zaman tüneli

her şeyden biraz var. her işten anlarım demek gibi bir şey herhalde.

evimin hemen yanında ama hiç gitmediğimdir.

solda gördüm geldim.. şimdi geri gidiyorum.

pek ders çıkarıldığı söylenemez. bugün aynı büyüklükte bir deprem başka bir şehirde olsa, yine aşağı yukarı aynı sayıda insanı kaybedebiliriz. maalesef gerçekler böyle.

bir monolog olarak hoşlaşmadığım yazarlardır.

genellemelerin olmadığı bir ülkede sorunlar yarı yarıya çözülür. yapmayın canlarım, yapmayın güzellerim.

yaz aylarında özellikle deli gibi dozunu kaçırdığım mevzudur. günde minimum 2, maksimum 3 kere duş alırım.

evet, yanlış okumadınız ama.. kocaman bir ama geliyor..

saçlarımı her gün yıkadığım bir hayat rutinim vardı ama bir takım negatif yansımalar görmeye başladıktan sonra duş sıklığımı düşürdüm. ( normal insanların seviyesine)


öncelikle her gün yıkandığım için saçlarımda inanılmaz bir yıpranma açığa çıktı. saçlarım keçe gibi( her gün sampuanladığım için yağını kaybettiğinden ötürü) hissettirmeye başladı ve tararken birbirine dolanıyordu. bakım yapsam dahi, bu durumu çözemedim. bakım süreci yumuşattı ama saçlarımın sertliği ve zayıflamasına etki etmedi. üstüne rüzgarda istisnasız canımı sıkan garip bir elektriklenme ve kabarma problemi türedi.

şu konuda netleşmek gerekiyor: çok fazla şampuan, çok fazla kimyasal yüklemesi demek.

bu sebeple saçlarım fazla dökülmeye başladı ve saç diplerim aşırı kuruduğu için kepeklenme yaptı. kısaca gördüğünüz üzere her gün saç yıkamak hiç sahip olmadığım bir düzine probleme sebep oldu.

vücudum kısmına gelince, her gün yıkadığım için, derim kurumaya başladı ve kurumuş derim gerildiğinden ötürü deli gibi kaşınmaya başladım. kollarım, sırtım, omuzlarım kuruluktan kaşınıyordu.

sonuç ?

öncelikle saçlarımı her gün yıkamamaya başladım. ( yıkamak zorundaysam sadece 1 kez şampuanlıyorum. fazlası yok.) saçlarımı 2 günde bir yıkamaya başladım.

saçlarıma bone geçirip, ister istemez her gün vücudumu yıkıyorum. işin tozu- pisliği ile uyumak olmaz. nemlendirici kremle kuruluk problemini dizginliyorum.

her şeyin fazlası cidden zarar. dengeyi bulmak önemli.

talep çok olduğu içindir ne yazık ki.

\m/ 6 tane metalci pozu: 666 - seri pozlar: acele işe şeytan karışması. siz bu denklemi çözmeye çalışadurun. haha. şaka bir yana, herkese selamlar. => ekleme: o değil de, eve geldim ve bu fotoları yükledim. hemen ardından yağmur başladı. ballıyım sanırım. şemsiye filan da almamıştım. :d

yine zeka ve bilgi dolu, biretlik bir hikaye.
allah razı olsun karşim. sayende dine döndüm ve artık ben de bir nurcuyum.

kötüye bir şey olmaz diyerek ölmediğine eminim jurassic park reisin.

bu aralar sesi çıkmıyor öldü falan mı acaba diye merak ettiriyor.

hayat uzayınca kemikler de sessiz ve yavaştan kırılmaya başlıyorlar. kemiklerin değeri ancak kırılmaya, zayıflamaya ve örselenmeye başladığında anlaşılıyor. kemikler de dile gelseydi en çok bu değer bilmezlik ve vefasızlıktan dertlenirlerdi. her hastalık gibi sinsi ve sessizce ilerleyen ve fark edilmeyen bir hastalık, daha doğrusu gelecek için bir tehdittir.

ne çaktığınıza göre değişkenlik gösterebilir. değişmeyen tek yönü genelde emeğin sesi olmasıdır.

ölenlere allah'tan rahmet, yakınlarına büyük sabırlar diliyorum. çoğu arkadaşımızın dediği gibi, aradan geçen üç yıl gösterdi ki, bizden bir halt olmaz. ne adam gibi bir deprem planlaması yapıldı, ne deprem sonrası uygulanabilecek bir önlem paketi hazırlandı. binalarımız aynı tas aynı hamam. deprem sırasında ne yapacağını vatandaşlarımız hala bilmemekte. allah korusun aynı şiddette bir deprem istanbul'da olsaydı, çok daha büyük bir felaketten konuşuyor olacaktık.
üzerinden 3 sene geçtiğinde de yine şimdiki gibi, allah'tan rahmet, yakınlarına baş sağlığı...

somut adımlar atmak lazım bu konuda ama bu zamana kadar atılmadı. bundan sonrası için de pek umudum yok. kimse kusura bakmasın. işimiz allah'a, tanrı'ya,artık işte siz ne diyorsanız o'na kalmış.

marangoz atölyesi, oto tamir atölyesi ve heykeltıraş atölyesinden yükselen ve bu mekanların değişmez sesi.

işten eve gelip duşa girdiğim ana kadar mesaim bitmiş gibi hissetmiyorum. benim için bir temizlik operasyonundan ziyade bir terapi gibi. sonra da yatağa tarhana gibi serilmek yok mu? böyle küçük rafine zevklerim var ve beni mutlu etmeye yetiyor. bazen vizyonsuz olmanın keyifli olduğunu düşünüyorum.

çocuk hastalığı olarak biliriz. glüten içeriği olmayan besinler alınmaması gereken hastalık. okullar da bu durumdan mesul olmak istemediklerinden bu çölyaklı öğrencileri yemekten muaf tutuyorlar. okul yemekhaneleri ve kantinleri de bu çocukların beslenme ihtiyacına cevap vermiyor.

maksat bi rütbe verelim de çocuk bi işe yaradığını düşünsün, okuldan soğumasın diye uydurulmuş şeyler. ilköğretim tamam da bunu liseye kadar yapmaları saçmalık. he ben sınıf başkanıydım ilkokulda o yüzden sorumluluğum fazlaydı.

norvecsozluk de boyle bi baslik aciliyo mu mesela