zaman tüneli

tip olarak övülebilecek bir erkek olmadığım için genelde sesimin çok karakteristik olduğunu ve güzel olduğunu söylerler.

bi de ellerim, parmaklarım, ve tırnaklarımı çok beğenirler.

iltifatlar hep buradan gelir.

kayaboynu yaylası'nda.
diz boyu kardır şimdi oralar.
tepeden manzaraya karşı bir taze kahve.
çıtır çıtır bir ateş.
hava soğuk, hem de öyle pembe izmir soğuğu falan değil direkt -18ler -25ler kıvamında soğuk.
oh, mis.

dogru insan tarafindan soylendiginde dunyanin en guzel kelimesidir

euroleague'de üst üste 6. yenilgisini almış basketbol takımı. kosner baskonia'ya 89-75 mağlup olmuşlar.

kaynak: cumhuriyet.com

ülke olarak birlik ve beraberliğe bu kadar ihtiyaç duyduğumuz şu günlerde aranızda sap sap gezenler görüyorum.
bu da sizin ayıbınız be pislikler...

çamlıbel de olmak isterdim. askerlik şubesinin oradan vali konağına kadar yürür, oradan da eve giderdim.

“ne kadar düzgün konuşuyorsunuz - hiç göstermiyorsun yaşını”. en son ve en sık aldığım ikili. *

aşkın mıyım gerçekteeğğn(kalpli göz)*

animeci

çok iyi bir dinleyici ve harika bir yol göstericiymişim.
dur ya kendime de yol göstereyim bu gece.

muazzam tarih bilginiz var ve hiçbir şeyi unutmuyorsunuz dendi. ulan biz o tarihin bir bölümünü zaten yaşadık diyemedim. allah razı olsun dedik biz de.

dilerim ki size aşkım kelimesini sevdirecek insanlarla karşılaşırsınız hayatınızda

“çok hanımefendisin”

"benim ünüm neyine yetmedi be götüm?!" derdim.
aslan olmak zor, anlayamazsınız.

töngüldür ya.
off, şimdi olsa da ay bu saatte o yenir mi diyen pembe götlülere gülerek 2 tane yesek*

kurşunlu camii.
kale mah. neşet ertaş sk. no:2 06250 altındağ/ankara

ankara altındağda osmanlı döneminden kalma bir cami.
bir tarafı ulucanlar caddesi, diğer tarafı anafartalar caddesi olan köşebaşında. eski altındağ belediyesinin yanındaydı, belediye şimdi yıkıldı park yapıldı.
gittin mi dersen önünden binlerce defa geçtim ama bir kez dahi gitmedim.
az ilerisinde hacettepeye doğru, yolun tam ortasında ekseriyetle çocuğu olmayanların ziyaret ettiği tezveren sultan ana'nın türbesi vardır.
orası da hacetepe mi hacettepe mi çok tartışılır.

" sen buna kader mi diyorsun? "

1902/ 1967 yılları arasında yaşayan amerikalı yazar ve şair langston hughes imzalı 95 sayfalık eser; şiir türünde yer almakta iken dilimize ergin koparan tarafından çevrilmiş ve türkçe baskısı ilk olarak 1990 yılında yapılmıştır.

şairi birkaç ay önce okuduğum alabama'da şafak adlı eseriyle tanımıştım, nitekim bu kitap da okuduğum ikinci kitabı oldu.

alabama'da şafak kitabındaki şiirleriyle benzer yapıda olan şiirleri yer alıyor, yalnızca bu kitabındaki şiirleri daha hüzünlü buldum, kitabın adında da vurgulandığı gibi, belki de düşlerine ve hayallerine uzak olduğunu düşündüğü, düşündürdüğü, hissettirdiği içindir hüzünlü bulma nedenim.

langston hughes bir siyâhi ve o dönemin şartları göz önüne alındığında yaşam standartlarının asgâri düzeyde olduğu, bazı haklardan yoksun olduğu söylenebilir, kitaptaki şiirlerde de renginden ötürü dışlanmış hissediyor olduğunu hissettiriyor.

düşlerinin ertelenmiş olduğunu, hayal kurmasının bile yasak olabileceğini hatırlatıyor, herkes gibi mutlu bir yaşama sahip olmak istediğini düşündürüyor bazı şiirlerinde, bazı şeylerden yoksun olduğunu dile getiriyor, "biliyor musun, bu yaşa geldim, doğru dürüst bir radyom olmadı" diyor bir şiirinde, bir radyoya bile sahip olmaması insanı üzüyor.

vâroluşuna değer verilmemesine üzüldüğünü hissettiriyor.

kişisel duygularını yansıttığı şiirleri de yer alıyor, " nasıl unutursun beni,
ben senken? " diye soruyor bir şiirinde, oldukça etkileyici bir dizeydi bence.

hayata dair bazı adaletsizliklerin şairin kendine özgü üslubuyla yansıtıldığı, dokunaklı şiirlerdi.

seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

su sıra oguzhan koc ile ciddi dusunuyorum.
sevgilim yok.
bence kimsede problem yaratmaz. ihih.

arkadaşlar her çevrimiçi oluşumda oyuna davet etmeniz beni geriyor, ben sizi davet ederim müsait bir zamanda siz bi durun ya*

emmilerin emmisidir. bugün sokakta kalsam, arayacağım ilk kişi olur.