zaman tüneli

yine dobra kalite bir japon viskisi daha, öyle abuzittirik japon kürdü viskisi değildir, ağzınızla için yoksa ağzınız burnunuz kayar. zaten buralarda bulunması sıkıntılı free shoplardan bakılabilir, gerçi japonda kalite hibikidir ama o da cüzdanı deler.......

lennie lennie
havalar soğuk, üşütmeyesin ayağını belini
sıkı giyin de çık ayaza, unutma atkını bereni
eşref köpek çeker bazı bazı, kopar at dilini
sogansiz menemen deyu bitirme kendini
sarımsak bile ekledim, yersin parmağını elini
lennie lennie...

cin çağırmak.

ulan var ya cini bile çağırdınız beni çağırmadınız ha.
hani tamam beni çağırmak zorunda değilsiniz tabi de.
cin abi be.
çarpar marpar demeden çağırmışsınız beni çağırmamışsınız ayıp bea.

komik qız seni

oyun oynamayı çok seviyor, kitapları, korkunçlu şarkıları ve konuşmayı

ehli olmayan bu işlere girişmesin zararlı çıkar.

benzedi gibi ama hiç benzemedi gibi de

çağıracak, çağrılabileceğine inanacak kadar eğer safsanız, emin olun gelecek "cin"ler(!) bulursunuz.. varlar da.. ama sonrasında yaşadıklarınızı anlatırken gülenlere, lütfen kabalık etmeyin. (unutmayın çağıran da, aranan da sizdiniz.)

"dünyanın 8. harikası" gibi sıfatları içtenlikle kendisine yakistiran erkeğe sahip olmasıdır.

çok kullanışlıdır. çok severim, bol bol giyerim.

iki dedem de son zamanlarında çok hasta idi. uzun zaman oldu tabii.. tüm büyüklerimizin mekanları cennet olsun.

haklısın basit değil mysafu. ama sanıldığı gibi de değil. (yani siz sandığınız gibi -olumlu veya olumsuz- bir baba olduğunuzu veya olmadığınızı anlıyorsunuz belki; ama daha da önemlisi çocuğunuzun, eşinizin, belki başkalarının bu konuya tam olarak nasıl bakıp, nasıl değerlendirdiği gerçeğini bilemiyorsunuz.)
kısaca tıpkı hayat gibi.. çünkü baba olmak/olmamak, olamamak da, hayatın bir parçası.

mezarının başında idrak ettim bugün öldüğünü.
karlar yağmış üzerine. ama sen en son küçücük kalmıştın, üşürsün ki şimdi.
şirinim, helin’im derdin bana. “gel” demiştin, ben geldim ama sen yoksun.
“nasılsın?” dedi tüm gün gören herkes, “dedesi ölmüş biri nasılsa öyleyim.” dedim.
annemle benim içimde ince bir sızı bıraktınız sen ve anneannem.
kavuştun leyla’na dün.. anneannemin mezarına vardık dize kadar karların içinden geçip.
“nene, misafirin geldi. en mutlusu sensindir şimdi ahirette.” dedik.
şimdi benim artık burada bir baba ocağım yok. bir daha buraya gelecek sebebim de yok.
acılarından kurtulduğun için seviniyorum ama keşke son kez görebilseydim seni.
göğsümde dinmeyecek bir acı , mekanın cennet olsun çınarım. ben senin torunun olmaktan gurur duyuyorum.
şirin’in.

ölmeyi düşünmüyorum. sonrası da benim umrumda değil. (planlamak için aklına gele gele cenazesi gelenin, yaşarkenki planlarından da emin olamayız. o da olmasın zaten, çünkü anlamsız.)
insanlara, insanlığa bırakacağınız cesediniz için değil, onlara bırakacağınız varsa düşünceleriniz, yapıtlarınız üzerine olsun kaygılarınız..

kimine göre süt kimine göre çikolata

(bkz: danette danone)

mancınık sistemi. ünlü değilim ama cem yılmaz'ın fikrine özendim.

ben çok giyerim kullanışlı bir şey.

iliksizlik diye okudum
aklım hep başka yerlerde

"sen benim kim olduğumu biliyor musun.?"
(e birader küreği yedikten sonra, kim olduğunu söylemeye çalışsan bile, zaten sende cevaplayacak ağız, diş, dil, çene kalmayacak malum. aptalca soruya gerek var mıydı peki..?
bu ne kürekseverlik.. :))