zaman tüneli

(bkz: buyrun benim)

aklımda bi’ “şagın” diye okunan ortaçağ kralı canlandı. yok öyle, ama olsaydı iyi olurmuş. bi yürüsene, bakalım kral mısın:p

(bkz: sözlüğün valisi)*

hiç bir yetkisi olmayıp her olayın içinde olan belediye çalışanları.

türkolog gibi bir şey sanırım.

teknoloji sever ve amerika kıtası hayranı bu izlenimi uyandırdı bende

bisikleti ilk denemede sürmeyi başarmak. arkasında biraz kendi kendine gaza gelme durumu da var tabii. ailecek kaplıcalara gitmiştik. bir hafta kalacağız. yan pansiyondaki çocukla arkadaş olmuştuk. biz dar gelirliyiz işçi sınıfı, arkadaş orta sınıf mimar çocuğu. ben tetris oynuyorum çocuk psp getiriyor vs. bisikleti vardı. sürelim dedi. ben de hayatımda bisiklete hiç binmemiştim ancak hava yapacağım diye biliyorum tabii süreriz dedim. sınıf farkından dolayı zaten eksik hissediyordum ulan bari bunu yapalım dedim herhalde çocuk aklıyla. atladım iki pedal yalpaladım ama sonra oturdu aralıksız 2 km kadar sürdüm. *akşam kaldığımız yere geri dönüp aileme gururla bisiklete binmeyi öğrendiğimi söyledim. dönünce bana da almışlardı sonra.

yusuf ve bakirelerle bir derdi olan şair.

japon bir saat markası. başlangıç seviyesi için fena değil. f/p oranı yüksek, sade ve şık modelleri var.

yatağımda yatıp eski sözlük maceralarımı düşünüyorum. eskiden eğlendiğim günleri çok özledim ya. şu dönemlerde hiç kendi kafadarım birini de bulamıyorum (gerçi ne zaman buldum ki). ders çalışmaktan başımı kaldıramıyorum o yüzden başımı yastığa koyduğumda geliyor yaşadıklarım(ız). eski kavgalar, tartışmalar, tartışmalar esnasında dönen muhabbetler, argümanlar bile güzel geliyor ki o zamanlar çok da zevk veriyordu. dramalardan kim zevk almaz ki ahh humanity. eskiden konuştuğum insanları ve onlarla kurduğum iletişimleri özledim. bazılarına bir daha asla ulaşamayacağımı bilmeme rağmen çok özlüyorum bu kimseleri. aslında o kimseleri değil, o kimselerle yaşadığım o anları, geçirdiğim zamanları. çünkü biliyorum ki onlarla tekrar konuşsam sohbet etsem eski zevki vermeyecek. safii politika konuşmak ayrı bir zevk veriyordu o zamanlar ama artık düşüncelerini temellendirmek zorunda olmak büyük bir uğraş ve emek gerektiriyor. bu emeği vermeyi öyle çok sevmem ama bu tartışmalara olan sevgimden onlarca kitap okumuşluğum vardır. sırf türkiye’de türklük yok dedikleri için genetik üstüne inanılmaz yoğunlaşıp türkiyedeki türk genetik mirasının ne olduğunu tonla kavramla beraber öğrenmiştim. şu anda aynısını atatürk için yapmak ihtiyacı hissediyorum zira türkiye’de türklük yoktur fikrinin ne kadar asılsız olduğu herkesçe bilinir oldu artık. ne atatürk düşmanlarına ne türk düşmanlarına asla ama asla güvenmiyorum ve güvenmeyeceğim. 100 yıl önce ölmüş ve hakkında söylenenlere cevap veremeyecek birisine iftira atanlara güvenemem. bu tarih kazananları yazar mevzusu da değil, düpedüz saygısızlık.

her gün inanılmaz aynı geliyor, keşke sevgilim falan olsaydı da bu can sıkıntısından kurtarsaydı beni. tanrıdan umudu kestim bu konuda. birisinin benden hoşlanabileceğine de inanmıyorum artık. zaten yorgunluk da stres de diz boyu. yol kenarında dinlenme gibi bir şansım olsaydı keşke ama araba durmuyor. ilerlemeye devam edeceğim, tanrım, nispeten iyi bir arkadaş ortamın oldu ama lütfen şu duygusal boşluğumu da doldur ya. zihnen çok doluyum buraya kusuyorum kendimce düşüncelerimde boğuluyorum.

cümleye esenlik olsun diye başlardık hep, esen kalın.

yataktayım soğuk hissediyorum. nooldu lan bu mevsimlere?

"ben sana hep hak veririm maksat senin işin görülsün" denilesi önerme.

yanlış argümandır. doğrusu, 'bu ülkede müslümanları temsil ettiğini iddia eden bir takım sapık haçlı zihniyetli siyasal islamcılara yönelik bir nefret var' olacaktır. ingilizci hainleri bağrımıza basacak değiliz ya.
şeriatçı uçkur dayılar için ek: sözlükteki yarım yamalak anlaşılmaz türkçeyle türk taklidi yapan ingilizci siyasal islam sevdalılarına, bize fikirsizlik yumurtlamadan önce türkçe öğrenmelerini tavsiye ederim. hadi go yanki, geri bas. git kendi ülkende hamaset yap.

hoşlandığım çocuğun

"oha ne kadar güzel olmuşsun" dediği an.

hayatımın büyük bir bölümünü ele geçirmiş his, çok kötü ya cidden bu çıkmazda olma hissi.

bu başlığa verebilecek tek bir yanıt var:
haksızım.

şiirleri insanın kendi kaderiyle hesaplaşmasının en sade halidir.

"yazgım,
kendi avcumda seyretmek kırgın aksimi.."

absürt mizaha en güzel örnek.
salla gitsin, ver coşkuyu nasılsa yiyen bir sürü var.

makyajımı temizlerken balkabağına dönüşmüş gibi hissediyorum.