zaman tüneli

sadece ilaç yazar beş dakikan var diyorlar bir de beş dakikada ben sana ne anlatayım dayı.

+eve geldim telefon çaldı ve....
dıtttttttt
-bitti sonra anlatırsın
+noluyo ya.

bir tanesi daha meşhur olmuş bisküviyi sütle çikolatayla karıştırıp tatlı diyorlar ama bildiğin hamur yenmez. vasat tatlılardır.

yakışsız güvenlik gibi bir şey herhalde
bu olabilir mi?

hayvan gibi sevişmek istiyorum (bkz: milf çiftliği)

ahlaksız tekliflerine açığım*.
(bkz: kuvay-i milfiye)

benim düşüncelerin yıllara rağmen pek değişmedi. misal yirmilerin başında evlenmek bana göre değil diyordum bazıları bunun geçici olduğunu aşık olacağımı falan söylüyordu hala aynı düşüncedeyim.

bu kadar büyük fark olmamalı ya

gayet anlaşılır bir durum. herkes evlenmek istemeyebilir ve anne olmak istemeyebilir. belki bir çocuğa bakabileceğini düşünemiyor olabilir veya bunun gibi başka birçok kendince haklı sebebi olabilir. saygı duyulur

bana ilham vermiş olan kitap. ilginçtir okuduğum tüm murakami kitapları içerisinde de en çok bu kitabı severim. sevgili çevirmen hüseyin can erkinin çevirisiyle okuduğumuz bu kitap bana çok samimi, içten, sıcak, kendim gibi hissettirdi okurken. o kadar eğlenerek okumuştum ki zamanı yavaşlaşmıştım kitapta. normalde 170 sayfa civarı olan kitabı on beş günde bitirerek keyfini çıkararak okumuştum.
kitapta murakami'nin kitap yazmaya başlamadan öncek yaşantısını, alışkanlıklarını, rutinlerini ve bunların hayatına olan etkilerini, zevklerini, ilgilerini, kitap yazmaya başladıktan sonraki hayatını ve kitapları nasıl bir süreçte yazdığına dair bilgiler öğrendiğimiz gibi bir yandan okurken aklında ne varsa yazmış da rahatlamış hissiyatı da yaşatmadan geçmemiştir.
japon ikigai kavramı bana göre bu kitapta muhteşem bir şekilde dolaylı olarak bize sunulmaktadır. okuduğumda bir huzur kaplamıştı içimi. murakami'ni yaşam şekli, yaşama bakışı, okuyucuya geçen stressiz ve sakin hayat tanımlamaları bana göre ilham vericiydi ve hayatımı gözden geçirmem için vesile oldu. koşturduğum hayatımın anlamsızlığını bir kere daha anlamamı sağlamış güzel bir deneme. okuyun, okutun derim. tavsiyem bir kaç murakami kitabı okumadan bu kitabı okumamamız. yazara bakış açısınızı etkileyecektir.

gerçek bu, yaşandı...
kaplan desenli kıyafet giyip kaplanla aşk yaşamak.
eğer video yz değilse bu yaşandı. kadının aklından zoru var galiba, cesarete bak.
erkek kaplanı tahrik edip ayartmaya çalışıyor. dişi kaplan da yandan bakıyor. evet. kih kih kih




x.com/HumansNoContext/statu...

adam ne yapsın. maçın hakeminin gelininin görümcesi 2 sene önce beştaş kümeye diye tweet atmış.

istanbul oldukça geniş bir metropol olduğu için normal insandır. istanbul'da kadıköy'de yaşadığım zamanlarda ben de avrupa yakasında sınırlı bir bölgeyi biliyordum. sadece gezilecek merkezi yerleri...bir kere aksaray metronun olduğu bölgede aktarma yapmıştım, istanbul değil de bir arap şehri gibi gelmişti.

bu soruyu sormak istediğim bir cb var. ama ulaşılır mi bilmem??

2 kere yapılması farzdır namazın rüknu

beş dk öncesi.
acilen emine erdoğan'ın eşarbı stilinde atkı bağlamayı öğrenmem lazım.

aslında navigasyon sayesinde insan her konuma hakimdir

bir yüzyüze eğitim değildir yüzyüze daha iyi ama yüzyüze eğitimde elektronik eşya kullanıldığında elektrik gitse ikisi de aynı derece kötü olur

akla mantığa çağa uymayan tavsiyeler verdiğinde sizin de bu mu deli ben mi deli belli dediğiniz doktordur

1 yıl önce de yazmışım hâlâ fikrim değişmemiş anne olmak istemiyorum.

büyük ihtimalle kartal, pendik, sultanbeyli, maltepe gibi anadolu yakasının merkeze uzak doğu ilçelerinden birinde yaşayan ve yaşadığı bölgenin dışına pek çıkmayan insandır. gerçi buraların ne kadar istanbul sayılabileceği tartışılır: (bkz: bostancı'dan doğusuna istanbul denmesi) kadıköy, üsküdar, ataşehir, ümraniye, beykoz gibi batıdaki ilçeler de anadolu yakasında olmasına rağmen buralarda yaşayanlar daha yakın olduğu için avrupa yakasını * da daha iyi bilir, yolu daha çok düşer, genellikle avrupa yakasıyla da mutlaka bir bağlantısı olur buralarda yaşayan insanların.