zaman tüneli

aslında bu deforme olmuş bir gelenektir iki çiçek napsın birbirlerine bakıp. benim büyük dedem selanik mübadili o zamanlarda erkekler aldıkları çiçekleri direkt aşılarmış kadınlara, annanemin bi fotosu var çok tatlı kolundan bi sümbül göbek deliğinden de mor menekşe çıkıyor. hatta eskiden marteniçkalar da kadınlara aşılanan çiçeklerin kurutulmasıyla yapılırmış ama işte iki savaş arası yokluk döneminde salgınlar falan olunca yasaklanıyor çiçek aşılama olayı sonra da bu gelenek ölüyor

hoşt lan!
kaçarım, arkama bile bakmam!
köpek kovalıyormuşçasına kaçarım

#3848540
o artık taştan...
tabi çiçek bu
dilerse taşta da çıkar dilemezse en güzel toprakta da çıkmaz
teşekkür ederim
kalpkalp

eski sevgililerimle kavga etmeden, kötü dileklerde bulunmadan düzgünce ayrıldığımız için rastlarsam ayaküstü selam verir, halini hatrını sorarım çünkü diğer türlüsü bana çocukça geliyor. yalnızca birinin suratına bakmadan, selamını almadan yürüyüp geçtim, hayatıma aldığım insanlar arasında sıkıntılı olan tek kişi de maalesef oydu.
bence çok bi olayı yok, güzel zamanları anımsamak hoş elbet ama eskiyi hatırlayıp üzülmek benlik değil.

kadın dediğin ara sıra arıza çıkarabilir, ne bileyim hani buluttan nem kalabilir pireyi deve yapabilir.
ama herkese yapılmaz bu
önemsiyorsa yapar.
nokta.

tanımadığı avukatın arabasını alıp, gitmiş. arabayı geri getirmeye de üşenmiş.
araba mercedes.

aşk için ömür boyu gidilir.. belki bir ömür bile yetmez bazen.. ölçüler, mesafeler metreler yetmez aşk'a ulaşılabilecek mesafeyi anlatmaya..
aslolan aşk için yürümektir, mesafe değil.

yaygın söylemdir. insanların iddialarının dayanağı da vardır.

insanı sırf para için operasyona sokmak istemeleri, alternatif tedavi seçeneklerini sunmak istememeleri gibi gibi...
efendim eldeki raporlarla devlet hastanesine gidilir... ne operasyonu, gerek yok cevabı alınır...

ya da akrabanın doktor çocuğuna gidilir, durum anlaşılır...
kısacası bu ülkede doktora bile güvenmek kolay değildir..

kendi ana babasını sokmaya gerek görmeyeceği operasyona başkasının anasını, babasını, çocuğunu sokmakta sakınca görmez. biz bunları da gördük.. herkesin de bildiği bir şey zaten.

sadece sahip olunan meslek dersek olmaz evet
mesai saatleri dışında oe gibi davranıyorsan bunun ardına sığınıp saygınlık isteyemezsin
fakat mesleklerin saygınlığı vardır ve olmalıdır
mali müşavirlerin acayip karizmatik olduklarına ve gelecekte dünyamızı kurtaracaklarına inanıyorum
öyle zamanlar gelecek ki kadınlar sadece smmm'lerden çocuk yapmak isteyecek

maalesef denk geliyoruz. çok nadir de olsa.. hiç tahmin etmediğim bir anda hiç alakası olmayacak bir sokakta ya da caddede son anda bir gözüme ilişiyor…

geçen gün muhtemelen o beni gördü ben onu görmemiştim kulaklıkta harika bir şarkı çalıyordu eğleniyordum, kendi sokağına dönerken fark ettim.. şöyle bir durup baktım arkasından… o kadar zaman sonra ilk defa güzel geçen zamanlarımızı hatırladım.. garip bir histi..

bolşevikler evlerdeki eşyaları zorla alıp ev halkına burayı terkedin dediği zaman bu sadece eşya taşıyamayacak durumdaki çocukları sevindirmişti.

ögretmen levitski'nin pragda bastırdığı çocuklarin gözüyle devrimin anlatıldığı kitapta bu yazar. ayrıca hizmetciler o gün grevdeymiş

kadınlara çiçek almak böyle bir şey işte.

sahip olunan mesleğin saygı gerektiren bir şey olduğunu düşünüyorum.

ancak sadece sahip olunan mesleğin, duyulan saygının devamlılığı için gerek şart olmadığını düşünüyorum.

yani,
öyle insanlar var ki,
sussa müthiş saygı duyacağım bulunduğu yer dolaylı ama işte ağızlar torba değil ki büzülsün.
ancak öyle de insanlar var ki,
saygı duymak nedir tam bilmediği için bazı meslek gruplarını bir tık daha aşağıda görmek adına başka tür çabalar sarf ediyor.

saygı duymak ayrı saygı duyulmayı hak etmek ayrı beceri azizim.
zor zanaat.

sözlüğün nabzını tutan,yeri geldiğinde açtığı başlıklarla nabız yoklayan ve bazen de nabza göre şerbet vermeyi seven yazar.*

erector, 248, kezoların efendisi, majesteleri çok seviliyorsun. seni burada görmek çok güzel.

muhtemelen insta storylerden birinde sponsorlu reklamı düştü önüme. bayılırım hastane dizilerine. birazdan dördüncü bölüme başlayacağım..

baya mesai saatlerini bir saat şeklinde düşünüp sekiz hadi on olsun bakmadım kaç bölüm olduğuna henüz de sezonluk dizi çekmişler. tüm olaylar bir günde geçiyor. inanılmaz bir ortam ve bazen takibi zor hastalar. kim kimdi ne zaman rahatsızlandı derdi neydi e bu hasta ne zaman öldü gibi insana anlık hafıza kaybı yaşatıyor gibi hissettiriyor.

acilden sorumlu doktor ne güzel doktordur gerçekten..

inanmayın, damacanaya, egsoza, küçük çocuğa, hatta ölüye, hayvana hallenen mahlukat, baldıza da bir kulp uydurmasa şaşardık zaten..

kardeşim uludağda yaşanan ıvırı zıvırı son dk haberi olarak taşıyıp durmayın ya
ilgilenen olduğunu sanmıyorum yani
yok çük atılmış yok şöyle olmuş böyle olmuş

burda da deniz kestanesi gibi daşşag atıldı
napalım yani
oluyo böyle şeyler

dikkatli kullandığım ifade. yani hevesle bir şey anlatıyorsun, karşıdaki söylediklerini hiç kale almadan "o değil de" deyip bambaşka bir konu açıyor. müthiş sinir oluyorum. bu ifadeyi kullanabiliyorum ama karşıdakine nezaketsizlik yapacak bir şekilde değil. yani mesela onun yorumunun analizini yaparım ve "o değil de, ben en çok şuna takıldım..." gibi kullanırım bu ifadeyi.

istiklal caddesi üzerinde galatasaray–odakule hattında yer alan, beyoğlu’nun eski çok kültürlü yapısını günümüze taşıyan tarihi pasajlardan biridir. halk arasında panaina pasajı olarak da anılır.
adını rumca “meryem ana” anlamına gelen panayiadan alır; bu isim, bölgenin geçmişteki rum ve levanten ağırlıklı nüfusuna işaret eder.