zaman tüneli

eskiden beğenilen bir şeye ilginin, sevginin, hayranlığın azaldığını, değerinin sona erdiğini ifade eden söz.

bir bakıma bir dönemin kapanması gibi.

evliya çelebi seyahate çıkmadan önce bu sözü söylemiş.

esnaf dediğin halkının karakterinin ticarete yansıması olayı.

şimşek ve tayyip, yabancı tekellerin ülke pazarına girişini hızlandırarak sizi bu fırsatçı halk esnafından kurtaracak, az sabır!

coğrafi yapısının uygunluğu nedeniyle 4 tarafa birden yayılarak gelişen şehir.

kadro öyle böyle değil. hep beraber bir masaya otursanız, sen sadece susup çayını içsen yine keyif alırsın. bir kişi hariç tabi.
haluk bilginer, serkan keskin, ali atay, erdem şenocak, mehmet özgür, çağlar çorumlu.. ve sonra evet, o da var. hazal kaya. yönetmenin eşi olmanın oyunculuk üstü bir yetenek olduğuna inanmak istiyorum ama olmuyor. olmuyor hazal hanım. bazen bazı şeyleri zorlamamak gerekir. bu da onlardan biri.

dizinin konusu fena değil. ilgi çekici mi? evet. vay beee dedirtiyor mu? hayır. mantık hatalarına çok takılırsan keyfin kaçar, o yüzden takılmıyorsun ok? zaten konudan da bağımsız oyuncuların bireysel performanslarını izliyorsun. beklentiyi everest’te tutmazsan gayet eğlenceli. zaten ülke olarak hiçbir şeyi beğenmeme konusunda dünya lideriyiz, ona hiç girmiyorum. memnuniyetsizliğin olimpiyatları olsa bayrak taşırız hem de en önde b.k yesin usa.

küfür var. argo var. ama öyle ''bak biz ne kadar marjinaliz'' diye bağıran bir küfür değil. günlük hayatta duyduğun, hatta bazen istemeden ağzından çıkan cinsten. küfürden rahatsız olanlar için bu dizi zaten baştan kayıp. onlar için zaten bu hayat da zor olmalı.

karakterler detaylı, katmanlı, hatta yer yer sinir bozucu. ama ben şimdi tek tek anlatıp yazıyı uzatmayacağım. uzun tanım okuyamayan yazarları da üzmek istemem. gerçi buraya kadar okuyanlar zaten sağlamcı tayfa. devam edelim.

müzikler çok iyi. cidden iyi. bazen ''lan acaba yanlışlıkla yabancı dizi mi açtım?'' hissi geliyor. çekimler de aynı şekilde. mekanlar, kadrajlar, atmosfer..
şundan eminim; bu dizi başka bir ülkede çekilseydi ki bu haiti bile olabilir, abartmıyorum iki röportaj, üç festival lafıyla bizde ''offf ne dizi yapmışlar be'' diye konuşulurdu. ama biz yapınca olmaz. çünkü biz yapınca mutlaka bir kusur bulmak zorundayız.

spoiler vermeyeyim ama çağlar çorumlu’nun oynadığı akif karakterini özellikle izleyin. oyunculuk dersi gibi. hazal kaya’yı ayrı bir klasöre koyarsak, geri kalan herkes rolünün hakkını veriyor.

dizideki sohbetler tam anlamıyla kaos. hani aile toplanır, konu bir yerden açılır, üç dakika sonra herkes başka bir şey konuşur ya aynı o. ali atay varsa absürt komedi de var tabi. adam artık kendi dilini oluşturdu bence. ölümlü dünya, cinayet süsü, şimdi sekizinci aile, hepsinde parmağı var. özellikle araç içinde geçen sahneler. minibüs, karavan, araba.. bu sahnelerde diyaloglar daha bir gerçek, daha bir samimi. bunun sinemada bir adı var mı bilmiyorum. varsa da ben bilmiyorum. bunu bilse bilse insan olun biraz bilir, bu yazıdan sonra da kendisiyle bu konuda hasbihal edeceğim.

