zaman tüneli

babaannemin babasının gümüş kibrit kutusu

yine babaannemin çeyizinden* kalan bir kaç kadeh bir karaf

ve sürmedanlık*

evdeyim çayın yanında revani yiyorum.

eklemlerin içindeki gazın patlaması ile gelen sesler zararsızdır.

1989 yılından kalma bir mont. hala giyebildiğim için şanslıyım.

iyi ki varlar.

sarı kiraz çürüğü diye de renk gelsin. kırağı çalmamış acı patlıcan rengi de olabilir.

ilk ayakkabılarım.

her renkle gitmez.
serbest çağrışımla
fişne pahçesu

kadın iç çamaşırı olarak güzel renk.

bazen çıtırdayacakmış gibi olur ama bir türlü çıtırdamaz. düşman başına. parmakları kırarcasına uğraşırsın. parmak kazanır. kaybetmenin verdiği ağırlıkla kalırsın. 5 dakika geçer ve çıt.

bir ankara klasiği olan aspava’dayız. yemeğimizi yedik, oğluşumla çaylanıyoruz. yeri gelmişken söyleyeyim; iyi ki benim oğlum…

söylemek istediklerin olup da tercih edilense toksik bir davranış olarak değerlendiriliyor.

aklından geçen milyon kez hayalini kurduğun o cinnet anı yaşanmalı.

(bkz: sustukların büyür içinde)

şimdi proje dediğin şeyi bir tanımlamak gerekir di mi. ki dövüştürelim isteklerler ve keşkelerle.
o yüzden (bkz: proje)
valla istek dediğimiz kelimenin ben kökenine inemedim, nerde dur der istek bilmiyorum. ama ısrarcı istekler olabiliyor. bir dövüşte istek ısrarcıysa kazanır mı? keşkeler... ulan keşkeleri ringe sokan zihniyetimin dikişmiş kurumuş kaktüsün saksında biriken suyu toplamaya çalışan işçilerin mekanlarına konulan kameraların ortak kullanımda dolaşımında süreklilik arz eden endamı boylarından belli iplikleri üreten fabrikaların elektriğinin üretimindeki barajları dolduran suyun aktarılıp oradan döşenmiş borulara getiren plastiği üreten arılarların peteklerindeki bal damlalarını seveyim.

ay sonradan sevimli oluyuyorum editi. ringi koyan kim diye sordum. ben çıktım yine iyi mi :)
(bkz: hipotez)

kavga etmeyin. mustafa keser dinleyin.

sözlükte bu adamdan 3 tane daha olsa 300 yazar gelir.

ikisi de sözleriyle, makamlarıyla, enstrüman zenginliği, yorum ve icra çeşitlliliği ile sanat deryamızı besleyen iki ana kaynaktır. ikisi de doğrudan biz türklerin ruhuna damla damla akan müzik değerlerimizdir. ikisine de tüm içtenliğimle hayatım boyunca kulak verdim.

azimli ve hanımefendi biraz inatçı da diyebiliriz. ama tuttuğunu koparan cinsten..

şahsımın pek ayrıt edemediği renk.

züccaciye kataloğu gibi ortam

bir zamanlar, uluslararası bir okulda öğrencilik yaptım. bir öğretmenimiz vardı şimdi ismini hatırlamıyorum. ben ta o yaşlarda ellerimdeki o küçük parmakları çıtırdatmaya başlamıştım. sonra bir gün gördü beni ve dedi ki bak yapma sonra ellerin benim ellerim gibi olur ve göstermişti ellerini. parmaklarının dip yerleri boğum boğumdu. şimdi 19,5 yaşındayım. ellerim boğum boğum. ama seviyorum.