zaman tüneli

filmin barbossa ile ilgili kısmı üst tanımda o denli güzel özetlenmiş ki üstüne diyeceğim hiçbir şey yok. barbossa'nın gerçekten de tam istediği gibi bir korsan olarak yaşaması, lükse sefaya kavuşması, tüm denizlere ve her şeye sahip olmayı tatması, en sonunda gerçek hazinesi olan kızına kavuşması, onun için kendini feda etmesi, her şeyiyle çok hoş bir olay örgüsüydü. tabi burada adamın zevk sefa içerisindeyken kızının neredeyse asılmasına sebep olan kişinin de, zamanında onu yetimhaneye bırakan şeref yoksunu babası olduğu gerçeğini de atlamamak lazım.

kızıldeniz'in bölünmesi gibi denizin yarılması, salazar'ı ve mürettabatını firavunvari bir kefeye koyup ölümlerini bu şekilde hazırlamaları, mızrağın kırılmasıyla birlikte tüm lanetler kalkınca herkesin tekrar insan olup, içerisindeyken onlara ciddi avantaj sağlayan suyun hepsine mezar olması, hiç yoktan efektleriyle bile güzel bir sahneydi.

jack sparrow'un sparrow lakabını verenin salazar olduğunu öğrendik. uzaktan serçe gibi gözüküyordu diyor şeytan üçgenine girmeden önce, kuş yani sparrow gibiydi. sonrasında jack sparrow'un başarısı üzerine kendi gemisindekilerden aldığı haraçların, onun şimdiki görüntüsünün birer parçası olması ayrıntısını gördük.

babası bıraktığı kitabın üzerindeki yakutla kızının zengin bir hayat süreceğini düşünürken, onun kitaptan kendine bir hayat kuracağını bilemezdim deyişi, carina'nın tüm yıldızları sırf babası ona o kitabı bıraktığı için öğrenmesi gerektiğini düşünüp bu konuda profesyonelleşmesi, film sırasında aşırı uyuz edici bir tabela olan köpekler ve kadınlar giremez yazılı dükkana girip teleskopu düzeltip adamı eziklemesine rağmen cadı damgası yemesi, nihayetinde mızrağı ve babasını bulması, o arada henry'i ayarlaması, on parmağında on marifet olması ayrı ayrı güzeldi.

yine filme eklenen son sahnede, will'in rüya gördüğünü düşünüp kıskaç şeklinde el görmesi ve sonra yerde hafif suyla bir işaret kalması filmin devamı gelebilir demekti ama artık zor elbette.

jack sparrow'un voodoo bebeği fikrine çok güldüm. uçurumdan atlamadan önce ölür müyüm diye zombi adama sorması üzerine bebeğin uçurumdan öylece atılması, bebek yüzünden kendisinin de düştüğünü hissettiği için tiz bir çığlık atması, kendine bakıp ölmüyor muşum demek ki diye bu sefer gerçekten atlayıp düşünce de yine ıslandım demesi, ayrıca finalde koydukları ek sahnede penelope cruz'u yalnız başına terk ettiği adaya sürüklenen suların voodoo bebeği kadının ellerine adeta intikam amaçlı geri vermesi, jack sparrow'un tüm seriler boyu en önemli özelliği olan kötü şansının resmiydi.

dupduru güzelliklerine kananları denizin dibine çekip sonra da onları yiyen deniz kızları, filmi izleyenlerin unutamayacağı karakter tipi idi muhtemelen. filmin sonunda din adamı sıfatlı genç adamın bağışlanma istemesi üzerine onu da denizin dibine çektiler tam anlayamadım o kısmı.

gençlik pınarını bulan ispanyolların böyle şeylere inanılmaması gerektiğini söyleyip orayı yıkmalarına çok şaşırdım. ben onlar da içmeye çalışacaklar derken, adam güzelim kadehleri ezip inandığı varlıklara selam çakarak ortamdan çıkıp gitti gerçekten. jack sparrow kendisi ölümsüz olabilecekken, bundan da zamanında sevdiği kadını kurtarmak için vazgeçmesi üzerine, bu sefer de başka bir sebepten dolayı kadından yine de trip yemesi, tribal enfeksiyonun dünya çapında mücadele edilmesi gereken asli bir vazife olduğunu gözler önüne serdi nihayetinde.

yüksek bir yerde durduğunuzda hissettiğiniz o duyguyu, aniden atlama isteğini bilirsiniz.... bende yok !

son anınızın hangisi olacağını bilmemek daha iyidir. varoluşunuzun her zerresi, her şeyin sonsuz gizemine karşı canlı kalmalıdır.

sonsuza dek yaşamayacağımı kim söyleyebilir ki, ha? gençlik pınarı'nın kaşifi. benim bir söz hakkım yok, gibbs. bana göre bir korsan hayatı bu.