zaman tüneli

anam bana alacağı için sorun yok caziptir elbette anam bilir bunu.

de valla. bizim burada bir vampir ölüsü var. kaç gündür yıkatamıyoruz. belki sayende yıkanır.

misafir ol gel bana, börekler açarım sana :)

urfa sana küsmüş haberin olsun
gönlüm dara düşmüş muradın olsun

çok güzel denk geldi bence de :)

1,5 saat ama her gün açık.

topkapıdaki hırka tank egsozu için mi alınmış mış da istanbulda kalmış..

sol ayağının küçük parmağının tırnağıyla sol taraftaki arka dişlerini karıştırması benim bir anda soğumama yol açıyor.
bir anda.
hatta futbol spikeri gibi: birandaaaa.
verandaaaa.

ona bakarsanız #3333333 numaralı tanım da bana ait :) *

hep diyorum, çocuk şarkılarını alaturka yapınca çok güzel oluyor...

(bkz: ben tabii ki)

geçen gün annemle oturmuş televizyon izliyoruz. ekranda bir dizi, başroldeki kız ağlıyor, oğlan da duvara yumruk atıyor. romantizm değil, inşaat ustası sanki. annem birden döndü, baktı bana:

— oğlum artık yeter. seni köyden evlendireceğim.

ben:
— anne ben daha kahvaltıyı kendim hazırlayamıyorum, evliliğe geçmeden önce ekmek kesmeyi öğreneyim.

ama nafile. annem kararlı. çoktan halamlara haber salınmış, bizim oğlana temiz, efendi, süt gibi bir kız arıyoruz diye. sanki kız değil, yoğurt alıyor marketten

bir hafta sonra whatsapp grubumuzda bir fotoğraf: kız elinde tırpan, arkasında saman balyası. annem parmak emojisiyle altına yazmış:
— bak ne çalışkan, tırpan tutan el koca da tutar

ben şaşkınım, halâa tırpan'ın ne olduğunu tam anlayamamışken ikinci fotoğraf geliyor. bu kez kız gözleme pişiriyor. annem yine yorumda:
— ev yemekleri de var. ınstagram yemeği değil, gerçek gözleme bu, gerçek gözleme

o ara babam devreye giriyor, benim de köyden almıştık anneni, hala bozulmadı maşallah, diyor. annem gururlu, babam da nostaljik.

ben ne yapacağımı bilemezken, bir gün telefon çalıyor: halam.
— oğlum kız seni beğenmiş. temiz giyin, pazara iniyoruz, bi görüşün bakalım.

pazara… ilk randevum pazar yerinde karpuz seçmek mi, gelin seçmek mi? belli değil. ama ben pes etmiyorum. gittik. kızla karşılaştık. el sıkıştık, o an annem fısıldadı:

— sıkı tut, bu kaçmaz.

ben de dedim:
— anne bu kız mı damat mı belli değil, benden güçlü bu

ama sonra konuştuk, kız güler yüzlü, tatlı biri çıktı. tırpan tutuyor ama aynı zamanda matematik öğretmeniymiş ama atanamamış torpilsizlikten. hem gözleme pişiriyor, hem einstein gibi konuşuyor. şaşkınım. aklım karışık. kalbim ise bir tık hızlı atıyor.

eve dönerken annem bana döndü:
— gördün mü, köyde hala cevher var. hem çalışkan, hem terbiyeli, hem gözleme pişiriyor, hem de öğretmen. daha ne istiyorsun bre salak oğlum?

ben de dedim:
— wi-fi şifresini bilse ve ban hergün gözleme yapsa evlenirim…

sonuç? hala evli değilim nişanlı bile değilim ama her fırsatta köye gitmek için bir sebebim var artık.

101 kere ölmüşüm gerçekten kazma bir oyuncuyum aksiyon oyunlarında. saat başı 7 ölüm yapıyor. 1 canla 5 zombi öldürmüşüm aşağı yukarı. harbi kazmayım.

hikayenin %27 si tamamlandı bu arada, gerçi hikaye e görevler umurumda değil, serbest dünyada gezip takılıp loot yapacağım ama gelişmek için hikayeyi bitiriyorum. beceri ağacı var çünkü.

biriniz bile tayini ağrı dağına çıkan ornitorenk dememiş. hepiniz mi kötüsünüz? insan yalandan da olsa yazar be...

24 aralık 1995 genel seçimleri öncesinde mehmet ali birand'ın moderatörlüğünde türkiye büyük millet meclisi'nin içinde dönemin önde gelen siyasetçileriyle açık oturum yapılır. işte, o açık oturumdaki siyasetçiler şunlardır: bülent ecevit, alparslan türkeş, şevket kazan, mesut yılmaz, esat kıratlıoğlu
ah ah, o zamanlar ne güzelmiş öyle. liderler, birbirleriyle farklı görüşte olsa da en azından karşılıklı olarak demokratik yoldan tartışıyormuş. peki ya şimdi? recep tayyip erdoğan; 2002'de deniz baykal'la bir kez kanal d'ye çıkıp tartıştı, ondan sonra ya hep tek başına konuştu ya da hiç karşılıklı tartışmadı.
ilgili link: 32. gün'den ''32. gün'de liderler zirvesi | 1995 | 32.gün arşivi'' adlı video

ben değilim onu biliyorum.

cennet mahallesi pembe. (bkz: swh)

eldar mansurov - bir sabah alabilir miyiz istek olaraktan :)