zaman tüneli

çok konuşuyor olmak.

ne selamı direkt dertleşmeye başlıyorum etrafı da hiç önemsemiyorum sonuçta o bir kedi yani gayet yeterli bir şahsiyet.

kediler çok mistik varlıklar ve bence her şeyi hissediyorlar. genelde nereye gitsem onlar bana selam verirler. açık alanda isek muhakkak yemeğime ortak olurlar. bankta otursam hemen sırnaşır ve kafa selamı çakarlar. özetle kedilerle selamlaşmak mümkündür ve ben onların tüylü götlerini yerim.

ben tam olarak kendim gibi birini istediğim için heralde ayrılmazdım

ben anlatırım onlar dinler. yargılamadan, akıl vermeden sadece dinlerler. ben de ödül mamalarını veririm. iki taraf da karlı. ne ala.

bunu ciddi ciddi düşünebilmek için zır deli olmak gerekir. kendimle sevgili olduğumu nasıl düşünebilirim ki. iki tane kendim olacak sonuçta. nasıl bir ilişki lan bu.

derdinizi seve bilirim dm.

yenilen yine biz oluruz.

okumayı seviyor, biz de kitap değerlendirmelerini.

sözlük'te en gıcık kaptığım yazar ya. düz adam entry'si yazıp yıldızlı bakınıza lol gülücük falan yazıyor.(amaç ne?) sonra da 15 beğeni alıyor. bu seviye bir vasatlık neden bu kadar seviliyor, evrenin sırrından daha gizemli.

bıçaklama sevdam. *

en başından sevgili olmam.

*



orjinali şöyle,

müsait olan gelsin.
çok ihtiyacım var sözlük…

'ne kadar acımasızda olsa, dünya bir tane daha ben'i haketmiyor. bunun ikimizde farkındayız.. birimiz fazlayız dostum.. buraya kadar. the end..' der çıkarım.. :)

açıkçası ben kız olsam kendimle sevgili olmazdım.

kıskançlık damarlarım alınmış zaten bir kere, yok abi ben kıskanmıyorum. kıskançlığa da gelemiyorum.

hödüğün tekiyim, filtrem sıfır. ağzıma ne eserse söylüyorum

içki, sigara, ciğara içerim.

tüm bunlara katlanılacak kadar bir tipim, statüm de yok. bazen neden sevilmiyorum diye üzülsem de objektif bakınca anlıyorum aslında.

ufak bir çocuğun öyküsünü kore'nin öyküsünü anlatmak için kullanan bu yüzden de yelpazeyi geniş tutarken çoğu zaman da elde olmayan sınırları gözümüze sokan inanılmaz dizi.
potansiyeli çok yüksek kahramanımız 'oh ae sun' anavatan, annesi 'jeon gwang rye' anavatanın deli bozuk geçmişi benim için.
'yang gwan-sik' oh ae sun'a kendini adayacak kadar aşık bir eş ve halkı sembolize ediyor.
çocuklar ise gelecek nesilleri. buradan sonra metaforlara devam etmemeyi tercih ediyorum. sebebini izleyenler anlayacaktır.
dizi gerçek bir hayat hikayesinden esinlenerek çekilmiş.
ayrıca bir zamanlar bize olan benzerlikleri ve kore'nin daha sonra nasıl bizden ayrıştığını ve kendi yolunu nasıl güzel çizdiğini de sorgulama şansı sunuyor.
her bölümde sade, gösterişsiz bir hayat dersini izleyenin kafasına çakmadan da rahat etmiyor. ancak bunu o kadar usulca ve hissettirmeden yapıyor ki...
o sahneler, diyaloglar, senaryo...
su gibi akıyor ama aynı su gibi insanın en kılcal yerlerine de ağır ağır işliyor.
çünkü o kadar insanca yerlere dokunuyor ki ağlarken gülümsemeye başladığınızı yakalıyorsunuz.
ağlamak demişken, dizideki kore erkekleriyle ota samana ağladıkları için dalga geçmeyin derim.
pişman olursunuz.
aklımda kalanlar ve notunu aldıklarımdan örneklerle bitireyim;
“insanların başlarını dik tuttuğu bir zaman vardı. insanların kalplerine sadık kaldığı bir zaman vardı. cep telefonlarımıza değil, birbirimize baktığımız bir zaman vardı.”
"seni çok seviyorum. ama kendimi de çok seviyorum."
“büyüyünce ellerin ve kalbin kendiliğinden nasırlaşacağını sanıyordum. ama her şey benim için hâlâ çok sıcak. her gün yanıyorum ama her seferinde canım acıyor. "
“anne babalar veremedikleri şeyleri düşünürler, çocuklar ise alamadıkları şeyleri düşünürler.”
bence verdiği en güzel ders:
“yağmur her şeyi silip süpürecekmiş gibi yağabilir. ama güneş yeniden parlamaya başladığında, ne olursa olsun hayat yeniden canlanır.”

kimin yazdığıyla ilgili verilen tepkilerdir. ilgili kişi sevgilim, ailem, işle ilgili acil dönüş beklediğim biri değilse umrumda bile olmuyor.

keyifli bir yazar. iyi ki var.

en beğenilenlerine bakarak fotoğrafların efendisi yazarıymış. tüm verilerim bununla sınırlı.*