çocukken kendinizi en havalı hissettiğiniz an

bisikleti ilk denemede sürmeyi başarmak. arkasında biraz kendi kendine gaza gelme durumu da var tabii. ailecek kaplıcalara gitmiştik. bir hafta kalacağız. yan pansiyondaki çocukla arkadaş olmuştuk. biz dar gelirliyiz işçi sınıfı, arkadaş orta sınıf mimar çocuğu. ben tetris oynuyorum çocuk psp getiriyor vs. bisikleti vardı. sürelim dedi. ben de hayatımda bisiklete hiç binmemiştim ancak hava yapacağım diye biliyorum tabii süreriz dedim. sınıf farkından dolayı zaten eksik hissediyordum ulan bari bunu yapalım dedim herhalde çocuk aklıyla. atladım iki pedal yalpaladım ama sonra oturdu aralıksız 2 km kadar sürdüm. *akşam kaldığımız yere geri dönüp aileme gururla bisiklete binmeyi öğrendiğimi söyledim. dönünce bana da almışlardı sonra.

otobüste eller cepte bir yere tutunmadan gitmek

11 yaşımda ilk kazandığım parayla valideye vileda almıştım. kulağımda deli yürek ezgileri çalıyordu.*

babam iş yerine götürürdü. tüm gün, orada çalışanlar benimle ilgilenirlerdi. çocukken de sürekli resim yapardım. yaptığım resimleri beğenilerdi, bana resim çiz derlerdi. çok mutlu ve özel hissederdim kendimi.

mahallede herkes fitbol oynarken ben sapanla guş avlıyordum. köyden şehre okula gelmişiz. beni de top oynamaya ikna ettiler. acemi olduğum için ilk kaleden başladım.
polis lojmanlarına maça gittik. yaş 13 falan. biz normalde amator saha böyüklüğünde bir sahada top oynuyoruz. maç başladı. saha amator sahadan küçük. top bana geldi. degaj yaptım , top karşı kaleyi geçip asfalta düştü. polis çocukları hep birlikte " ohaa çüüşş" diye bağırdılar. ben tepkiyi anlamadım. avut çekiyorum ,karalastiğin üstüyle vurdum mu zink ediyor. direkt kaleciye gidiyor. o zaman neler olduğunu anlamamıştım; ama sonra arkadaşlarım maçı anlatırken anlamış bir ara havalanmıştım..

lcw’nin maymumlu döneminde hırkam vardı
lükstük olum biz

küçükken babamla hep, devlet dairelerine, büyük holdinglere giderdik, ordaki çalışanlar daha o küçük yaşta babamla bielikte piyasayı gezdiğimi görünce çok şaşarırlardı, çocukken öyle boş adam değildik tabi, vizyonumuz genişti, prestijliydik. babamızla gidip boş boş diğer çocuklar gibi bir köşede boya veya resim yapmazdık, işin içinde olurduk.

o zamanlar lcw'den giyinmek bir statü göstergesiydi
hiç giyinemedik ordan
maymun amblemli logosu içimizde yaradır

beni ilk defa gören sınıf arkadaşlarımı bağırarak kaçmadığı o ilk 10 dakika, sonra "nedense"kaçmışlardı havamda sönmüştü

super mario bros oyununu, atari de 8'in 4'une kadar kusursuz şekilde oynayıp bitirebilmek.

mahallede bisiklet süren çocukları manipüle edip hepsine bisiklet ehliyeti aldırmıştım. şahsıma müracaat edip kursa başvuruyorlar, şahsımdan kurs alıyorlar ve yine şahsımdan ehliyetlerini teslim alıyorlardı.
açık ara en havalı anım değil dönemimdi.

iskeleden koşarak denize parende atlamak

bizimkiler bana bianchi aspid sf gümüş renk bisiklet aldıklarında.

yakar top oynarken o topu tuttuğum an.bu bir zafer. bir kutsal emanet. top artık senin. dünya artık senin. sen artık o mahallenin en havalı çocuğusun. sadece bir topu tutarak mutlu olabildiğimiz son an.

asker üniformalı babamın elimi tutup kardeşimle birlikte bizi okula bırakması, offff nasıl havalı gelirdi o çocuk aklımla…

babam benim kahramanımdı. üniformasının içinde yürürken gözümde dünyanın en güçlü adamı olurdu. bugün o günleri hatırladığımda beni asıl güçlü hissettiren üniforması değil, tuttuğum eliydi.

o elin içinde öyle tarifsiz bir güven vardı ki… küçücük ellerim onun elinin içinde kaybolurken, dünyada başıma ne gelirse gelsin babam yanımdaymış gibi hissederdim. o el, “korkma, ben buradayım” demenin en somut haliydi.

o yaşta bunu anlatacak kelimelerim yoktu. sadece elini biraz daha sıkı tutardım. yanında yürürken dünya daha büyük, hayat daha kolay, ben de olduğumdan biraz daha cesur gelirdim kendime.

çocukluğumdan kalan bu anların büyüdükçe kıymeti daha da büyüyor. babamın elinin sıcaklığı da onlardan biri. o sıcacık eli çok özlüyorum.

fen lisesini kazandığımı öğrendiğim sabah. öyle bir gaza gelmiştim ki kendimi labaratuvarda deneyler yaparken hayal etmeye başladım. neyse efendim eylül ayı geldi okullar açıldı bir baktık ki şehrin dışında köy gibi bir yerde eski püskü bir okul. eğitim hayatı boyunca da hocaların önerdiği test kitaplarını çözerek bitirdik dört yılı. toplasan beş kere labaratuvarda vakit geçirmemişimdir. oysa bilim adamı olup saçları dökecektik.

patenlerimle yokuş aşağı uçtuğumda.

2. sınıfsın, zeka akıyor o ara.
4 veya 5 lerin sınıfına çağırıyor hoca, tahtada bir soru.
sana çözdürüyor. tak çözüyosun üff o anın karizmasını anlatamam..