zaman tüneli

epstein erdoğan'dan nefret ediyor.
israil erdoğan'dan nefret ediyor.
feto erdoğan'dan nefret ediyor.
pkk erdoğan'dan nefret ediyor.
yunanistan erdoğan'dan nefret ediyor.
avrupa erdoğan'dan nefret ediyor.
peki sen neden erdoğan'dan nefret ediyorsun sözlük yazarı?
buradan

aptalca kelime şakaları yapıyorum
ve bunlara aşırı güüyorum
mutluluk illa aşk meşk işlerinde değil

— nerelisiniz?

— dünya vatandaşıyım.

ama bu yanıtı verenleri bazen anlayabiliyorum. yani insanların nereli olduğuna göre tavır alanlar da yok değil. ben öyle bildiğim/gittiğim bir yerse muhabbet açılır diye sorarım sadece ama herkes benim gibi temiz niyetlerle sormuyor bunu işte. ülkede bir tek doğu anadolu bölgesi'ne gitmedim. biri oradan çıkarsa öyle işte çok muhabbet açamıyorum. güneydoğu anadolu bölgesi çıkarsa ise açabilirim zira bir süre midyat'ta yaşadım ve oradaki başka birkaç ile de gittim. doğu anadolu'ya da gidebilirdim de işte gitmemi gerektirecek bir sebep olmadı. yani olsaydı oraya da gidebilirdim gayet de.

bunda şaşırılacak ne var kardeşim. hiçbirine oy vermeyeceksin. sandığa gitmeyeceksin bu kadar basit.

" beni eski bir tanıdık diye hatırla. "

onlarca şairin şiirlerinden derlenen ve varlık yayınları tarafından basılan 112 sayfalık eser; kitabımızın 1957 yılında basıldığı bilgisi verilmiştir.

kitapta yer alan bazı isimler şöyle;

cahit külebi, ceyhun atuf kansu, türkan ildeniz, nahit ulvi akgün, hilmi özgen, gülşen ergüden, yavuz bülent bakiler ve onlarca şair daha...

şimdi ise kitabımıza geçebiliriz;

bir iki istisnâ hâricinde neredeyse her şairin yalnızca 1 şiiri yer alıyor kitapta, o seçilen tek 1 şiir belki de onların bütün hayatlarını özetler ya da yansıtır nitelikte şiirlerdir denilebilir.

kitapta yer alan bazı şairleri daha önce okumuşluğum vardı ama ilk defa gördüğüm ve adı az bilinen şairlerle de karşılaştım ve tanımaktan memnun oldum.

kitaptaki her şiir farklı bir insanın eteğinden döküldüğü için hepsi birbirinden farklı, farklı duygular, farklı konular, hepsini bir çatı altında toplamak zor olabilir ama benim için zor değil.

hayatın yükünü, keskin zamanlarında hissedilen duyguları, aşkları, aşkların bitiminde çöreklenen ayrılıkları, yalnızlıkları, uzaklıkları ve uzaklaşanları, silinenleri, yokluğuna inanamamaları, anılarda kalanları, aynı insanı her gün yeniden kaybetmeyi, artık yalnızca düşte kalanları ve bir düş olanları, hayatın hüznünü yansıtan şiirlerdi sıklıkla.

etkilendiğim dizeler de oldu, güldüğüm dizeler de, belki de hayat biraz da böyledir,
her duygu bir aradadır.

seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

genelde şu senaryoya sinir olurum; diyelim bir konu var ve o konu bir başkasının eylemi. istemediğin halde sana gelip bunu anlatan biri olur. sen de neyse dinleyeyim dersin ve bir yorum yaparsın. sonra sanki o konuyu sen açmışsın gibi davranarak sana der ki " ya aman neyse bize ne" veya " kim ne yapıyorsa yapsın." neden bunu yapar çünkü konuyu kendisinin açtığını unutturmaya çalışır. bu tiplere dikkat etmek gerekir. bunu bildiğim için genelde o sohbeti, başlamadan kesmek için uğraşırım.

çocuklarımın sağlığı, mutluluğu, huzuru, başarısı...
ayrıca tüm dünya çocukları için dilerim bunları.

cezanın sagoya dissi

çok ama çok talihsiz bir tespit, özel mesajlarda neler neler dönüyordur da buraya yansımıyordur ki bir noktada biz de göreceğiz, kim kimi öpmüş veya düdüklemiş.

ayrıca protein eksikliğinden muzdarip yazarlar da mutlaka bir noktada patlayacaktır ki, o zaman kaosu görün.

ben yıllardır zaten bu iki durum için sözlükte takılıp, pusuda bekliyorum. her zaman iletişimde olduğum yazarlara söylediğim gibi bu tarz tiplemeler yoksa sözlüğün tadı hiç yok.

yalnızlıktan eskileri stalklamaya başladım.
allahım sen bana mukayyet ol.

cevap alamamak daha sinir bozucu bence.

sen bilirsin...
sana soruyorum arkadaş, bir fikrin yok mu senin..?

ben: müsait misin?
x kişi: kısmen.
bana bak gerzek. insan ya müsaittir ya da değildir. kısmen ne? sırf meşgulüm, çalışıyorum ayağına yaptığını biliyorum, tüm gün tel elinde. sorsan ya mailleri kontrol ettim. sanırsın ceo.

(bkz: okul müdürünün yoldaş olduğunu hayal et)

nato mermer nato kafa.
tarihçi ayten hocam, sizin ön görülerinize layık bir nick oldu.

moderasyonun odasına sıçan öğrenci

''ama ben utanırım'' ve maymun emojisi.*

çünkü bir fok, sabah kalkıp kayaya uzandığında kimseye günaydın deme ihtiyacı hissetmez .
drama yok, dedikodu yok, gereksiz muhabbete sıfır tolerans.
rivayete göre bir fok bir gün yalnızlıktan sıkılıp sosyalleşmeye karar vermiş, iki dakika sonra fikrini değiştirip suya atlamış. işte fokların yalnızlığı böyledir romalılar, tercih edilmiş, bilinçli ve biraz da sulu bir yalnızlık.

(bkz: tuvalette cigara dönerken moderasyona yakalanan öğrenciler)

aynen.