zaman tüneli

canım agresif müziğim. kendimi anarşist hissettiriyor.

bu ülkede kafayı yememek için kafayı yemiş olmak gerekiyor.

bir çift güzel söz.

kafa dengi muhabbeti güzel hatun.

edit: sevişmek için değil sadece muhabbet.

bu çok net bir bilgi ve artık gizli de değil..

tersine bir delirme yaşıyorum. deli doğdum sanki günden güne aklım başıma geliyor. bir nevi deli benjamin button.

ben bu ağabeyin ismini bir zamanlar hayatıma giren bir fransız kadından duydum. bu fransız kadın bir süre afrika'da yaşarken kendisiyle sevgiliymişler. hatta farka toure kanser olmuş ve hastalık dönülmez bir aşamaya geldiğinde bu hanımefendiden artık ülkesine dönmesini istemiş. biz beraberken ilkokula giden ve kuzey afrikalı bir sporcudan olan ali isminde bir oğlu vardı. yani bu yarım kalan aşkın anısını sonradan doğan çocuğunda yaşatmış. müziklerini dinlediğimde sağlam bir sanatçı olduğu gerçeğine de hak verdim. bu arada esas merak ettiğim salif keita'dan kafadan biraz arızalı olduğunu da öğrenmiştim.

farkına varmadan biz de mi delirdik.

o zaman dans.*

hak yemektir.

kek yapmak mı zordur şarkı yapmak mı.
nilin bunu açıklaması lazım. yada tam tersi hangisi daha kolaydı nil.

insan neler yapar isteyince
bu bir şey değil düşününce
ben de tarifi öğrenince
kalktım, sana kek yaptım


çal keke çal

pandemide sınavlar bilgisayar üzerinden uzaktan yapılıyordu. bir tanıdığın yakını, üniversite öğrencisi de kopya vermem için laptopunu almış kucağına işyerine gelmişti. uzun bir nutuk verdim sadece... kopyayı öğrenciliğimde çekmedim sonradan da başka çocukların hakkına girmem dedim kısaca. ha bir de çan eğrisi varmış 100 alırsa diğer çocukların gerçekten hakkına girerdim.

akıllı görünenler de akıllı taklidi yapan deliler olabilir.

kendisinden çok tarkan’a faydası dokunmuş bir sanatçı.

metrobüste sırt çantalı üç lise talebesinin arasına düşmüştüm. birbirlerini sıkmadan, gücendirmeden tatlı tatlı sohbet ediyorlardı. sonra bir tanesinin telefonu çaldı. çocuk daha rahat konuşabilmek için az da olsa yanımızdan uzaklaştı fakat ne dediğini gayet net duyuyorduk.

-teşekkür ederim, iyidir abi ya nasıl olsun. bildiğin gibi. ha evet, araba aldı selçuk amcam. sorma, çok sükse yaptı valla.

sonra diğer ikisi kendi aralarında işittiklerini istişareye başladı:

-sen hayatında hiç sükse yaptın mı?
+yok yahu, süksen yapamam.
-eheh...
+hehe...
ben: asdfghjklş

iki duble rakı. ama işe gideceğim işte. üzüntü ve muz kabuğu.

meşhur biz söz var:
eğer bir yumurta dıştan bir güçle kırılırsa yaşam son bulur, içten bir güçle kırılırsa yaşam başlar; zira dönüşüm her zaman içeriden gelir.
başkaları tarafından değiştirilmeye çalışılmak bir müdahaledir ve bizi pasifleştirir. ancak kendi içimizde verdiğimiz kararlarla değişmek, bizi biz yapan asıl güçtür. hayat, başkasının darbesiyle kırılmayı beklemek için çok kısa.. o kabuğu içeriden çatlatacak cesareti bulmak gerekir.
ben değişmemekle övünenlerden değilim, değişime ne zaman dirensem hayat kabuğumu kırıp omlet yaptı. kendi kabuğumu içeriden kırabilseydim belki özgür bir kuş olacaktım. onu da başardığımı söyleyemem. sadece aklımın iplerini salıyorum arada, burası da o ipleri saldığım mekanlardan biri sadece..

çok da umurumda olmayan gerçek. ben delirmişken herkes delirse ne olur?

kekin hamurunu yalamak kolaydır. o yüzden komple kolaydır.