi. sonra paydos. lan? ertesi gün oldu. kız geldi de, hiç öyle benim yanıma yanaşır gibi bi hali de yok. şimdi gidip "kolomomo vor" demek de şey geliyor - gençtik, yapacak bir şey yok - ben beklentiyle bir gün daha geçirdim. gözgöze bile gelmiyor kız, delirecem. hani yoktum ya, şimdi aktif ban yedim yani o evrenden yaptığım denemeyle.

başka kalemler ve başka iremler geçti hayattan da o kalem hala aklımda kaldı. ha alsam alırım o bambaşka bir şey de işte insan umutlar... ama işte denildiği üzere:

umut hayalkırıklığının ilk adımıdır.

evinde beslediği kedisine köpeğine kış desen ortalığı birbirine kadar iki tane çocuk oynarken biraz yüksek sesle oynasalar hemen şikayetçi olur hatırladınız mı bu tipler vardır etrafınızda bildiniz değil mi bu tipi işte ben onun taaaaaaaaaaaaaaaaaa.

son 4 haftada 3 kuponum tuttu, tek maç kombineden devam.
son kuponum : #3548829

beşiktaş fener maçını inanılmaz riskli görüyorum o yüzden sonuca oynamadım.
talisca eski takımına saplar ki genelde hep böyle olur bu hikayeler, yalnızca bunun bahsini aldım.

gönül gönülçelen
aynı anda utanmadan
hem kırıcı hem kırılgan

kısır ve kömbe var dostlar. buyurmayın çünkü şu an sadece aklımdalar, kendimde enerji bulabilirsem menü olacaklar.*

rusya, iran ve çin ülkeleri sınırları içerisinde yaşayan turani halkların isyan etmesiyle olacak tarihi bir olay olup büyük asyacılık projesi ile bağlantııdır.

bir emre erdoğdu filmi.
ben çok sevdim. biraz temposu düşük olsa da akışı ve doğallığı bence çok tatlı.

yılmaz, kendisini bir çevreye ait hissetmek için torbacılık yaparak tarihe adını altın harflerle yazdıracak bir karakter. bunun bir adım ötesini baby reindeer'de görmüştük. dahası bende yok.

ait hissetmemek ve kök salamamak bence özünü reddetmekle çok alakalı. özünü dönüştürmek ve biçim vermek anlaşılabilir benim için ama bambaşka bir öze sahipmişsin gibi davranmak galiba en başta kendine ayıp etmek.

"ünlü" olmak önemli yılmaz için. bu bence görülür ve duyulur olmakla alakalı onun zihninde çünkü kendisi az konuşan, utangaç ve evet böyle işler yapmasa görünmez bir karakter.

cihangir entellerine torbacılık yapıyor, onlardan olabilmek için sadece. kabul görme ve arkadaşlık duygusu için.

çok üzücü bu.
insanın üzerine olmayan ceketleri giymeye çalışması ve onun üzerinde hiç de hayal ettiği gibi durmaması çok üzüyor beni. bu aralar başka insanlarda da görüyorum bunu ve eziliyorum bunun altında.

ne yapalım ya, tüm yılmazları da biz davet edemeyiz akla mantığa.

bir zamanlar internet kafelerin vazgeçilmez oyunuydu. 1.6'ya göre daha iyi buluyorum. grafikler idare eder, ama ayarlardan iyi kötü bir ayar çekilir, sorun yok. online (sxe üzerinden) oynamak da çok iyidir. çünkü işin online kısmı tam bir kurtlar sofrasıdır.