çocukken kendinizi en havalı hissettiğiniz an

lisedeyken babam siemens m55 cep telefony almıştı. öğretmenlerin bile telefonu nokia 3310 iken ben renkli ekran ve google'a giren kameralı telefon kullanıyordum. tabi kızlar çevremde pervaneydi. en havalı hissettiğim an liseli yıllarımdı :)

abimle çocukken dışarıda top oynardık, o şut çekerdi ben de kalede olurdum. iki ağacın arasını kale belirlerdik, çimenler de uzayınca toplara atlayıp uçardık. yine bir gün abim şut çekiyor, bizimle yan apartmandan da oyun arkadaşımız olan laçin diye kız vardı. genelde sevmezdim onu çok uyuz bi kızdı, neyse. abim şut çektikçe ben de uçup kaçıp kurtarıyorum topları, beni öyle görünce laçine de bişeyler oldu, seviniyor zıplıyor falan, resmen ponpon kızlık yapıyordu köşede. o an kendimi dünyanın en iyi kalecisi falan zannediyordum öyle bir andı xd

she-ra olduğum anlar..

pembe bir kılıcım vardı. she-ra ile eş zamanlı olarak kılıcımı sırtımdan alır yukarı kaldırırdım.. ve tabiii..

gölgelerin gücü adına.... haykırışıyla..

1 - lisedeyiz o dönem. sevgilim vardı fen lisesinde okuyan, hop il içi şampiyonada (basketbol) yarı finalde fen lisesiyle eşleştik. tribünler full, hatun tribünde. o zamanlar okul takımında hobi olarak (normalde o yaşta maskot misali bölgeselde oynuyorum) bulunurken maç başında bana sert faul yapan çocuğa hırslanıp maçı 42 sayıyla bitirdiğim an.
2 - yine basketbol : streetball gençler şampiyonluğu. (batı karadeniz)
3 - lisedeyken, üniversiteli bir kızdan çıkma teklifi (o zamanlar teklif vardı gülmeyin) almıştım.
o gün de çok havalı hissettim, vay be dedim arthur...
vaaay be.
işte sonra sonra düşününce bildiğin sapıkmış lan diyorsun...
pis be.

hoşlandığım çocuğun

"oha ne kadar güzel olmuşsun" dediği an.

bisikleti ilk denemede sürmeyi başarmak. arkasında biraz kendi kendine gaza gelme durumu da var tabii. ailecek kaplıcalara gitmiştik. bir hafta kalacağız. yan pansiyondaki çocukla arkadaş olmuştuk. biz dar gelirliyiz işçi sınıfı, arkadaş orta sınıf mimar çocuğu. ben tetris oynuyorum çocuk psp getiriyor vs. bisikleti vardı. sürelim dedi. ben de hayatımda bisiklete hiç binmemiştim ancak hava yapacağım diye biliyorum tabii süreriz dedim. sınıf farkından dolayı zaten eksik hissediyordum ulan bari bunu yapalım dedim herhalde çocuk aklıyla. atladım iki pedal yalpaladım ama sonra oturdu aralıksız 2 km kadar sürdüm. *akşam kaldığımız yere geri dönüp aileme gururla bisiklete binmeyi öğrendiğimi söyledim. dönünce bana da almışlardı sonra.

otobüste eller cepte bir yere tutunmadan gitmek

çok küçükken şişme bi montum vardı. onu giyince süper kahraman gibi hissederdim kendimi, havalı havalı yürürdüm. "şu kamyona bi yumruk atsam ikiye bölerim" diye düşünürdüm.*

11 yaşımda ilk kazandığım parayla valideye vileda almıştım. kulağımda deli yürek ezgileri çalıyordu.*

babam iş yerine götürürdü. tüm gün, orada çalışanlar benimle ilgilenirlerdi. çocukken de sürekli resim yapardım. yaptığım resimleri beğenilerdi, bana resim çiz derlerdi. çok mutlu ve özel hissederdim kendimi.

mahallede herkes fitbol oynarken ben sapanla guş avlıyordum. köyden şehre okula gelmişiz. beni de top oynamaya ikna ettiler. acemi olduğum için ilk kaleden başladım.
polis lojmanlarına maça gittik. yaş 13 falan. biz normalde amator saha böyüklüğünde bir sahada top oynuyoruz. maç başladı. saha amator sahadan küçük. top bana geldi. degaj yaptım , top karşı kaleyi geçip asfalta düştü. polis çocukları hep birlikte " ohaa çüüşş" diye bağırdılar. ben tepkiyi anlamadım. avut çekiyorum ,karalastiğin üstüyle vurdum mu zink ediyor. direkt kaleciye gidiyor. o zaman neler olduğunu anlamamıştım; ama sonra arkadaşlarım maçı anlatırken anlamış bir ara havalanmıştım..

lcw’nin maymumlu döneminde hırkam vardı
lükstük olum biz

küçükken babamla hep, devlet dairelerine, büyük holdinglere giderdik, ordaki çalışanlar daha o küçük yaşta babamla bielikte piyasayı gezdiğimi görünce çok şaşarırlardı, çocukken öyle boş adam değildik tabi, vizyonumuz genişti, prestijliydik. babamızla gidip boş boş diğer çocuklar gibi bir köşede boya veya resim yapmazdık, işin içinde olurduk.

o zamanlar lcw'den giyinmek bir statü göstergesiydi
hiç giyinemedik ordan
maymun amblemli logosu içimizde yaradır