uzattım farkındayım. ama uzun yazı okuyan daha doğrusu okuyabilen yazarlar için yazıyorum sonuçta, rahatım.

velhasıl kelam kamuoyunun aksine ben beğendim. eğlenmek için, oyunculuk izlemek için, ''bir şeyler farklı yapılmış'' demek için izlenir. ikinci sezon için de bir giriş yapılmış platform devam derse izleriz. izlersek yine yazarız. uzun uzun. çünkü bazı diziler kısa yazıya gelmez. bu da onlardan biri.

geçmişte okulların tatil olduğunu okula vardığımız zaman öğrenirdik. birde gidilen yol geri dönerdik. *

kararı alana, kararı şikayet etmek (cimer) pek çözüm sağlamaz sanırım. karar alıcıyı değiştirene dek, geniş katılımlı bir boykot belki etkili olabilir; onlar da bunu sağlayabilmenin zorluğunu gördükleri için zaten, böyle kararlar alabiliyorlar. bilmem anlatabildim mi.?

wes anderson filmleri.
senaryodan bağımsız olarak kullanılan renk tonları bile insanın içini yumuş yumuş etmeye, insanı anlık bir huzura sürüklemeye yetiyor benim için.
bir de estetiklik o kadar fazla göze batıyor ki sadece o kısım bile mutlu etmeye yetebiliyor.

vergiyi tabana yayma girişimlerine engel olmayın.

kim tavandan kazancı oranında vergi isterse haindir, teröristtir, devlet düşmanıdır.

yilbaşı filmleri. bazı aşk meşk konulu filmler.
bir filmi izlerken yaşamak güzel şey vesselam.

sonu mutlu biten her film.

not, istanbul sığmadı...

istanbul'da kar nedeniyle bütün ilçelerde okulların tatil olması ama şu saate kadar henüz bir damla kar yağmamış olmasıdır.

yerde bir cm bile kar birikmedi. neyin okul tatili?

saçmalığa gel. g.o.p. eyüp, fatih, beyoğlu vb. yerlerde henüz bir kar yağışı söz konusu değil. diğer ilçelerde durum nedir bilemiyorum. muhtemelen anadolu yakasında ve yüksek kesimlerde bir miktar yağış var. ya da beklenen kar gecikmeli gelecek..

what women want ?

avradı dışarıda çalıştırırsan eşşek gibi de yaparsın.

durup konuşmak.

hayat müşterek. işin bir ucundan tutmak önemli.

her evin arabesi var; lakin hiçbirisi milli değil ,yani bize ait değil. biz sadece ucuz işgücü, ucuz vergi ve çevre kirliliği serbestliğinden ötürü fason üreticilik yapıyoruz.

olay, a.b'nin ve doğu'nun yahudi patronlarını zangin etmekten , tefeci rejime bundan ötürü yüksek vergi vermekten ve arabanın ve parçalarının satımından ötürü ülkenin zangin sınıfını oluşturmaktan ibaret.

işte a. k.p ile c.h.p arasındaki fark.

ortada net bir olay yokken ruh halinin “alındım” moduna geçmesiyle ortaya çıkan, genelde sahibinin bile tam açıklayamadığı içsel tepkiler kataloğudur; bazen ses tonundan, bazen geç cevaplanan bir mesajdan, bazen de tamamen zihinde kurulan bir senaryodan beslenir ve çoğu zaman “yok bir şey” denilerek sürdürülür.

ev işi erkek adam işidir. ampül priz değiştirmek gibi tamirat tadilatlar, kavanoz kapağı açmak gibi güç gösterileri, üst rafa uzanmak, çöpü atmak gibi derken bir ton iş var evde

çizgilere basmak.

bizi inciten bize söylenenler değil, bizim onlara yüklediğimiz anlamlardır.